น่าจะตั้งชื่อ "ลูกรักทระนง" แทน "เลือกรักทระนง" นะคะ 555555

ที่ว่าชื่อ "ลูกรักทระนง" ก็เพราะบทส่วนใหญ่หนักไปทางกระถินกับปมปัญหาระหว่างพ่อแม่ จนหลังๆ แทบลืมไปเลยว่าเป็นละครพีเรียดที่มีความรักของชายหญิงอยู่ด้วย //นี่ก็รอเมื่อไหร่กระถินจะกลับมาอยู่กับคุณรามซะที 555555

แต่ก็ทำให้คนดูเข้าถึงความรักของลูกที่มีต่อพ่อแม่ หลายฉากก็สะท้อนใจคนดูว่าวันนี้ดูแลพ่อแม่ตัวเองดีแล้วหรือยัง รวมถึงได้เห็นความสำคัญของครอบครัว ถ้าตอนเด็กไม่ได้รับความรักที่ดีพอ โตไปก็จะเป็นปัญหาจนต้องเรียกร้องไม่รู้จบแบบพุดกรอง

พุดกรองขาดความรักในวัยเด็ก แม้โตขึ้นจะอยู่ในสังคมที่ดี มีสามีดี (เสือกาจนับว่าเป็นคนดีนะคะ พระเอกม๊ากค่ะเรื่องนี้ หรือแม้แต่นายทศก็เป็นคนเกือบดีมาก่อน แต่ต้องร้ายสุดๆ ก็เพราะพุดกรอง 55555) และมีลูกที่ดีมากทั้ง 2 คน แต่เพราะคิดว่าตัวเองไม่เคยได้รับความรักเลยทำให้เกิดปัญหาวุ่นวายแบบนี้

อีกเรื่องคือความรักความเชื่อใจกันของสามีภรรยา รามกับกระถินทำให้เห็นว่าความเขื่อใจมีค่ามากแค่ไหน และแทบจะบ้านแตกเพราะลืมคำนี้
คู่นิธีกับสร้อยสนก็ดีงาม สัญญาที่ให้ไว้ทำให้ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันในท้ายที่สุด ฟินมากกกกกก ไปๆมาๆ คู่นี้เหมือนพระนางเรื่องอื่นเลยทีเดียว น่ารักและงดงามมาก (รักคุณรามเหมือนเดิมนะคะ แต่ขอปันใจให้นิธินิดนึง ><)

สรุปแล้วตอนจบวันนี้ถือว่าลงตัวสำหรับบทสรุปของทุกตัวละคร มีหลายฉากที่ประทับใจจนทำน้ำตาไหล แต่ก็มีหลายฉากที่ขอแนะนำทีมงานเผื่อนำไปปรับปรุงครั้งต่อไปนะคะ

>>> เริ่มที่ฉากประทับใจ
- ฉากที่สร้อยสนบอกนิธิว่าอย่ามาหมดอนาคตกับตัวเองเลย เพราะถ้าพุดกรองถูกจับติดคุก ตัวเองก็จะรับผิดแทน (มินท์เล่นดีมากกก ดูอ่อนแอแต่ก็พยายามดูแลตัวเองและแม่จริงๆ)
- ฉากพุดกรองค่อยๆ รับรู้และสำนึกได้จากการเห็นลูกทั้งสองทำความดี จนสุดท้ายก็ยอมรับกระถินและพยายามเรียกว่า "ลูก" (ธัญญ่าเล่นดีมากกกก น้ำตาแตกเลยค่าาา) แต่เสียดายฉากตอนทะเลาะกันละมุดเสียงแหบไปหน่อย ตะโกนไม่สุดเสียง ทำให้ดูเบาไปเยอะ อารมณ์ไม่พีค
- ฉากพ่อก็คือพ่อ เสือกาจอยากให้กระถินกลับบ้าน ความสุขของลูกก็คือความสุขของพ่อ แต่กระถินก็ไม่อยากกลับเพราะห่วงพ่อ ซึ้งอ่าาาา
- ฉากที่ทุกคนกลับบ้านแล้วบ้านสงบสุข มันดูแล้วรู้สึกสุขตามจริงๆ โล่งงงงง 55555
- ฉากนิธีและสร้อยสนเกือบทุกฉาก โดยเฉพาะฉากพูดตอนท้ายสุด ที่นิธิไม่มีแหวนให้สร้อยสน แต่สัญญาว่าจะให้สิ่งมีค่าที่สุด แล้วสร้อยก็บอกว่าคำสัญญาคือสิ่งมีค่า และอีกหลายคำที่คมแทบทุกคำ (ให้แง่คิดเรื่องความรักได้ดีมาก)
- ฉากที่กระถินเดินเข้าบ้าน แล้วนึกย้อนอดีตตั้งแต่เข้ามาบ้านหลังนี้ (ชอบแสงสวยดี และเดียร์น่าก็เล่าความรู้สึกผ่านสีหน้าได้ดี จนรู้สึกอยากกลับไปดู EP. แรกๆ อีกรอบ 55555)

