สวัสดีค่ะ เป็นครั้งแรกที่เราสมัครเข้าเป็นสมาชิกพันทิปเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ขอพื้นที่ระบายความในใจที่มันล้นเอ่อจนทนไม่ไหวหน่อยนะคะ
หากมีสิ่งใดผิดพลาดต้องขออภัยล่วงหน้านะคะ
เราก็เป็นคนธรรมดาๆ คนนึงค่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปมากกว่าใครๆ เรียนจบมัธยมจากโรงเรียนในต่างจังหวัดทางภาคเหนือ และเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งที่กรุงเทพ (ยิ่งห่างไกลบ้านเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกตัวคนเดียวมากเท่านั้น) วันนึงพอมีใครสักคนเข้าใจเราในสิ่งที่เราเป็นจริงๆ มันคงไม่ผิดที่จะรัก จริงไหม?
เรารู้จักกับเพื่อนคนนึงตอนประมาณปีสาม เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันอีกที ตอนแรกเราไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย แต่กลับไปรู้สึกอะไรๆ กับเพื่อนของเราเอง แต่มันก็เป็นเพียงความรู้สึกแค่ช่วงสั้นๆ เราไม่ได้บอกอะไรกับเพื่อนเราคนนี้เลย ความรู้สึกหวั่นไหวของเรามันเลยจบลงได้เร็วมาก
พอเวลาผ่านไป ..เพื่อนคนนั้น "ซี" (ขอเรียกเพื่อนพิเศษคนนี้แบบนี้นะคะ) ก็ได้มาลงเรียนกับเราหลายวิชามากขึ้นๆ จนเราทั้งคู่เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเพราะซีมีแฟนอยู่แล้ว ซึ่งเราเองก็มีแฟนอยู่แล้วเหมือนกัน จนเวลาผ่านมาจนถึงปีสี่ พวกเราได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกันก่อนเรียนจบ ซีไม่ได้พาแฟนไป และเราก็ไม่ได้พาแฟนไปเช่นกัน และจุดเริ่มต้นมันก็เกิดขึ้นค่ะ..
เรา ซี และเพื่อนอีกสองคนแอบหนีเพื่อนที่เหลือไปลงเล่นในทะเล และเราก็เลือกที่จะเล่นโซฟากันค่ะ และสุดท้าย เรากับซีก็ตกลงไปในทะเลซึ่งตอนนั้นเราโครตกลัวน้ำลึกเลยเพราะเราว่ายน้ำไม่เป็น ถึงจะใส่เสื้อชูชีพอยู่ก็เถอะ และแล้วซีก็เข้ามากอดเราบอกกับเราว่า "ไม่ต้องกลัวนะ กูอยู่ตรงนี้" ตอนนั้นหัวใจมันเต้นแรงผิดจังหวะไปหมด ความกลัวที่มีก็เลือนหายไป หน้าของซีก็อยู่ตรงหน้าเราแทบจะแนบชิดติดกัน ตอนนั้นสารภาพเลยว่าคนหวั่นไหวง่ายแบบเรา ได้ให้ใจกับผู้ชายตรงหน้าไปแล้ว (ทุกๆคนจะเข้าใจไหมนะว่า คนที่อยู่ข้างๆเราในวินาทีที่เรากลัวมากที่สุดมันมีอำนาจต่อหัวใจแค่ไหน) หลังจากเหตุการณ์นั้นทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติ ส่วนเราก็ได้แต่ท่องในใจคนเดียวว่า "เพื่อนกัน เราเพื่อนกัน เค้ามีแฟนแล้ว เราเองก็เช่นกัน" เราเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆคนเดียว และเราก็ทำสำเร็จไม่มีใครเอ๊ะใจในความรู้สึกเราเลย แม้แต่ตัวของซีเอง
และแล้วเวลาก็ผ่านไป เวลาเดินเร็วเสมอค่ะ เดินเร็วจนเราคิดว่าเวลาที่เราได้นั่งเรียน นั่งเล่นกับซี ทำไมมันถึงน้อยจังTT
