อย่ารอ ..........
เริ่มจากเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว เราได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงในที่ทำงาน 1 คน
ที่เรียกเด็กเพราะเค้าห่างจากเรา 8 ปี
เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันแต่ทำงานกันคนละแผนก ทั้งกลุ่มมี 10 คน
เค้าเป็นเด็กที่นิสัยน่ารัก ชอบหัวเราะ และ มีนำ้ใจ
เรา 2 คน สนิทกันอย่างรวดเร็ว ไปกินข้าว ดูหนัง จนถึง Shopping กันตามประสาสาว ๆ
เราไม่เคยสังเกตุว่าจริง ๆ แล้ว เด็กคนนี้ค่อนข้างขี้งอน และ ชอบคิดมาก
ซึ่งมีวันนึงเราทะเลาะกันรุนแรง เค้าโกรธเรามาก เราก็งงว่าทำไมเค้าต้องโกรธเราขนาดนี้
เราเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้เพื่อน ๆ ฟัง ซึ่งเพื่อน ๆ เราต่างลงความเห็นว่า
เค้าน่าจะแอบชอบเรา เค้าถึงแคร์เรามาก
ซึ่งเราก็ถามกับเค้าไปว่า ชอบพี่หรือเปล่า ?
เค้ากลับ เงียบ ไม่ตอบ
นั้นอาจจะเป็น เพราะเค้ามีแฟนอยู่แล้ว หรือ อาจจะไม่รู้ตัวจริง ๆ
หลังจากวันนั้น เราก็บอกน้องว่ากรุณาอย่ามาใกล้เราอีก ใจเรารู้สึกเจ็บมาก
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าเค้าเคยรู้สึกอะไรกับเราบ้างมั้ย ?
เรานั่งย้อนกลับไปคิดถึงภาพวันเก่า ๆ ของเรา 2 คน อยู่เกือบตลอดเวลาในช่วงนั้น
ถึงเค้าจะพยายามขอโทษเราหลายครั้ง ความเป็นเพื่อนของเราจบลง
เพราะตอนนั้นเราโกรธมาก ถ้ามีแฟนแล้วจะมาทำแบบนี้ทำไม
เรารู้ว่าเค้าเสียใจจากการกระทำของเรา เพราะเราไม่เคยพูดจาดี ๆ เลย
เราตะหวาดใส่ จิกด่าว่า แต่ บางครั้งเราให้เพื่อนที่ทำงานไปว่าแขวะเค้า
แต่เพื่อนกลับตอบมาว่าเค้าไม่ได้มีปฎิกิริยาอะไรเลย กลับเฉยเมย ว่างเปล่า ?
อย่าถามว่าเรารักน้องเค้ามั้ย เรารักเค้ามาก ใครไม่รู้เรารู้คนเดียวพอ
เพราะเค้าไม่พูด เราก็พูดไม่ได้ หัวใจเราถึงต้องเจ็บแบบทุกวันนี้
ถ้าเราเลือกได้ เราจะไม่ถามคำถามนั้น
เพราะถึงเค้าจะชอบเราจริงๆ เค้าไม่เคยวี่แววเกินเลยซักครั้ง ไม่เคยพูดอะไรซักคำ
เราจะเลือกรับแต่สิ่งที่ดีๆ ที่มีให้กันเท่านั้น
แค่รู้จักเห็นค่าความดี มีนำ้ใจที่เค้ามีให้เราในส่วนของความเป็นเพื่อน มันก็มากพอเกินแล้ว
วันนี้เรายอมรับว่าวิธีการของเราไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง เรากลัวตัวเองจะเจ็บ โดยการที่เราหยุด จบ และ วิ่งหนี
ซึ่งถ้าเรายอมรับและฟังเค้าบ้าง เราคงยังเป็นพี่น้องกันได้อยู่ เราคงมีเพื่อนที่น่ารัก ๆ คนหนึ่งมาจนถึงวันนี้
เพราะเวลาอาจจะทำให้ทุกอย่างมันสาย...........เกินไป
สายไปจนเราต้องรอไปบอกเค้าผ่านควันธูป 1 ดอก ในวันพรุ้งนี้
หลับตาลงให้สบายนะคะ พรุ้งนี้ พี่จะเป็นคนพูดเอง
รักเสมอ ....................
