ผมเคยผิดหวังกับคนทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตตั้งแต่ยังเด็กจนถึงปัจจุบันก็อายุ 24ปี ผมไม่เข้าใจความรักของคนที่เขาดูแลเลย รวมทั้งแฟน ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้อง คนสนิท มีวันที่ผมเดินออกมาจากใครๆมากมายในชีวิต ''มันทำให้ผมรู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่'' ปัญหาของผม ทำให้ผมต้องเจอกับอะไรร้ายๆมากมาย เมื่อถึงในยามที่ผมต้องแก้ไขปัญหาของชีวิตตัวเอง ผมได้เลือกวิธีวิธีนึง คือการนั่งสมาธิ จากการรุมเร้าอะไรไม่รู้ สิ่งที่ตามมาในวันนั้นมันชวนผมหลงไหลเข้าไปในโลกใดโลกหนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้คืออะไรด้วยความไม่รู้ก็เลยลองทำตามเสียง ตามความรู้สึก คิดอะไรต่างๆที่เกี่ยวกับสิ่งลี้ลับ พระ วิญญาณ ส่วนตัวผมเองมีความเชื่อผิดๆอยู่ประการหนึ่ง เป็นความพลั้งผิดอยู่อันนี้ผมไม่ลงไปนะครับ ผมบ้าคลั่งโดยที่ผมไม่รู้ว่าผมหาอะไรอยู่ เรียกว่าผมขาดสติก็ได้ครับ วันนั้นแหล่ะเป็นวันที่ไม่มีใครสามารถเข้าใจเราได้เเลยนอกจาก ไปหาอะไรสักอย่างตามโรงพยาบาลหรือไม่ก็วัด มันทำให้ผมต้องเร่ร่อนพเนจรหาคนช่วยเหลือ แต่ก็ได้แค่ที่พัก และก็ยังไม่มีใครเข้าใจอยู่ดี เราก็หวังว่าต้องมีวันที่เขาเข้าใจเรา ก็ได้แต่ต่อสู้ดิ้นรนทุรนทุราย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราสู้กับอะไร
รู้แต่ว่าเราต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำหน้าที่ที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง มีคนอยู่ข้างๆ มีคนอยู่ข้างหลัง
...
...
...
...
...
...
...
...
อยากทราบว่ามีใครเคยเจอเคยผ่านอะไรกันมาบ้างครับ