>>> ต่อไปเป็นฉากที่งงๆ ฮ่าๆๆ
- ฉากปูเป้จะมาอยู่ที่บ้านราม แล้วโดนไล่ตะเพิดหมู่ออกมา มันดูโผล่มางงๆ ห้วนๆ แต่เดาว่านายญี่ปุ่นคนนั้นคงได้แล้วชิ่ง ทำให้นายพลบังคับปูเป้ให้กลับมาเกาะรามอีกรอบ เอาจริงฉากนี้ถ้าไม่ได้คุณหญิงมาบอกว่าโดนทิ้งหนีกลับญี่ปุ่นก็คงไม่เก็ทต่อไป แต่ที่งงกว่านั้นคือคุณหญิงมาได้ไง เหมือนมาแค่เฉลยเรื่องนี้ (ถ้ามีฉากตอนนายญี่ปุ่นทิ้งปูเป้สัก 30 วิ น่าจะดูแล้วเข้าใจขึ้น)
- ฉากตอนพุดกรองใกล้ตาย ลูกสาวนั่งร้องไห้ทั้งคู่ แต่ไม่มีใครคิดจะตามหมอ (หรือเอาจริงไม่ต้องตามก็ได้นะ แต่พยายามเรียกหมอหน่อยจะได้ม๊ายยย 5555)
- ฉากตอนรามกับท่านชายไปตามกระถินที่บ้านพ่อ ดนตรีเร้าใจจนนึกว่ากำลังจะบุกรังโจร 5555 แถมตอนเจอกับสมุนเสือกาจดนตรีก็ยังดูน่ากลัวทั้งที่ไม่ใช่ฟีลนี้ ตอนจะพากระถินกลับบ้านแต่ละคนก็ดูเครียดและกังวลมากเหมือนจะวางแผนจับโจรหรือเสือที่ดุร้าย (นั่นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดน๊านก็ด้ายยย 5555)
- ฉากตอนสร้อยสนกับกระถินกรวดน้ำให้แม่ แล้วมองตากันนิดนึงก่อนพูดพร้อมกันว่าเรารักแม่ (ภาพสวยมาก แต่ดูเป็นสคริปต์ไปหน่อย)
- ฉากฟรุ้งฟริ้งทั้งหมดของรามกับกระถิน เหมือนไดอะล็อกจะคล้ายๆกันและอารมณ์ภาพแบบเดียวกันแทบทั้งหมด ที่จริงนาจะฟริ้งคนละแนวได้ ไม่จำเป็นต้องมองตาเรียบร้อย ส่งยิ้มน้อยๆ เป็น MV ทุกคราไป (เข้าใจว่าเป็นละครพีเรียด เรท ท. แต่มันแอบเนือยไปจริงๆ อยากดูรามกับกระถินฟริ้งกันกว่านี้อ่ะค่ะ //งานนี้ต้องโทษตัวเองสินะ 55555)

ทั้งหมดนี้เป็นความเห็นของเราที่อยากติเพื่อก่อ และชื่นชมเพื่อให้กำลังใจนะคะ

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณ "เลือดรักทระนง" ที่ทำให้เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้ดู
ขอบคุณนักแสดง ทีมงาน ผู้กำกับ และผู้จัด ที่ทำผลงานดีๆ แบบนี้ขึ้นมา
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ อมยิ้ม29
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  BEC (ช่อง 3) เลือดรักทระนง
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่