แต่เวลาก็ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เราดีใจทุกครั้งที่เวลาซีมีปัญหา ซีจะทักมาหาเรา ไม่ว่าปัญหาเหล่านั้นจะเป็นเรื่องของซีกับแฟน ในฐานะของเพื่อนคนนึงเราพร้อมทำทุกอย่างให้ซีมีความสุขค่ะ เรารู้ว่าซีรักแฟนของเค้ามาก หลายครั้งที่เราเองอาสาเข้าไปคุยกับแฟนของซีเอง (ทุกๆคนอาจจะสงสัยว่า แล้วแฟนเราล่ะ ? เรากับแฟนยังคบกันอยู่ค่ะ เราก็ทำหน้าที่แฟนของเราแบบดีที่สุด เรานึกไว้เสมอว่า หากเจอคนที่ใช่ในเวลาที่ผิด เค้าก็คือคนที่ไม่ใช่ เราจึงเลือกที่จะไม่บอกความรู้สึกนี้กับใครเลย) ซีกับแฟนจะมีปัญหา รักๆ เลิกๆกันมาตลอด จนมาวันนึงแฟนซีบอกเลิกซีขึ้นมากแบบจริงจัง เพราะเหตุที่ว่าผู้หญิงคนนั้นรับตัวตนที่ซีเป็นไม่ได้ ในเวลานั้นเราเป็นห่วงซีมากๆเลย คอยคุยกับซีตลอด จนมาครั้งนึง อยู่ดีๆซีก็ พูดกับเราว่า "จริงๆแล้วกูชอบผู้หญิงแบบนี่แหล่ะ" ทุกคนค่ะคนที่มันรู้สึกดีอยู่แล้ว ได้ยินแบบนี้ใจไม่สั่นคงเป็นไปไม่ได้ จนนานๆเข้าซีก็ทักมาหาเรามากขึ้น คุยกับเรามากขึ้น บ้างก็แอบหยอดเราเล็กๆ จนสุดท้าย ความสัมพันธ์ที่มันมากกว่าเพื่อนมันก็เกิดขึ้น วันนั้นเราสองคนตกลงกันว่าถ้าวันนึงเราไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว เราก็ต้องเป็นเพื่อนกันให้ได้ ในเวลานั้นเรามั่นใจว่าเรากลับไปเป็นเพื่อนกลับซีได้อยู่แล้ว เพราะเราเองก็ยังมีแฟนอยู่นี่หากวันนึงความสัมพันธ์ของเรากับซีจะจบลง เราคงสบายมาก (มาถึงตอนนี้ทุกคนคงกำลังคิดว่าเราคงเลวมากใช่ไหมค่ะ ใช่!เรารู้ตัวเองเสมอว่าเราเลวแต่เราไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกได้จริงๆ) จริงๆแล้วความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนนี้มันไม่ยาวนานเลย แต่ในเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ซีจะอยู่ข้างเราในวันที่เราย่ำแย่ที่สุด และเราเองก็อยู่กับซีในวันที่ซีอ่อนแอที่สุดเช่นกัน มันมีประโยคค้างคาอยู่ประโยคนึงที่ซีเคยจะบอกว่าเรา แต่เค้าก็เลือกที่จะไม่พูด ในวันนี้ตอนนี้ถ้าเค้ายังจำประโยคนั้นได้ เราก็ยังอยากที่จะได้ยินอยู่นะ ไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย แต่คืนนั้นมันคงเป็นคืนสุดท้ายที่ซีรู้สึกพิเศษกับเรา เพราะในวันถัดมาแฟนเก่าของซีส่งข้อความมาหาซี แต่ซีก็เลือกที่จะบอกเรานะ แต่ซีก็ไม่ได้โทรกลับตอนที่เรายังอยู่ด้วย แต่พอเรากลับซีก็ยังเลือกที่จะเล่าให้เราฟังว่า ซีโทรกลับไป และแฟนเก่าซีก็ชวนไปเดินซื้อของ เราจำได้ดีเลยว่าตอนนั้นในใจเราร้องไห้หนักแค่ไหน แต่โชคดีที่วันที่ซีออกไปเที่ยวกับแฟนเก่า เราไปหาเพื่อนที่ต่างจังหวัดพอดี มันเลยทำให้เราลืมความเสียใจไปได้บ้าง แต่พอตกกลางคืนเราก็ยังคอลไลน์หากัน ในขณะที่เราไปเที่ยวกับเพื่อนเราก็พูดเล่นๆ กับซีว่า "เดี๋ยวเราหาเพื่อนนอนคืนนี้ก่อนนะ" แล้วซีก็ตอกกลับมากว่า "เดี๋ยวเหอะ อย่าให้ทำบ้าง" ในความรู้สึกตอนนั้นเราคงเข้าข้างตัวเองอยู่ว่าซีหวงเราหรอ? มันก็รู้สึกดีใจอยู่นะ แต่พอหลายวันเข้า ซีก็เริ่มบอกว่าเราไม่ต้องคอลหากันแบบที่เคยทำประจำๆไหม เราก็รู้ตัวเองแหล่ะว่าซีคงเบื่อเราแล้ว หรือไม่อยากผูกมัดกับเรา แต่พอเรามารู้จริงๆ ซีต้องคอลไลนกับแฟนเก่าซี ก็ซีเองอีกนั่นแหล่ะที่เป็นคนเล่าให้เราฟัง พอมาถึงตอนนี้ การที่จะกลับไปเป็นเพื่อนกันจริงๆ งานหนักคงอยู่ที่เราแล้วล่ะ แต่พอสุดท้ายจริงๆแล้ว ซีก็สารภาพกับเราว่าซีลืมผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ทำไงได้ล่ะเราก็ต้องบอกกับซีไปว่าง้อดิ่ กลับไปง้อ กลับไปทำให้เธอคนนั้นกลับมารักซีให้ได้ ตอนนั้นซีพยายามเปลี่ยนแปลงตัวตนตัวเองทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นกลับมายอมรับ แต่สุดท้ายก็ไม่รอดเพราะซีเองก็ต้องแอบทำในสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบอยู่ดี
เรายังจำได้ดีว่าในวันปีใหม่ ซีส่งไลน์มาหาเราว่า"สวัสดีปีใหม่ เป็นแบบนี้ไปนานๆนะ" แต่พอซีตื่นมา ซีกลับจำไม่ได้ว่าส่งมาสวัสดีปีใหม่กับเราไปแล้ว เสียใจแค่ไหนถามใจดูค่ะทุกคน แล้วซีก็บอกเราว่าซีจะตัดใจจากเธอคนนั้น และซีก็ได้ตั้งโพสที่มีเราเกี่ยวข้องเป็นครั้งแรก ถึงมันจะเป็นประโยคที่เพื่อนปลอบใจเพื่อน แต่ถ้าซีได้เข้ามาอ่านอยากจะบอกว่า วันนั้นขอบคุณนะที่อย่างน้อยก็นึกถึงคนที่รักซีอย่างเรา "อ่ะ นึกถึงแต่.. ไม่เคยนึกถึงคนที่รักบ้าง" คำพูดนี้มันเหมือนมีคนมาตบกระบาลกูแรงๆ ตอนกูหลับ ปลุกให้กูตื่นแล้ว พูดไส่หน้ากูว่า "ควรรักตัวเอง" ทำตัวเองให้เค้าเสียดาย "ดีกว่าทำให้เค้าสงสาร"
แต่สุดท้ายซีทำไม่ได้ ซียังรักผู้หญิงคนนั้น ส่วนตัวเราอ่ะหรอ ก็เจ็บไง แต่ก็เลือกที่จะอยู่ข้างๆ จนมีวันนึงที่ซีพูดกับเราว่า "อย่าทำแบบนี้ดิ่ ไหนบอกว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะเป็นเพื่อนกัน" ขอโทษนะซีที่วันนั้นเราทำอะไรๆมากเกินฐานะตัวเองไป มันเจ็บมากจริงๆตอนนั้น ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นไม่กี่เดือนมันทำให้เรารู้สึกได้มากมายขนาดนี้ จนสุดท้ายเราก็เลือกที่จะหันหลังให้กับความสัมพันธ์นั้น เลือกที่จะอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปกดไลค์ในเฟสซีทั้งๆที่เรารับรู้ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นบนหน้าเฟสของซี
เมื่อความรักที่เป็นไปไม่ได้ล่วงเลยมาเป็นปี ๆTT
หากมีสิ่งใดผิดพลาดต้องขออภัยล่วงหน้านะคะ
เราก็เป็นคนธรรมดาๆ คนนึงค่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปมากกว่าใครๆ เรียนจบมัธยมจากโรงเรียนในต่างจังหวัดทางภาคเหนือ และเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งที่กรุงเทพ (ยิ่งห่างไกลบ้านเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกตัวคนเดียวมากเท่านั้น) วันนึงพอมีใครสักคนเข้าใจเราในสิ่งที่เราเป็นจริงๆ มันคงไม่ผิดที่จะรัก จริงไหม?
เรารู้จักกับเพื่อนคนนึงตอนประมาณปีสาม เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันอีกที ตอนแรกเราไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย แต่กลับไปรู้สึกอะไรๆ กับเพื่อนของเราเอง แต่มันก็เป็นเพียงความรู้สึกแค่ช่วงสั้นๆ เราไม่ได้บอกอะไรกับเพื่อนเราคนนี้เลย ความรู้สึกหวั่นไหวของเรามันเลยจบลงได้เร็วมาก
พอเวลาผ่านไป ..เพื่อนคนนั้น "ซี" (ขอเรียกเพื่อนพิเศษคนนี้แบบนี้นะคะ) ก็ได้มาลงเรียนกับเราหลายวิชามากขึ้นๆ จนเราทั้งคู่เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเพราะซีมีแฟนอยู่แล้ว ซึ่งเราเองก็มีแฟนอยู่แล้วเหมือนกัน จนเวลาผ่านมาจนถึงปีสี่ พวกเราได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกันก่อนเรียนจบ ซีไม่ได้พาแฟนไป และเราก็ไม่ได้พาแฟนไปเช่นกัน และจุดเริ่มต้นมันก็เกิดขึ้นค่ะ..
เรา ซี และเพื่อนอีกสองคนแอบหนีเพื่อนที่เหลือไปลงเล่นในทะเล และเราก็เลือกที่จะเล่นโซฟากันค่ะ และสุดท้าย เรากับซีก็ตกลงไปในทะเลซึ่งตอนนั้นเราโครตกลัวน้ำลึกเลยเพราะเราว่ายน้ำไม่เป็น ถึงจะใส่เสื้อชูชีพอยู่ก็เถอะ และแล้วซีก็เข้ามากอดเราบอกกับเราว่า "ไม่ต้องกลัวนะ กูอยู่ตรงนี้" ตอนนั้นหัวใจมันเต้นแรงผิดจังหวะไปหมด ความกลัวที่มีก็เลือนหายไป หน้าของซีก็อยู่ตรงหน้าเราแทบจะแนบชิดติดกัน ตอนนั้นสารภาพเลยว่าคนหวั่นไหวง่ายแบบเรา ได้ให้ใจกับผู้ชายตรงหน้าไปแล้ว (ทุกๆคนจะเข้าใจไหมนะว่า คนที่อยู่ข้างๆเราในวินาทีที่เรากลัวมากที่สุดมันมีอำนาจต่อหัวใจแค่ไหน) หลังจากเหตุการณ์นั้นทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติ ส่วนเราก็ได้แต่ท่องในใจคนเดียวว่า "เพื่อนกัน เราเพื่อนกัน เค้ามีแฟนแล้ว เราเองก็เช่นกัน" เราเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆคนเดียว และเราก็ทำสำเร็จไม่มีใครเอ๊ะใจในความรู้สึกเราเลย แม้แต่ตัวของซีเอง
และแล้วเวลาก็ผ่านไป เวลาเดินเร็วเสมอค่ะ เดินเร็วจนเราคิดว่าเวลาที่เราได้นั่งเรียน นั่งเล่นกับซี ทำไมมันถึงน้อยจังTT
แต่เวลาก็ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เราดีใจทุกครั้งที่เวลาซีมีปัญหา ซีจะทักมาหาเรา ไม่ว่าปัญหาเหล่านั้นจะเป็นเรื่องของซีกับแฟน ในฐานะของเพื่อนคนนึงเราพร้อมทำทุกอย่างให้ซีมีความสุขค่ะ เรารู้ว่าซีรักแฟนของเค้ามาก หลายครั้งที่เราเองอาสาเข้าไปคุยกับแฟนของซีเอง (ทุกๆคนอาจจะสงสัยว่า