[CR] ปัว เมืองเล็กๆ ที่ทำให้หัวใจเราพองโต (หลงรัก..เมืองปัวเข้าแล้วละซิ)

สวัสดีครับหน้าฝน ไม่รู้เป็นไร หน้าฝนทีไร ผมคิดถึงเขาทุกทีเลย อิอิ ก็เลยคิดอยู่ว่าหน้าฝนนี้จะไปเที่ยวที่ไหนดี โจทย์ของผมคือ ผมอยากมีตัวผม ทุ่งนา ภูเขา ทะเลหมอก อยู่ในองค์ประกอบเดียวกัน และแล้ว อ.ปัว ตอบโจทย์ผมที่สุดแล้ว ผมจึงตัดสินใจว่าผมจะแวะไปพักกายพักใจที่ปัว โดยไปกับเพื่อนๆที่ทำงานครับ ผมเองก็ได้ดำเนินการค้นหาที่พักการเดินทาง จึงตัดสินใจเดินทางโดยรถทัวร์ของ บขส.999 ค่ารถคนละ 508 บาท ถึงปัวเช้าเลย จะได้เที่ยวเลย ส่วนที่พักเลือกที่ม่อนปัว ก่อนที่จะได้ที่พักผมพยายามหาที่พัก ส่วนมากที่พักที่ผมต้องการพักจะเต็มหมด ทั้งบ้านตานงค์ บ้านตูบนา จึงสอบถามพี่ตูบนาว่าพอจะมีที่พักที่แนะนำไหมครับ (พี่ตูบนากระซิบบอกว่า ม่อนปัวเลย ติดกับตูบนา รับรองไม่ผิดหวังแน่ๆ) ผมดีใจมากๆ รีบหาข้อมูล ได้เบอร์โทรมา ก็รีบติดต่อ ปรากฏว่าได้ที่พักเรียบร้อยแล้วครับ เพราะอีก 1 สัปดาห์ก็จะได้ไปเที่ยวแล้ว นอนนับวันรอได้เลยครับ ตอนที่ติดต่อที่พัก พี่เจ้าของบอกว่า มีห้อง 3 คน คืนละ 1200 บาท รวมอาการเช้า ถ้าสนใจอาหารเย็นคิดเพิ่มคนละ 130 บาท กับข้าวมี 4 อย่าง และผลไม้ในสวนเก็บทานได้เลย ผมดีใจมากมายและก็ตื่นเต้นมากๆ แถมพี่เค้าหาเบอร์ติดต่อให้เราเหมาเที่ยวในตัวเมืองปัวด้วย ส่วนขากลับก็เดินทางด้วยเครื่องบิน เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมากๆ เพราะเป็นการเดินทางโดยเครื่องบินครั้งแรกของผม(ห้าาา ผมไม่เคยนั่งเครื่องบินเลย)

21 ก.ย. 2559
ผมเลิกงาน 17.00 น. ผมก็รีบกลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่จะไปขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิต ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย ผมได้แต่ภาวนาในใจว่า ขออย่าให้ฝนตกเลย ขอให้ไปถึงหมอชิตก่อนฝนตก กลัวไม่ทันรถครับ พอผมไปถึงห้องอาบน้ำอยู่ ตั้งเค้ามาแล้วครับ ผมรีบสุดชีวิต แต่งตัวหอบเป้วิ่งลงมาเคาะห้องเพื่อนชั้นล่าง ป่ะ! พี่ฝนจะมาแล้ว รีบๆกัน พอมารอรถเมล์สาย 138 ที่จะไปหมอชิต ก็ไม่มีวี่แววที่จะมา พี่ฝนก็เริ่มเปาะแปะ ผมเลยตัดสินใจใช้บริการพี่แท็กดีกว่า พอขึ้นรถเท่านั้นและครับ ซู่ๆๆๆๆๆ กระหน่ำมาแบบจัดเต็มเบย ในใจผม ผมกลัวรถติดมากๆเลยครับ นั่งรถแบบว่า จะทันไหมหนาาา รถเริ่มติดแล้ว

แต่ก็ยังดีที่รถขยับเรื่อยๆ เย้ๆ ถึงหมอชิตแล้ว ลงจากรถก็ 18.00 น. มีเสียงเพลงเคารพธงชาติดังขึ้น เพื่อนผมก็หยุด แต่ผมไม่ได้ยินเสียงเพลงชาติเลย เพราะฝนตกหนักเสียงดังมากๆ เพื่อนดึงมือผมให้หยุด บอกว่าเคารพธงชาติก่อนผมจึงเข้าใจครับ พอเคารพธงชาติเสร็จก็จัดไป แชะๆๆ


