สวัสดีค่ะ ... กระทู้นี้ที่ตั้งขึ้นไม่ได้มีจุดประสงค์จะแนะนำแนวทางที่ผิดให้กับทุกๆคนนะคะ เพียงแต่อย่กรู้ความรู้สึกของผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม ที่เคยเป็นน้อยมาก่อนค่ะ ว่าเจตนาของแต่ละคน จะแตกต่างกันยังไงบ้าง เมียหลวงโลกสวยอย่าเพิ่งหัวร้อนนะคะ ที่มาตั้งกระทู้ในวันนี้ เพราะแค่อยากให้ทุกๆคนรู้ ในหัวอกคนเป็นน้อยค่ะ
เริ่มเลยนะคะ
เราเป็นคนนึงค่ะที่เคยเป็นน้อยมาก่อน เข้าใจความรู้สึกทั้งหมดเลยค่ะว่าเป็นยังไง
เราเป็นคนตรงๆค่ะ ไม่ชอบเราก็จะไม่เอา
ครั้งนึงเราเจอผู้ชายคนนึงค่ะ จากที่เราเห็นครั้งแรก เขาเป็นคนดูมีภูมิฐานดีค่ะ อายุราวๆ30ต้นๆค่ะ น่าตาไม่ได้ดีอะไรมากมาย
แต่พอมองหน้าแล้วอบอุ่นค่ะ คือมองจากภายนอกแล้ว เรารู้ทันทีเลยค่ะว่าเขามีครอบครัวแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ เพราะที่เจอตอนนั้นคืออยู่ในผับค่ะ
ต่างคนก็ต่างมองกัน เรารู้สึกชอบ รู้สึกดีค่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร จากนั้นเราก็ไปค้นหาเฟสเขามาค่ะ จนเจอเฟส ตอนนั้นเขาอยู่ต่างจังหวัดค่ะ
จะลงมาหาเพื่อนหาน้องก็อาทิตย์ละครั้งได้ ...อ่อลืมบอกไปค่ะว่า เขาเป็นคนกินเหล้าชอบเที่ยวค่ะ ส่วนเราก็เป็นคนเที่ยวอยู่แล้วค่ะ เลยได้เจอกัน
จากนั้นเราคุยเฟสกัน เขาแบ้งเวลาคุยค่ะ เขาบอกเราเองค่ะว่าเขามีครอบครัวแล้ว ส่วนตอนนั้นเราก็มีแฟนค่ะ แต่ชีวิตคู่ของเราก็ไม่ดีเท่าไร
เราก็เลยคุยกันแค่ตอนกลางวันค่ะ แฟนเขาทำงาน ลูกเขาไปเรียน ส่วนเราก็ยังเรียนอยู่ค่ะ ... จนวันนีงเขาลงมาหาเราค่ะ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์บางอย่าง
ที่เราเกือบจะเสียเขาไปค่ะ ขอไม่บอกนะคะ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้ว่าเขาอยากคุยกับเราคือ เขาติดต่อมาหาเราค่ะทั้งๆที่ตัวเองก็เกือบไม่รอด
เราดีใจปนเสียใจค่ะ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราคุยกับเขาแล้วทำไมถึงรู้สึกดี เขาคอยเป็นห่วงเราตลอดค่ะ แต่ใจเรารู้ดี ว่าเราไม่ใช่คนในใจเขาหรอกค่ะ
จนมาวันนึง เขาลงมาอยู่กับครอบครัวเขา( แถวบ้านเรา) ถาวร ... เราก็เจอกันบ่อยขึ้น แล้วเราก็เริ่มรู้เรื่องของเขามากขึ้น ..เราของเขาที่ว่าคือเรื่องครอบครัว
เรื่องส่วนตัวของเขาค่ะ เขาแต่งงานมา13ปีค่ะ มีลูกด้วยกัน3คน...เจ็บดีค่ะ ที่ทำอะไรไม่ได้เปิดเผยไม่ได้ เราโทษตัวเองมาตลอดค่ะ เรารักเขามาก แต่เราเข้าใจดีค่ะ เราพร้อมจะไปเสมอถ้าเค้าไม่ต้องการเรา
เขาพูดกับเราเสมอค่ะว่าเขาอยากอยู่กับเรา อยากใช้ชีวิตกับเรา ..แต่เราได้แค่รับฟังค่ะ พยายามไม่คิดอะไร เพราะคำพูดพวกนี้
มันทำให้เราเจ็บ จนถึงวันนี้ค่ะ
เอาความรู้สึกจริงของเรานะคะ คือตัวเราเองไม่คิดจะแย่งมาอยู่แล้วค่ะ เชื่อไหมคะ สิ่งที่เราเจ็บจนถึงทุกวันนี้
คือแค่คำพูดบางคำที่เขาพูดกับเราแค่สั้นๆ ว่าเขาไม่ต้องการเรา รำคาณเรา เราก็ยอมแพ้แล้วค่ะ นอนร้องไห้ตลอด
สิ่งที่เราต้องการคือ ใส่ใจค่ะ .. เราไม่ได้เรียกร้องอะไรนะคะ แต่ถ้าคิดจะมีเราแล้ว ต้องรักษาค่ะ ต้องดูแลกัน
แต่ถ้า จะกลับไปอยู่กับครอบครัว เรายินดีถอยให้ค่ะ เจ็บแค่ไหนก็ต้องเดินออกมา
ตลอดเวลาเราไม่เคยคิดจะมองใครเลยค่ะ คิดอย่างเดียวว่า เราจะทำยังไงให้ตัวเองเข้มแข็ง ทำยังไงให้ตัวเองมีค่า
เรารอวันที่หลุดพ้นค่ะ รอจุดจบที่เราจะไม่ต้องเจ็บอีกค่ะ
พักก่อนนะคะไม่ไหวค่ะ เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ
ขอถามความรู้สึกของการเป็นน้อยกันบ้างค่ะ????
