วันนี้เมื่อหลายปีที่แล้ว

วันนี้เมื่อหลายปีที่แล้ว..... เราคบกับแฟนคนแรก ได้ 2 ปี สุดท้ายต้องเลิกกัน อยู่ดีๆเขาก็เดินหายไปจากชีวิตโดยไม่ติดต่อมาเลย จนเวลาผ่านไปสองปี เราเพิ่งรู้ว่าชีวิตเขาคนนั้น มีความสุขดี เปลี่ยนผุหญิงที่คบหลายคน จนกระทั่งเวลาทำให้เรามีผุชายที่ดีเข้ามาในชีวิต เราได้คบหาและแต่งงานกันจนกระทั่ง 1 ปีต่อมาเรารู้ว่า เขาคนนั้น ได้เข้าไปใช้ชีวิตอนู่ในคุก เรื่องยาเสพติด (แอบตกใจแต่ก็คิด คงเป็นเวรกรรม) หลังจากนั้น เราก็ใช้ชีวิตอยู่กะแฟนเราได้ดีมาตลอด จนกระทั่ง ฟีดข่าว ในเฟสบุค เด้งขึ้นมา เขาคนนั้น โพสว่ากลับมาแล้ว เราก็อดที่จะเข้าไปดูไม่ได้ เราเลยแอบส่องเฟสเค้า จากคนที่หน้าตาดี หบ่อ ผิวขาว คิ้วเข้ม สภาพตอนนี้ มันเต็มไปด้วยรอยสัก หน้าตาไม่สดใส ที่เรารุ้พราะ เขาโพสรุป และเราก็ยังเป็นเพื่อนเขาในเฟส กหละงจากนั้นเราก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ ผิดกับตอนแรก เราทนไม่ไหว ร้องไห้ทุกคืน ทั้งเกลียดทั้งโกรธนะ แต่ก็ยังรักไม่อยากให้ไป ผิดกับตอนนี้ คงเป็นเวลามั้งทำให้เรา เข้มแข็งขึ้น จนเรามีโอกาสได้ แชทกับเค้าผ่านทางเฟสบุค คุยกันตามประสาคนรุ้จัก เราวิดีโอ คุยกะเขา ทำไมชีวิตเขาดูหน้าสงสารจัง เขาดูน่าสงสารเหมือนคนมอซอ ต่างจจากวันที่ทิ้งเราไป แต่ทุกครั้งเวลาคุย ทำไมเค้าใช้คำพุด เหมือนเดิม เหมือนตอนที่ยังคบกับเรา แล้วทำไม เราต้องสงสารเค้า ทั้งที่มันทำกับเราเจ็บ เจ็บมากๆ. ขอบอกนะคะ เราคุยกัน แต่เราไม่เคยอ่อนไหวหรืออยากกลับไป แฟนเราไม่รุ้ว่าเราแอบคุย เพราะเราไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ เราคุยกะแหนเก่า แค่วันเดียว วันเดียวจริงๆ คุยเรื่องที่เราคาใจมาตลอด คือ ทำไมเขาต้องจากไปโดยไม่บอกลาเราแค่อยากรุ้จริงๆ ไม่ได้จะนอกใจแฟนเรา แต่คำตอบที่ได้ คือ เขาบอกเขาไม่ได้ตั้งใจ โดนบังคับ นั่นก็คือ พ่อ แม่ เราเลยถาม ทำไม แล้วสายก็ตัดไป.....เราเลยไม่รุ้สิ่งที่คาใจ แต่เขาก็ทิ้งเบอร์โทรไว้ ว่าจะเล่าความจริงทุกอย่างจะได้จบและจากกันด้วยดี ไม่ติดใจกัน เพียงแต่เวลานี้เขาต้องรีบไป แล้วสายก็ถูกตัด