จากนั้นก็พากันซื้อของทานรองท้องก่อน แล้วก็พากันไปขึ้นรถที่ชานชาลา 117 ครับ ตั๋วพร้อม คนพร้อม ก็ไปกันเล้ยยยยย






เราจองที่นั่งเป็นรถปรับอากาศชั้น1 นั่งชั้นล่าง ค่อนข้างเป็นส่วนตัวนิดหนึ่งครับ มีทีวีให้ดูด้วยครับ พอ 18.30 น. รถก็ยังไม่ออกครับ อาจจะรอผู้โดยสารท่านอื่นที่กำลังเดินทางมาหรือเปล่า ผมเองก็ชิลด์ๆครับ ไม่รีบครับ พอประมาณ 18.45 น. รถก็ออก พอมาถึงถนนทางออก ผมเองก็ตกใจมากมาย น้ำท่วมเลยครับ แสดงว่าพี่ฝนเขาตกมาแรงจริงๆครับ


ในระหว่างทางที่นั่งรถ ก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ชอบบรรยากาศฝนตก ดูเหงาๆดีครับ ระหว่างทางผมเองก็ไม่ค่อยหลับ สงสัยตื่นเต้นมั้ง บางทีก็หลับๆตื่นๆครับ แวะพักรถอีกทีก็ถึงพิษณุโลกครับ ประมาณตี1กว่าๆครับ จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่น่านต่อไป ผมก็หลับต่อไปอิอิ พอตอนเข้าเส้นทางจ.แพร่-น่าน ผมรู้สึกว่าโค้งเยอะ รถเหวี่ยงไปมา ประมาณว่าโค้งเยอะ ขึ้นเขาลงเขา ผมเองก็เลยตื่น เห็นภูเขาสีดำ สลัวๆ ผมตื่นเต้นมากๆ ก็ไม่หลับอีกเลย จนตี5 กว่าๆ ถึง บขส.น่าน แล้วมุ่งหน้าสู่ท่าวังผา เพื่อนๆผมก็ตื่นครับ


22 ก.ย 2559
ผมบอกว่าให้เตรียมตัว เดี๋ยวก็คงถึงปัวแล้ว บรรยากาศข้างๆทาง เห็นทะเลหมอก ทุ่งนา ภูเขา ผมมีความสุขมากๆ พอถึง อ.ปัว พี่แอร์บัสคนสวย ก็เดินมาบอกว่า ถึงปัวแล้วนะค่ะ ผมกับเพื่อนก็เก็บของลงจากรถ แล้วผมก็พูดกับเพื่อนๆว่า นี่เหรอปัว ถึงแล้วปัว อากาศดีมากๆ บ้านเมืองเขาแลดูสงบดีจัง เห้ยๆๆ นั่นไง ธ.กสิกรไทย สไตล์ปัว สวยมากๆเลย




ในความคิดผม ผมคิดว่าเมืองปัว เป็นเมืองเล็กๆ ที่เดินเที่ยวตามเมืองได้ ถ้าไปถึงก็เดินเล่นในตัวเมือง ประมาณ 10 โมง ค่อยเช่ามอไซต์ขับเอากระเป๋าไปเก็บแล้วค่อยออกมาเที่ยวต่อ แต่พอไปเจอจริงๆ มันไม่ใช้ เมืองน่าจะกระจายออกไป ถนนก็ตัดผ่านยาวๆ เอาซะผมงง ผมไม่รู้จะทำอย่างไร จากนั้นก็ติดต่อที่พัก เจ้าของที่พักมีบริการรถมารับ ลูกสาวบอกว่าเดี๋ยวคุณแม่จะมารับนะค่ะ ผมเองก็ขอบคุณมากๆ ในใจก็แอบเกรงใจเพราะว่าไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมาถึงแต่เช้าขนาดนี้ ระหว่างรอก็ถ่ายรูปเล่นครับ