แล้วแฟนเราล่ะ ? เรากับแฟนยังคบกันอยู่ค่ะ เราก็ทำหน้าที่แฟนของเราแบบดีที่สุด เรานึกไว้เสมอว่า หากเจอคนที่ใช่ในเวลาที่ผิด เค้าก็คือคนที่ไม่ใช่ เราจึงเลือกที่จะไม่บอกความรู้สึกนี้กับใครเลย) ซีกับแฟนจะมีปัญหา รักๆ เลิกๆกันมาตลอด จนมาวันนึงแฟนซีบอกเลิกซีขึ้นมากแบบจริงจัง เพราะเหตุที่ว่าผู้หญิงคนนั้นรับตัวตนที่ซีเป็นไม่ได้ ในเวลานั้นเราเป็นห่วงซีมากๆเลย คอยคุยกับซีตลอด จนมาครั้งนึง อยู่ดีๆซีก็ พูดกับเราว่า "จริงๆแล้วกูชอบผู้หญิงแบบนี่แหล่ะ" ทุกคนค่ะคนที่มันรู้สึกดีอยู่แล้ว ได้ยินแบบนี้ใจไม่สั่นคงเป็นไปไม่ได้ จนนานๆเข้าซีก็ทักมาหาเรามากขึ้น คุยกับเรามากขึ้น บ้างก็แอบหยอดเราเล็กๆ จนสุดท้าย ความสัมพันธ์ที่มันมากกว่าเพื่อนมันก็เกิดขึ้น วันนั้นเราสองคนตกลงกันว่าถ้าวันนึงเราไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว เราก็ต้องเป็นเพื่อนกันให้ได้ ในเวลานั้นเรามั่นใจว่าเรากลับไปเป็นเพื่อนกลับซีได้อยู่แล้ว เพราะเราเองก็ยังมีแฟนอยู่นี่หากวันนึงความสัมพันธ์ของเรากับซีจะจบลง เราคงสบายมาก (มาถึงตอนนี้ทุกคนคงกำลังคิดว่าเราคงเลวมากใช่ไหมค่ะ ใช่!เรารู้ตัวเองเสมอว่าเราเลวแต่เราไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกได้จริงๆ) จริงๆแล้วความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนนี้มันไม่ยาวนานเลย แต่ในเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ซีจะอยู่ข้างเราในวันที่เราย่ำแย่ที่สุด และเราเองก็อยู่กับซีในวันที่ซีอ่อนแอที่สุดเช่นกัน มันมีประโยคค้างคาอยู่ประโยคนึงที่ซีเคยจะบอกว่าเรา แต่เค้าก็เลือกที่จะไม่พูด ในวันนี้ตอนนี้ถ้าเค้ายังจำประโยคนั้นได้ เราก็ยังอยากที่จะได้ยินอยู่นะ ไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย แต่คืนนั้นมันคงเป็นคืนสุดท้ายที่ซีรู้สึกพิเศษกับเรา เพราะในวันถัดมาแฟนเก่าของซีส่งข้อความมาหาซี แต่ซีก็เลือกที่จะบอกเรานะ แต่ซีก็ไม่ได้โทรกลับตอนที่เรายังอยู่ด้วย แต่พอเรากลับซีก็ยังเลือกที่จะเล่าให้เราฟังว่า ซีโทรกลับไป และแฟนเก่าซีก็ชวนไปเดินซื้อของ เราจำได้ดีเลยว่าตอนนั้นในใจเราร้องไห้หนักแค่ไหน แต่โชคดีที่วันที่ซีออกไปเที่ยวกับแฟนเก่า เราไปหาเพื่อนที่ต่างจังหวัดพอดี มันเลยทำให้เราลืมความเสียใจไปได้บ้าง แต่พอตกกลางคืนเราก็ยังคอลไลน์หากัน ในขณะที่เราไปเที่ยวกับเพื่อนเราก็พูดเล่นๆ กับซีว่า "เดี๋ยวเราหาเพื่อนนอนคืนนี้ก่อนนะ" แล้วซีก็ตอกกลับมากว่า "เดี๋ยวเหอะ อย่าให้ทำบ้าง" ในความรู้สึกตอนนั้นเราคงเข้าข้างตัวเองอยู่ว่าซีหวงเราหรอ? มันก็รู้สึกดีใจอยู่นะ แต่พอหลายวันเข้า ซีก็เริ่มบอกว่าเราไม่ต้องคอลหากันแบบที่เคยทำประจำๆไหม เราก็รู้ตัวเองแหล่ะว่าซีคงเบื่อเราแล้ว หรือไม่อยากผูกมัดกับเรา แต่พอเรามารู้จริงๆ ซีต้องคอลไลนกับแฟนเก่าซี ก็ซีเองอีกนั่นแหล่ะที่เป็นคนเล่าให้เราฟัง พอมาถึงตอนนี้ การที่จะกลับไปเป็นเพื่อนกันจริงๆ งานหนักคงอยู่ที่เราแล้วล่ะ แต่พอสุดท้ายจริงๆแล้ว ซีก็สารภาพกับเราว่าซีลืมผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ทำไงได้ล่ะเราก็ต้องบอกกับซีไปว่าง้อดิ่ กลับไปง้อ กลับไปทำให้เธอคนนั้นกลับมารักซีให้ได้ ตอนนั้นซีพยายามเปลี่ยนแปลงตัวตนตัวเองทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นกลับมายอมรับ แต่สุดท้ายก็ไม่รอดเพราะซีเองก็ต้องแอบทำในสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบอยู่ดี
เรายังจำได้ดีว่าในวันปีใหม่ ซีส่งไลน์มาหาเราว่า"สวัสดีปีใหม่ เป็นแบบนี้ไปนานๆนะ" แต่พอซีตื่นมา ซีกลับจำไม่ได้ว่าส่งมาสวัสดีปีใหม่กับเราไปแล้ว เสียใจแค่ไหนถามใจดูค่ะทุกคน แล้วซีก็บอกเราว่าซีจะตัดใจจากเธอคนนั้น และซีก็ได้ตั้งโพสที่มีเราเกี่ยวข้องเป็นครั้งแรก ถึงมันจะเป็นประโยคที่เพื่อนปลอบใจเพื่อน แต่ถ้าซีได้เข้ามาอ่านอยากจะบอกว่า วันนั้นขอบคุณนะที่อย่างน้อยก็นึกถึงคนที่รักซีอย่างเรา "อ่ะ นึกถึงแต่.. ไม่เคยนึกถึงคนที่รักบ้าง" คำพูดนี้มันเหมือนมีคนมาตบกระบาลกูแรงๆ ตอนกูหลับ ปลุกให้กูตื่นแล้ว พูดไส่หน้ากูว่า "ควรรักตัวเอง" ทำตัวเองให้เค้าเสียดาย "ดีกว่าทำให้เค้าสงสาร"
แต่สุดท้ายซีทำไม่ได้ ซียังรักผู้หญิงคนนั้น ส่วนตัวเราอ่ะหรอ ก็เจ็บไง แต่ก็เลือกที่จะอยู่ข้างๆ จนมีวันนึงที่ซีพูดกับเราว่า "อย่าทำแบบนี้ดิ่ ไหนบอกว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะเป็นเพื่อนกัน" ขอโทษนะซีที่วันนั้นเราทำอะไรๆมากเกินฐานะตัวเองไป มันเจ็บมากจริงๆตอนนั้น ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นไม่กี่เดือนมันทำให้เรารู้สึกได้มากมายขนาดนี้ จนสุดท้ายเราก็เลือกที่จะหันหลังให้กับความสัมพันธ์นั้น เลือกที่จะอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปกดไลค์ในเฟสซีทั้งๆที่เรารับรู้ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นบนหน้าเฟสของซี