จริงไหม ที่คนเราไม่สามารถลบความทรงจำในอดีตไปได้จริงๆหรอก แค่เพียงแต่ให้เวลาที่ผ่านซ่อนมันให้ลึกสุดใจจนเหมือนจะลืมไปได้??

ความรู้สึกมันเป็นแบบว่าไม่ได้คิดถึงตลอดเวลานะ แต่มันก็จะมีแว้บนึงที่เห็นอะไรที่เกี่ยวกับเค้าแล้วไปคิดถึง พอเหม่อๆซักพักก็คิดถึง หรือบางเวลาเคยใช้ด้วยกันก็คิดถึง ไม่ถึงกับฟูมฟายแต่ก็รู้สึกรำคาญตัวเองอย

ช่วงนี้เราชอบนั่งเงียบๆ แล้วคิดกับตัวเองว่า ถ้าเราหายไปสักพัก โลกมันจะเปลี่ยนไปไหมนะ ไม่ได้หมายถึงหายไปไหนไกลหรอก แค่แบบไม่ต้องตอบแชท ไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องพยายามเป็นเวอร์ชันที่ดีพอสำหรับใครสักช่วงห

อยากลบความทรงจำออกในอดีต

แต่ละคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่มีใครลืมใครได้หรอก เพราะสมองเราไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อสามารถลบความทรงจำและเรื่องราวต่างๆได้ตามใจชอบ จากคนที่เคยสนิทและรู้สึกดีต่อกันกลายมาเป็นคนแปลกหน้า เราทำได้แค่เก็บสิ

ไม่ว่านานสักเท่าไหร่  ทุกครั้งที่กลับมาฟัง ความทรงจำในช่วงๆนึง มันจะย้อนกลับมาตลอดhttps://www.youtube.com/watch?v=v0UvOsCi8mc

เป็นคำถามแง่ลบที่อยู่ในใจเรามาตลอดเลย ปวดใจทุกครั้งที่คิดและรู้สึกแบบนี้ แต่ทุกอย่างที่เราได้สัมผัส มันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า คงมีแต่เรานี่แหละที่รักเค้าจริงๆอยู่ฝ่ายเดียว เรารักเค้าเพราะเราอยากรัก แ

ถ้าคนนั้น มีโอกาสได้อ่าน  แค่รู้ว่ารัก แค่รับฟัง สิ่งที่ได้ยิน แล้วเก็บมันไว้ในส่วนลึก...สุดใจ...ก็พอ การเดินสวนกัน เห็นหน้า หรือแม้แต่ได้ยินเสียง...แต่ไม่มีโอกาส...ได้กอด......มันเจ็บ..... ****

คนบางเข้ามาเพียงแค่สร้างความทรงจำในช่วงนึงของชีวิตเรา หลายครั้งที่อยากจะลืมหลายครั้งที่อยากลบเขาออกจากความทรงจำแต่ทุกครั้งที่พยายามจะลืมทุกครั้งที่พยายามตัดเขาออกจากช่วงนึงของชีวิตที่มันเคยเกิดขึ้นในช

เชื่อแล้วประโยคที่ว่าถ้าคนมันยังรู้สึก ยังรักอยู่ ต่อให้ลบภาพความทรงจำที่มีทั้งหมด เลิกติดต่อเลิกคุยไปเป็นระยะเวลานานแล้ว ก็ยังจะคิดถึงยังรักมากอยู่ แต่ถ้าคนมันไม่รักต่อให้นอนด้วยกันทุกวัน ก็ไม่รู้สึก

เราแบบไม่เปิดใจให้ใครเลย ไม่สนความเห็นของคนรอบข้าง ยังหลอกตัวเอง รอเขาอยู่อย่างนั้น ถึงมันจะยากที่เขาจะกลับมาก็เหอะ สมองมันก็รู้ว่าเขาไม่กลับมาหรอก แต่ในใจมันก็เหมือนยังหวังลึกๆอ่ะ มันอาจมีปาฏิหาริย์ก