คือตอนนี้ครอบครัวเรากำลังมีปัญหากับทางเครือญาติที่ยังแก้ไม่ได้เลยอยากได้ความคิดเห็นจากหลายๆคนค่ะ
คือเรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวเราจนมากมันมีอยู่ช่วงนึงที่ครอบครัวเราประสบปัญหาแม่ทะเลาะกับน้องชายทำให้ต้องย้ายออกจากบ้านที่เคยอยู่ซึ้งเป็นบ้านของตากับยายที่เราอยู่มาตั้งแต่เกิดแต่ตอนนี้ยายเราเสียแล้วตอนนี้เราอยู่กับแม่และน้องสาวพอหลังจากที่แม่มีปัญหากับน้าชายแล้วไม่มีที่อยู่ (ต้องขอออกตัวก่อนว่าที่เราต้องเป็นฝ่ายย้ายออกเพราะแม่เราเป็นคนที่ไม่ชอบมีปัญหากับใครและก็ต้องเขามาทำงานในกรุงเทพฯไม่ได้อยู่กับเราและตลอดแม่ห่วงเรากลัวมีปัญหาทีหลังเลยต้องย้ายออก) ทีนี้ก่อนย้ายออกก็มีญาติเราคนนึงที่เรารักอละเคารพเขาเหมือนเป็นพ่อกับแม่คนที่สองของเราเขามีบ้านเก่าที่พึ่งย้ายออกไปอยู่หลังนึงเขาบอกให้เรากับแม่ไปอาศัยอยู่ก่อนในเมื่อบ้านหลังนั้นเขาก็ไม่ได้อยู่อยู่แล้วคือเขาและครอบครัวของเขาดีกับเราและแม่มากมีปัญหาอะไรก็คอยช่วยเหลือ จนวันนึงที่แม่เราคิดว่าเรามาอยู่บ้านเขานานแล้วราวๆ2ปีแม่เลยตัดสินใจที่จะซื้อญาติเขาก็โอเคแต่เขาก็ไม่ได้เล่งลัดอะไร (ก่อนหน้านี้เราเรียนอยู่บ้านนอกยังไม่ได้ทำงานแต่ตอนนี้มาทำงานแล้วได้1ปี)จนมาวันนึงสามีของญาติเราเสียเรากับแม่ก็ไปร่วมงานกันปกติหลังจากนั้นเวลาผ่านไปสักพักน้องเราเรียนจบก็มาอยู่กรุงเทพฯกับเราเวลาผ่านไปเรารู้สึกว่าตั้งแต่สามีเขาเสียดูเหมือนเขายิ่งเปลี่ยนไปทุกวันๆตอนนี้ที่บ้านเกิดเราไม่ค่อยเอื้อเฝื้อกันเหมือนแต่ก่อนตอนนี้อำนาจเงินเป็นใหญ่อยู่มาวันนึงเขาโทรมาบอกแม่เราว่าตัวเขาไม่ค่อยมีเงินแทบจะขายทองเอาเงินมาใช้ (เขาค่อนข้างมีฐานะ) ตัวแม่เราเองเป็นขี้เกรงใจได้ยินแบบนั้นก็พยายามหาเงินมาเพื่อที่จะใช้นี้ค่าบ้านที่เคยตกลงจะซื้อกันแล้วพอมีเงินจะใช้หนี้ก็มีปัญหาตามมาอีกมีญาติเราอีกคนนึงโทรมาถามเราว่าจะซื้อจริงๆหรอที่ตรงนั้นไม่กลัวมีปัญหาตามมาเหมือนเจ้าของเก่าหรอ (คือเราไม่รู้หรอกว่าญาติคนนี้เขามีเจตนาดีหรือไม่ดีแต่มันก็ทำให้เรากับแม่ฉุกคิดถึงปัญหาที่ทำให้ญาติเจ้าของบ้านที่เราอยู่ว่าเหตุผลอะไรเขาถึงย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเพราะเขามีปัญหากับคนข้างบ้านที่เป็นญาติเขาคือเรื่องมันค่อนข้างซับซ้อนนิดนึงตรงที่ว่าคนสมัยก่อนที่บ้านเราเขาซื้อขายที่ดินกันเขายึดถือหลักสัญญาใจคือมีแค่ใบซื้อขายไม่มีใบโอนที่ดินว่าเราเป็นเจ้าของในชื่อเจ้าของที่ยังเป็นชื่อเจ้าของเดิมส่วนเรามีแค่ใบซื้อขายแค่นั้นสาเหตุที่เขาย้ายออกเพราะมีปัญหากับคนที่มีชื่อเป็นเจ้าของที่คนที่เป็นเจ้าที่เขาเป็นคนประเภทว่าอยากได้อยากมีไม่รู้จักพอคือกูมีเงินกูจะทำอะไรก็ได้กูไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไงจะเป็นยังไงกูเอาแค่ความพอใจของกูเป็นพอแค่ป้ายแบ่งที่เขายังหาว่าคนอื่นไปย้ายกินที่ดินเขาทั้งๆที่ไม่มีคนย้ายตอนเราเข้าไปอยู่เรากับแม่ก็โดน) นั้นแหละพอญาติคนที่เราจะซื้อที่ด้วยรู้เข้าพอแม่เราโทรไปเจรจาให้เขาไปพูดก็เจ้าของที่ให้ทำการยินยอมโอนที่ให้เราแม่เราพยายามคิดพูดหาวิธีพูดอย่างประนีประนอมไม่ให้ผิดใจกันเขาก็หาว่าแม่เราหูเบาเชื่อคำพูดญาติอีกคนที่โทรมาบอกทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกันเลยแม่เราไม่ได้เชื่อไม่ได้หูเบา เพียงแต่แม่เราอยากได้หลักฐานการโอนว่าเราเป็นเจ้าของที่แล้วแต่เขาก็อ้างว่าคนอื่นๆที่ซื้อที่ก็ยังไม่ได้โอนแต่คนอื่นๆที่เขาพูดถึงเขาเป็นญาติกันแต่เรากับแม่เป็นแค่คนอื่นแม่เราก็ห่วงว่าในอนาคตถ้าเกิดแม่ไม่อยู่แล้วเรากับน้องจะอยู่ยังไงถ้าเราไม่มีหลักฐานเกิดเจ้าของที่เขาไล่เรากับน้องเราจะไปอยู่ที่ไหนแต่เขาก็ไม่เข้าใจอ้างนู่นนี่ไปเรื่อย (คือถ้าเป็นแต่ก่อนแม่เราคงไม่อะไรแต่แม่เราเขาเจ็บกับการที่เชื่อใจคนอื่นมาเยอะแล้วครอบครัวเราก็ไม่มีอะไรนอกจากเงินก้อนนี้ก็เลยอยากให้เขาเห็นใจเราบ้าง) แล้วก็มีอีกหลายครั้งที่แม่พยายามถึงขนาดไปเจรจากับคนที่เป็นเจ้าของที่ด้วยตัวเองแจ่เขาก็เหมิอนบ่ายเบี่ยงไม่อยากโอนให้เพราะเขาก็พูดประมาณว่าอยากได้ที่คืนแม่เราก็คุยกับญาติอีกทีแบบว่าไม่อยากเสียคำพูดแต่ก็มีถามๆดูว่าถ้าไม่ได้ซื้อจะให้ค่าที่ไปอยู่บ้านเขาเป็นสินน้ำใจคนเราเป็นญาติกันเขาจะเอาเท่าไหร่เขาก็ไม่พอใจบอกว่าไม่เอาแล้วก็ประชดนี่นั่นด่าว่าแม่เราสาดเสียเทเสีย แล้วก็เอาไปพูดที่อื่นว่าแม่เราผิดคำพูดแม่เราเขาก็ยอมรับว่าเขาผิดคำพูดแต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเขาพยามหาทางแล้วแต่ญาติก็ไม่เข้าใจแต่ก่อนเขาเคยมีเหตุผลมากกว่านี้แต่กับตอนนี้เขาพูดเหมือนกับว่าอยากได้เงินอย่างเดียวเรื่องอื่นไม่สนเขาเหมือนกับไม่สงสารไม่เห็นใจเรากับแม่เลยเขาเล่าให้ลูกเขาฟังลูกเขาก็โพสด่าแม่เราเสียๆหายๆเราโกรธเราเสียใจนะเหมือนกับว่าเขาโกรธเสียใจเป็นคนเดียวรึไงเรากับแม่นี่แบบเสียใจไม่เป็นหรอเวลาที่เขาด่ามาไรงี้ปากเขาก็บอกว่าเขาไม่เคยทวงถามเรื่องบุญคุณแต่เขาก็เอามาพูดไอ้เรื่องบุญคุณเรากับแม่ไม่เคยลืมว่าเขากับครอบครัวดีกับเราและแม่มากแต่มันติดตรงที่ว่าเรากับแม่ไม่มีเงินไปตอบแทนเขามันเลยเหมือนเราไม่ดีแล้วเขาก็มาหาว่าแม่ไปบอกคนอื่นว่าเขาบังคับให้แม่เราหาเงินมาใช้หนี้ทั้งๆที่แม่เราไม่เคยพูด เรื่องไหนเขาดีไม่ดีเรากับแม่รู้แต่ไม่เคยพูดเราแม่เราและเขาก็ต่างรู้จักกันดีพอๆกันแต่เขาพูดว่าเหมือนเรากับแม่ไม่มีอะไรดีเลยเขาบอกว่าตัวเขาเองไม่เคยได้พึ่งพาอาศัยอะไรเรากับแม่เลยกับเรื่องเงินเรายอมรับว่าเขาไม่เคยอาศัยเรากับแม่เลยเพราะเรามันจนแต่เรากับแม่ก็ไม่ได้ถึงขนาดไม่มีเรื่องดีให้เขานึกถึงเลยแต่เขาก็ยังพูดออกมาถ้าเรากีบแม่มีโอกาสเราก็อยากตอบแทนบุญคุณเขาแต่เราไม่พูดเพราะเราไม่รู้ว่าเราจะทำได้รึป่าว แต่ที่ทำให้เรากับแม่เสียใจและตัดสินใจได้ว่าจะไม่ซื้อและจะให้แค่ค่าที่เราไปอยู่คือตอนที่เขาหาว่าแม่เราไปบอกคนอื่นว่าเขาบังคับให้แม่เราหาเงินมาใช้หนี้ แม่เราก็ร้องไห้แล้วบอกว่าแม่ไม่เคยพูดและไม่เคยบอกกับใครว่าเขาไม่ดีมีแต่บอกว่าเขาดีกับเรามากแม่เราบอกกับเขาแม่เสียใจที่เขาคิดแบบนี้กับแม่เขาก็บอกแม่เราว่าถ้าเสียใจมากก็ไปตายสะ
ถึงตอนนี้มันทำให้เรารู้แล้วว่าเขาไม่ได้อะไรกับเราแล้วเราได้ยินมันทำให้เราโกรธมาถึงเขาจะมีบุญคุณกับเรามากก็จริงแต่ก็ไม่เท่ากับแม่เรา
มันทำให้ความเคารพสัทธาที่เรามีให้เขามันน้อยลงที่เขามาว่าแม่เราแบบนั้นตอนนี้เราไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองเรายังไงเราแคร์แค่แม่เราเราสงสารแม่เรามากเราคิดกับแม่ว่าจะไปย้ายของออกจากบ้านเขาให้ค่าบ้านเขาจะเอาไม่เอาก็แล้วแต่คงฝากไว้กับพ่อกับแม่ของญาติคนนั้นและก็คงไม่กับไปที่บ้านนอกอีกแล้วเพราะตอนนี้ไม่ว่าเราจะทำยังไงเขาก็คนก็มองว่าเรากับแม่เนรคุณเขาอยู่ดี
แต่เราก็ยังหวังว่าสักวันเราจะได้ตอบแทนบุญคุณเขาเราไม่มีวันลืมสิ่งดีๆที่เขาดีกับเราและแม่
ปล.ถึงเราจะคิดแบบนี้แต่เราก็อยากได้ความคิดเห็นจากเพื่อนๆหลายๆคนอยู่นะคะ
ปล.2อาจจะยาวและงงนิดนึงเพราะเป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของเราคือเราอึดอัดใจจริงๆค่ะ
ปล.3ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ😊😊😊😊
อยากขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆ อยากให้เพื่อนๆทนอ่านเรื่องของเราให้จบอ่านจะยาวหน่อยและงงนิดนึงนะคะ
คือเรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวเราจนมากมันมีอยู่ช่วงนึงที่ครอบครัวเราประสบปัญหาแม่ทะเลาะกับน้องชายทำให้ต้องย้ายออกจากบ้านที่เคยอยู่ซึ้งเป็นบ้านของตากับยายที่เราอยู่มาตั้งแต่เกิดแต่ตอนนี้ยายเราเสียแล้วตอนนี้เราอยู่กับแม่และน้องสาวพอหลังจากที่แม่มีปัญหากับน้าชายแล้วไม่มีที่อยู่ (ต้องขอออกตัวก่อนว่าที่เราต้องเป็นฝ่ายย้ายออกเพราะแม่เราเป็นคนที่ไม่ชอบมีปัญหากับใครและก็ต้องเขามาทำงานในกรุงเทพฯไม่ได้อยู่กับเราและตลอดแม่ห่วงเรากลัวมีปัญหาทีหลังเลยต้องย้ายออก) ทีนี้ก่อนย้ายออกก็มีญาติเราคนนึงที่เรารักอละเคารพเขาเหมือนเป็นพ่อกับแม่คนที่สองของเราเขามีบ้านเก่าที่พึ่งย้ายออกไปอยู่หลังนึงเขาบอกให้เรากับแม่ไปอาศัยอยู่ก่อนในเมื่อบ้านหลังนั้นเขาก็ไม่ได้อยู่อยู่แล้วคือเขาและครอบครัวของเขาดีกับเราและแม่มากมีปัญหาอะไรก็คอยช่วยเหลือ จนวันนึงที่แม่เราคิดว่าเรามาอยู่บ้านเขานานแล้วราวๆ2ปีแม่เลยตัดสินใจที่จะซื้อญาติเขาก็โอเคแต่เขาก็ไม่ได้เล่งลัดอะไร (ก่อนหน้านี้เราเรียนอยู่บ้านนอกยังไม่ได้ทำงานแต่ตอนนี้มาทำงานแล้วได้1ปี)จนมาวันนึงสามีของญาติเราเสียเรากับแม่ก็ไปร่วมงานกันปกติหลังจากนั้นเวลาผ่านไปสักพักน้องเราเรียนจบก็มาอยู่กรุงเทพฯกับเราเวลาผ่านไปเรารู้สึกว่าตั้งแต่สามีเขาเสียดูเหมือนเขายิ่งเปลี่ยนไปทุกวันๆตอนนี้ที่บ้านเกิดเราไม่ค่อยเอื้อเฝื้อกันเหมือนแต่ก่อนตอนนี้อำนาจเงินเป็นใหญ่อยู่มาวันนึงเขาโทรมาบอกแม่เราว่าตัวเขาไม่ค่อยมีเงินแทบจะขายทองเอาเงินมาใช้ (เขาค่อนข้างมีฐานะ) ตัวแม่เราเองเป็นขี้เกรงใจได้ยินแบบนั้นก็พยายามหาเงินมาเพื่อที่จะใช้นี้ค่าบ้านที่เคยตกลงจะซื้อกันแล้วพอมีเงินจะใช้หนี้ก็มีปัญหาตามมาอีกมีญาติเราอีกคนนึงโทรมาถามเราว่าจะซื้อจริงๆหรอที่ตรงนั้นไม่กลัวมีปัญหาตามมาเหมือนเจ้าของเก่าหรอ (คือเราไม่รู้หรอกว่าญาติคนนี้เขามีเจตนาดีหรือไม่ดีแต่มันก็ทำให้เรากับแม่ฉุกคิดถึงปัญหาที่ทำให้ญาติเจ้าของบ้านที่เราอยู่ว่าเหตุผลอะไรเขาถึงย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเพราะเขามีปัญหากับคนข้างบ้านที่เป็นญาติเขาคือเรื่องมันค่อนข้างซับซ้อนนิดนึงตรงที่ว่าคนสมัยก่อนที่บ้านเราเขาซื้อขายที่ดินกันเขายึดถือหลักสัญญาใจคือมีแค่ใบซื้อขายไม่มีใบโอนที่ดินว่าเราเป็นเจ้าของในชื่อเจ้าของที่ยังเป็นชื่อเจ้าของเดิมส่วนเรามีแค่ใบซื้อขายแค่นั้นสาเหตุที่เขาย้ายออกเพราะมีปัญหากับคนที่มีชื่อเป็นเจ้าของที่คนที่เป็นเจ้าที่เขาเป็นคนประเภทว่าอยากได้อยากมีไม่รู้จักพอคือกูมีเงินกูจะทำอะไรก็ได้กูไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไงจะเป็นยังไงกูเอาแค่ความพอใจของกูเป็นพอแค่ป้ายแบ่งที่เขายังหาว่าคนอื่นไปย้ายกินที่ดินเขาทั้งๆที่ไม่มีคนย้ายตอนเราเข้าไปอยู่เรากับแม่ก็โดน) นั้นแหละพอญาติคนที่เราจะซื้อที่ด้วยรู้เข้าพอแม่เราโทรไปเจรจาให้เขาไปพูดก็เจ้าของที่ให้ทำการยินยอมโอนที่ให้เราแม่เราพยายามคิดพูดหาวิธีพูดอย่างประนีประนอมไม่ให้ผิดใจกันเขาก็หาว่าแม่เราหูเบาเชื่อคำพูดญาติอีกคนที่โทรมาบอกทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกันเลยแม่เราไม่ได้เชื่อไม่ได้หูเบา เพียงแต่แม่เราอยากได้หลักฐานการโอนว่าเราเป็นเจ้าของที่แล้วแต่เขาก็อ้างว่าคนอื่นๆที่ซื้อที่ก็ยังไม่ได้โอนแต่คนอื่นๆที่เขาพูดถึงเขาเป็นญาติกันแต่เรากับแม่เป็นแค่คนอื่นแม่เราก็ห่วงว่าในอนาคตถ้าเกิดแม่ไม่อยู่แล้วเรากับน้องจะอยู่ยังไงถ้าเราไม่มีหลักฐานเกิดเจ้าของที่เขาไล่เรากับน้องเราจะไปอยู่ที่ไหนแต่เขาก็ไม่เข้าใจอ้างนู่นนี่ไปเรื่อย (คือถ้าเป็นแต่ก่อนแม่เราคงไม่อะไรแต่แม่เราเขาเจ็บกับการที่เชื่อใจคนอื่นมาเยอะแล้วครอบครัวเราก็ไม่มีอะไรนอกจากเงินก้อนนี้ก็เลยอยากให้เขาเห็นใจเราบ้าง) แล้วก็มีอีกหลายครั้งที่แม่พยายามถึงขนาดไปเจรจากับคนที่เป็นเจ้าของที่ด้วยตัวเองแจ่เขาก็เหมิอนบ่ายเบี่ยงไม่อยากโอนให้เพราะเขาก็พูดประมาณว่าอยากได้ที่คืนแม่เราก็คุยกับญาติอีกทีแบบว่าไม่อยากเสียคำพูดแต่ก็มีถามๆดูว่าถ้าไม่ได้ซื้อจะให้ค่าที่ไปอยู่บ้านเขาเป็นสินน้ำใจคนเราเป็นญาติกันเขาจะเอาเท่าไหร่เขาก็ไม่พอใจบอกว่าไม่เอาแล้วก็ประชดนี่นั่นด่าว่าแม่เราสาดเสียเทเสีย แล้วก็เอาไปพูดที่อื่นว่าแม่เราผิดคำพูดแม่เราเขาก็ยอมรับว่าเขาผิดคำพูดแต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเขาพยามหาทางแล้วแต่ญาติก็ไม่เข้าใจแต่ก่อนเขาเคยมีเหตุผลมากกว่านี้แต่กับตอนนี้เขาพูดเหมือนกับว่าอยากได้เงินอย่างเดียวเรื่องอื่นไม่สนเขาเหมือนกับไม่สงสารไม่เห็นใจเรากับแม่เลยเขาเล่าให้ลูกเขาฟังลูกเขาก็โพสด่าแม่เราเสียๆหายๆเราโกรธเราเสียใจนะเหมือนกับว่าเขาโกรธเสียใจเป็นคนเดียวรึไงเรากับแม่นี่แบบเสียใจไม่เป็นหรอเวลาที่เขาด่ามาไรงี้ปากเขาก็บอกว่าเขาไม่เคยทวงถามเรื่องบุญคุณแต่เขาก็เอามาพูดไอ้เรื่องบุญคุณเรากับแม่ไม่เคยลืมว่าเขากับครอบครัวดีกับเราและแม่มากแต่มันติดตรงที่ว่าเรากับแม่ไม่มีเงินไปตอบแทนเขามันเลยเหมือนเราไม่ดีแล้วเขาก็มาหาว่าแม่ไปบอกคนอื่นว่าเขาบังคับให้แม่เราหาเงินมาใช้หนี้ทั้งๆที่แม่เราไม่เคยพูด เรื่องไหนเขาดีไม่ดีเรากับแม่รู้แต่ไม่เคยพูดเราแม่เราและเขาก็ต่างรู้จักกันดีพอๆกันแต่เขาพูดว่าเหมือนเรากับแม่ไม่มีอะไรดีเลยเขาบอกว่าตัวเขาเองไม่เคยได้พึ่งพาอาศัยอะไรเรากับแม่เลยกับเรื่องเงินเรายอมรับว่าเขาไม่เคยอาศัยเรากับแม่เลยเพราะเรามันจนแต่เรากับแม่ก็ไม่ได้ถึงขนาดไม่มีเรื่องดีให้เขานึกถึงเลยแต่เขาก็ยังพูดออกมาถ้าเรากีบแม่มีโอกาสเราก็อยากตอบแทนบุญคุณเขาแต่เราไม่พูดเพราะเราไม่รู้ว่าเราจะทำได้รึป่าว แต่ที่ทำให้เรากับแม่เสียใจและตัดสินใจได้ว่าจะไม่ซื้อและจะให้แค่ค่าที่เราไปอยู่คือตอนที่เขาหาว่าแม่เราไปบอกคนอื่นว่าเขาบังคับให้แม่เราหาเงินมาใช้หนี้ แม่เราก็ร้องไห้แล้วบอกว่าแม่ไม่เคยพูดและไม่เคยบอกกับใครว่าเขาไม่ดีมีแต่บอกว่าเขาดีกับเรามากแม่เราบอกกับเขาแม่เสียใจที่เขาคิดแบบนี้กับแม่เขาก็บอกแม่เราว่าถ้าเสียใจมากก็ไปตายสะ
ถึงตอนนี้มันทำให้เรารู้แล้วว่าเขาไม่ได้อะไรกับเราแล้วเราได้ยินมันทำให้เราโกรธมาถึงเขาจะมีบุญคุณกับเรามากก็จริงแต่ก็ไม่เท่ากับแม่เรา
มันทำให้ความเคารพสัทธาที่เรามีให้เขามันน้อยลงที่เขามาว่าแม่เราแบบนั้นตอนนี้เราไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองเรายังไงเราแคร์แค่แม่เราเราสงสารแม่เรามากเราคิดกับแม่ว่าจะไปย้ายของออกจากบ้านเขาให้ค่าบ้านเขาจะเอาไม่เอาก็แล้วแต่คงฝากไว้กับพ่อกับแม่ของญาติคนนั้นและก็คงไม่กับไปที่บ้านนอกอีกแล้วเพราะตอนนี้ไม่ว่าเราจะทำยังไงเขาก็คนก็มองว่าเรากับแม่เนรคุณเขาอยู่ดี
แต่เราก็ยังหวังว่าสักวันเราจะได้ตอบแทนบุญคุณเขาเราไม่มีวันลืมสิ่งดีๆที่เขาดีกับเราและแม่
ปล.ถึงเราจะคิดแบบนี้แต่เราก็อยากได้ความคิดเห็นจากเพื่อนๆหลายๆคนอยู่นะคะ
ปล.2อาจจะยาวและงงนิดนึงเพราะเป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของเราคือเราอึดอัดใจจริงๆค่ะ
ปล.3ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ😊😊😊😊