ความรัก.... ทางออก........เวลา...........ไม่ใช่คำตอบเสมอไป
เริ่มจากเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว เราได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงในที่ทำงาน 1 คน
ที่เรียกเด็กเพราะเค้าห่างจากเรา 8 ปี
เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันแต่ทำงานกันคนละแผนก ทั้งกลุ่มมี 10 คน
เค้าเป็นเด็กที่นิสัยน่ารัก ชอบหัวเราะ และ มีนำ้ใจ
เรา 2 คน สนิทกันอย่างรวดเร็ว ไปกินข้าว ดูหนัง จนถึง Shopping กันตามประสาสาว ๆ
เราไม่เคยสังเกตุว่าจริง ๆ แล้ว เด็กคนนี้ค่อนข้างขี้งอน และ ชอบคิดมาก
ซึ่งมีวันนึงเราทะเลาะกันรุนแรง เค้าโกรธเรามาก เราก็งงว่าทำไมเค้าต้องโกรธเราขนาดนี้
เราเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้เพื่อน ๆ ฟัง ซึ่งเพื่อน ๆ เราต่างลงความเห็นว่า
เค้าน่าจะแอบชอบเรา เค้าถึงแคร์เรามาก
ซึ่งเราก็ถามกับเค้าไปว่า ชอบพี่หรือเปล่า ?
เค้ากลับ เงียบ ไม่ตอบ
นั้นอาจจะเป็น เพราะเค้ามีแฟนอยู่แล้ว หรือ อาจจะไม่รู้ตัวจริง ๆ
หลังจากวันนั้น เราก็บอกน้องว่ากรุณาอย่ามาใกล้เราอีก ใจเรารู้สึกเจ็บมาก
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าเค้าเคยรู้สึกอะไรกับเราบ้างมั้ย ?
เรานั่งย้อนกลับไปคิดถึงภาพวันเก่า ๆ ของเรา 2 คน อยู่เกือบตลอดเวลาในช่วงนั้น
ถึงเค้าจะพยายามขอโทษเราหลายครั้ง ความเป็นเพื่อนของเราจบลง
เพราะตอนนั้นเราโกรธมาก ถ้ามีแฟนแล้วจะมาทำแบบนี้ทำไม
เรารู้ว่าเค้าเสียใจจากการกระทำของเรา เพราะเราไม่เคยพูดจาดี ๆ เลย
เราตะหวาดใส่ จิกด่าว่า แต่ บางครั้งเราให้เพื่อนที่ทำงานไปว่าแขวะเค้า
แต่เพื่อนกลับตอบมาว่าเค้าไม่ได้มีปฎิกิริยาอะไรเลย กลับเฉยเมย ว่างเปล่า ?
อย่าถามว่าเรารักน้องเค้ามั้ย เรารักเค้ามาก ใครไม่รู้เรารู้คนเดียวพอ
เพราะเค้าไม่พูด เราก็พูดไม่ได้ หัวใจเราถึงต้องเจ็บแบบทุกวันนี้
ถ้าเราเลือกได้ เราจะไม่ถามคำถามนั้น
เพราะถึงเค้าจะชอบเราจริงๆ เค้าไม่เคยวี่แววเกินเลยซักครั้ง ไม่เคยพูดอะไรซักคำ
เราจะเลือกรับแต่สิ่งที่ดีๆ ที่มีให้กันเท่านั้น
แค่รู้จักเห็นค่าความดี มีนำ้ใจที่เค้ามีให้เราในส่วนของความเป็นเพื่อน มันก็มากพอเกินแล้ว
วันนี้เรายอมรับว่าวิธีการของเราไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง เรากลัวตัวเองจะเจ็บ โดยการที่เราหยุด จบ และ วิ่งหนี
ซึ่งถ้าเรายอมรับและฟังเค้าบ้าง เราคงยังเป็นพี่น้องกันได้อยู่ เราคงมีเพื่อนที่น่ารัก ๆ คนหนึ่งมาจนถึงวันนี้
เพราะเวลาอาจจะทำให้ทุกอย่างมันสาย...........เกินไป
สายไปจนเราต้องรอไปบอกเค้าผ่านควันธูป 1 ดอก ในวันพรุ้งนี้
หลับตาลงให้สบายนะคะ พรุ้งนี้ พี่จะเป็นคนพูดเอง
รักเสมอ ....................