เริ่มเลยนะคะ
เราเป็นคนนึงค่ะที่เคยเป็นน้อยมาก่อน เข้าใจความรู้สึกทั้งหมดเลยค่ะว่าเป็นยังไง
เราเป็นคนตรงๆค่ะ ไม่ชอบเราก็จะไม่เอา
ครั้งนึงเราเจอผู้ชายคนนึงค่ะ จากที่เราเห็นครั้งแรก เขาเป็นคนดูมีภูมิฐานดีค่ะ อายุราวๆ30ต้นๆค่ะ น่าตาไม่ได้ดีอะไรมากมาย
แต่พอมองหน้าแล้วอบอุ่นค่ะ คือมองจากภายนอกแล้ว เรารู้ทันทีเลยค่ะว่าเขามีครอบครัวแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ เพราะที่เจอตอนนั้นคืออยู่ในผับค่ะ
ต่างคนก็ต่างมองกัน เรารู้สึกชอบ รู้สึกดีค่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร จากนั้นเราก็ไปค้นหาเฟสเขามาค่ะ จนเจอเฟส ตอนนั้นเขาอยู่ต่างจังหวัดค่ะ
จะลงมาหาเพื่อนหาน้องก็อาทิตย์ละครั้งได้ ...อ่อลืมบอกไปค่ะว่า เขาเป็นคนกินเหล้าชอบเที่ยวค่ะ ส่วนเราก็เป็นคนเที่ยวอยู่แล้วค่ะ เลยได้เจอกัน
จากนั้นเราคุยเฟสกัน เขาแบ้งเวลาคุยค่ะ เขาบอกเราเองค่ะว่าเขามีครอบครัวแล้ว ส่วนตอนนั้นเราก็มีแฟนค่ะ แต่ชีวิตคู่ของเราก็ไม่ดีเท่าไร
เราก็เลยคุยกันแค่ตอนกลางวันค่ะ แฟนเขาทำงาน ลูกเขาไปเรียน ส่วนเราก็ยังเรียนอยู่ค่ะ ... จนวันนีงเขาลงมาหาเราค่ะ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์บางอย่าง
ที่เราเกือบจะเสียเขาไปค่ะ ขอไม่บอกนะคะ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้ว่าเขาอยากคุยกับเราคือ เขาติดต่อมาหาเราค่ะทั้งๆที่ตัวเองก็เกือบไม่รอด
เราดีใจปนเสียใจค่ะ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราคุยกับเขาแล้วทำไมถึงรู้สึกดี เขาคอยเป็นห่วงเราตลอดค่ะ แต่ใจเรารู้ดี ว่าเราไม่ใช่คนในใจเขาหรอกค่ะ
จนมาวันนึง เขาลงมาอยู่กับครอบครัวเขา( แถวบ้านเรา) ถาวร ... เราก็เจอกันบ่อยขึ้น แล้วเราก็เริ่มรู้เรื่องของเขามากขึ้น ..เราของเขาที่ว่าคือเรื่องครอบครัว
เรื่องส่วนตัวของเขาค่ะ เขาแต่งงานมา13ปีค่ะ มีลูกด้วยกัน3คน...เจ็บดีค่ะ ที่ทำอะไรไม่ได้เปิดเผยไม่ได้ เราโทษตัวเองมาตลอดค่ะ เรารักเขามาก แต่เราเข้าใจดีค่ะ เราพร้อมจะไปเสมอถ้าเค้าไม่ต้องการเรา
เขาพูดกับเราเสมอค่ะว่าเขาอยากอยู่กับเรา อยากใช้ชีวิตกับเรา ..แต่เราได้แค่รับฟังค่ะ พยายามไม่คิดอะไร เพราะคำพูดพวกนี้
มันทำให้เราเจ็บ จนถึงวันนี้ค่ะ
เอาความรู้สึกจริงของเรานะคะ คือตัวเราเองไม่คิดจะแย่งมาอยู่แล้วค่ะ เชื่อไหมคะ สิ่งที่เราเจ็บจนถึงทุกวันนี้
คือแค่คำพูดบางคำที่เขาพูดกับเราแค่สั้นๆ ว่าเขาไม่ต้องการเรา รำคาณเรา เราก็ยอมแพ้แล้วค่ะ นอนร้องไห้ตลอด
สิ่งที่เราต้องการคือ ใส่ใจค่ะ .. เราไม่ได้เรียกร้องอะไรนะคะ แต่ถ้าคิดจะมีเราแล้ว ต้องรักษาค่ะ ต้องดูแลกัน
แต่ถ้า จะกลับไปอยู่กับครอบครัว เรายินดีถอยให้ค่ะ เจ็บแค่ไหนก็ต้องเดินออกมา
ตลอดเวลาเราไม่เคยคิดจะมองใครเลยค่ะ คิดอย่างเดียวว่า เราจะทำยังไงให้ตัวเองเข้มแข็ง ทำยังไงให้ตัวเองมีค่า
เรารอวันที่หลุดพ้นค่ะ รอจุดจบที่เราจะไม่ต้องเจ็บอีกค่ะ
พักก่อนนะคะไม่ไหวค่ะ เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