รอคุณแม่มารับประมาณ 10 นาทีครับ บอกว่ารอหน้าธ.กสิกรไทยครับ พอคุณแม่มาถึงก็ยกมือไหว้ คุณแม่น่ารักมากๆ สวยด้วย คุณแม่บอกว่าที่พักขอเราอยู่ไม่ไกลประมาณ 3-4 โลได้ คุณแม่ก็เป็นไกด์นำทาง แจ้งรายละเอียดที่เที่ยว แนะนำ นั่น นี่นู้น ดีมากๆ คุณแม่พาแวะตลาดสด บอกว่าจะซื้อปลาท่องโก๋ไว้ให้ลูกๆทานด้วย ผมก็เดินช๊อป ได้ข้าวหลาม สังขยา กล้วยไข่ นมเปรี้ยว อิอิ พอไปถึงที่พัก คุณแม่ก็พาขับรถขึ้นเขาแบบแอดเวนเจอร์มากๆ (ผมคิดในใจว่า คุณแม่เก่งมากๆเลย แบบ strong woman) แล้วคุณแม่บอกว่า ที่พักหลังนี้นะ ห้อง3 ลูกๆเอาของไปเก็บก่อน แล้วมาทานกาแฟโอวันตินที่ครัวนะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมไว้ให้ แล้วค่อยไปปั่นจักรยานเล่นกัน ในใจผมๆดีใจมากๆเลย แต่ก็แอบเกรงใจคุณแม่ เพราะต้องเช็คอิน14.00 น. แต่คุณแม่ใจดี ให้เข้าพักแต่ 7 โมง ผมกับเพื่อนรู้สึกดีใจ และขอบคุณๆแม่มากๆ พอเข้าไปก็เห็นทีพักเป็นแบบนี้ ถูกใจสุดๆเลยครับ





มองจากหน้าต่างบนหัวนอนออกไปก็จะเป็นแบบนี้ ฟินนนเบยยย

แถมมีที่นั่ง ชมวิวให้ด้วยครับ พระอาทิตย์ก็เริ่มขึ้นแล้วครับ



จากนั้นก็พากันล้างหน้าแปรงฟัน วางกระเป๋า ใครนอนเตียงไหนเลือกเลยครับ ในห้องมีแอร์ ทีวี ตู้เย็น ตู้เสื้อผ้า ไม้แขวน ผ้าเช็ดตัว เครื่องทำน้ำอุ่น สบู่ ยาสระผม ผ้าห่ม หมอน สะดวกครบครันจริงๆเลย พากันพูดคุยไป หัวเราะไป อากาศก็สดชื่น คุณแม่ก็มาตาม บอกว่า ลูกๆแม่เตรียมกาแฟ โอวันตินให้แล้ว ลูกๆมาทานได้เลยนะ ครับแม่ พระอาทิตย์กำลังขึ้นสวย ลูกๆมาถ่ายรูปตรงนี้ได้ และก็มีจุดชมวิวที่ดาดฟ้าครัว แล้วก็จากเขาตรงนี้ มาถ่ายรูปได้เลย ส่วนจักรยาน อยู่ด้านล่าง ลูกๆปั่นเล่นได้เลยนะ ครับแม่(ในใจผมคิดว่า คุณแม่น่ารักจัง รักแม่ง่าา) จากนั้นก็พากันเดินไปที่ครัวครับ พอไปเจอก็ขึ้นไปบนดาดฟ้า ปรากฏว่า มันฟินมากๆๆๆๆ ชอบบบง่า ถูกใจผมเบย



มันใช่ง่าา ขอหลายๆรูปก็แล้วกันเนาะ อิอิ









หุหุ กว่าจะเสร็จจากมุมนี้ ได้ไปหลายรูปเชียวครับ ต่างคนต่างชอบเซลฟี่ เฉพาะมุมนี้เกือบร้อยรูปได้ครับ อิอิ พอเสร็จก็ลงไปดูว่ามีอะไรน่าทานบ้างหนาาาา พอเจอผมก็ทานกาแฟผสมโอวันติน อร่อยดี เพื่อนผมชิมปลาท่องโก๋ บอกว่าอร่อยมากๆง่า มันมีไส้ข้างในด้วย เอ้าจริงเหรอ ไหนชิมบ้างดิ๊ เออ...อร่อยง่าาาา ชอบๆๆๆ ไม่เคยกินเลย จัดไปจนหมดเกลั้ยงครับ (ผมชอบที่วางกรรไกร ด้านขวามือง่ะ น่ารักดี)



ใช้เวลานั่งทานไป หัวเราะกันไป หนุกหนานๆ พออิ่มแล้วก็พากันเดินไปอีกมุมหนึ่ง เป็นจุดชมวิว จุดนี้น่าจะเป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกดิน และวิวตรงนี้ก็งดงานไม่แพ้มุมที่ผ่านมาเลยครับ ผมชอบอะ ขอใสๆก็แล้วกันนะ แชะๆๆๆแบบรัวๆ


อีกอย่างที่น่าประทับใจ คือที่ม่อนปัวดอกไม้สวยๆเยอะมากๆ พอเห็นแล้วก็สดชื่นจังเลยครับ เพื่อนผมเลยบอกว่า พี่โยๆๆ ขอมุมนี้หน่อย ได้เลยครับน้อง เดี๋ยวพี่จัดให้ครับ ฟิวส์นางเอกเอ็มวี ฮักส่ำใด๋ อ้ายก็ถิ่ม ห้าาาาา