อาจจะยาวหน่อยนะครับ เเต่ถ้าใครอ่านจนจบขอขอบคุณมากครับ
ตัวจขกท ก็เพิ่งจะได้เข้ามหาลัยเป็นนศ ปีหนึ่งเนอะ ส่วนตัวเป็นคนเงียบๆ ไม่เข้าหาใครก่อน ไม่มีเรื่องในหัวที่จะสนทนากับอีกฝ่าย เป็นประเภท ถามคำตอบคำ
ex. ชื่อไรอ่ะ / ชื่อ... เธออ่ะ / อ่อเราชื่อ... จบ ประมาณนี้
พอเป็นคนเเบบนี้การใช้ชีวิตที่ต้องปรับตัวมันก็ยากอ่ะ อย่างตอนขึ้นมอสี่ ก็คล้ายๆกันเเต่ยังดีที่มีเพื่อนติดมา เเต่กว่าจะมามีกลุ่มสนิทกันก็ตอนมอหกเเล้ว พอมาปีหนึ่ง เราย้ายมาที่นี่คนเดียว เพื่อนในห้องมีบ้าง เเต่อยู่คนละสาขา ไม่สนิทอีก ก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวอ่ะ ไประบายต่อใคร ใครๆเขาก็เเนะนำว่าให้พูดเยอะๆ ให้เข้าหาคนอื่นก่อน เเต่เราทำไม่ได้จริงๆอ่ะ เรารู้ว่าต้องทำไรเเต่เเบบ มันยากจริงๆนะ ละยิ่งปีหนึ่งกิจกรรมเยอะ เรายังหาเพื่อนไม่ได้เลยมันเลยเป็นกิจกรรมที่เราไม่ไหว ไม่โอเคมากๆ คนอื่นอาจจะสนุกไปกับการใช้ชีวิตปีหนึ่ง เเต่เราต้องมานั่งกังวลว่าวันพรุ่งนี้จะไปทำกิจกรรมยังไงเพื่อนก็ไม่มี กินข้าวโรงอาหารยังไง(เข้าใจว่าต้องกินคนเดียวให้เป็น เเต่เราไม่กล้าไปกินในขณะที่รอบตัวเขากินกับเพื่อนหมดอ่ะ จริงๆเราก็ทำอะไรคนเดียวได้นะ ดูหนังคนเดียวได้ กินข้าวร้านอาหารคนเดียวได้ เเต่ในสภาวะที่โรงอาหารเต็มไปหมด เรากินคนเดียว ไม่โอเคจริงๆ)
จนเปิดเทอมของมหาลัย ไปเรียนด้วยความเเบบ เราจะนั่งตรงไหนดี เขานั่งเป็นกลุ่มเป็นก้อนจับกลุ่มเร็วจัง ยังดีที่มีเพื่อนคนนึงที่เคยคุยวันปฐมนิเทศมานั่งด้วย เเต่ภายหลังเขาก็ได้กลุ่มใหม่ คือเพื่อนในเจอร์อ่ะมาคุยกับเราเยอะมากนะ เเต่ก็อย่างที่บอกเป็นที่ตัวเรานี่ล่ะจริงๆ จนเปิดเทอมมาได้เดือนกว่า กินข้าวกลางวันก็ต้องกลับมากินหอคนเดียว ทำอะไรก็ทำคนเดียว มันก็ไม่ได้เเย่นะ มันก็กระชับกระเฉงดี เเต่คิดว่าชีวิตนี้ควรมีไรมากกว่านี้อ่ะ รู้ว่าการที่เราเป็นเเบบนี้มันไม่โอเค ต้องถึงเวลาปฏวัติตัวเอง เเต่ให้ทำมันทำไม่ได้ มันไม่กล้าไปสะทุกอย่าง กลายเป็นว่าชีวิตมหาลัยเราต้องมานั่งกังวล เซคใหญ่เราจะนั่งกับใคร ไปถึงห้องหาเพื่อนที่นั่งด้วยกันบ่อยๆไม่เจอ เวลาว่างก็ต้องกลับมาหอ ไม่ได้ไปคุยไรกับใคร ตอนนี้เขาก็มีกลุ่มเเยกย้ายกันเเล้ว เรายังอยู่ตรงนี้
ปล.เพื่อนในเจอร์เราดีทุกคนนะ เเต่เป็นเพราะเราเองเเหล่ะ
ปล1 ถ้าใครจะมาเเนะนำวิธีไร จริงๆไม่ต้องก็ได้ เรารู้เเหล่ะต้องทำไรเเต่เราเเค่ไม่กล้าจริงๆ
ปล2 เเต่ถ้าเราสนิทกับใครเราจะพูดเยอะมากๆๆ
ขอบคุณสำหรับใครที่อ่านจบ เรื่องนี้เราไม่เคยกล้าพูดเยอะเเล้วละเอียดขนาดนี้ คงเป็นเพราะไม่มีใครรู้จักเรามั้ง 55555
กระทู้ระบาย ปัญหาของคนที่เป็นโรคเงียบ รู้ว่าต้องปรับตัวอย่างไร เเต่ทำก็ทำไม่ได้
ตัวจขกท ก็เพิ่งจะได้เข้ามหาลัยเป็นนศ ปีหนึ่งเนอะ ส่วนตัวเป็นคนเงียบๆ ไม่เข้าหาใครก่อน ไม่มีเรื่องในหัวที่จะสนทนากับอีกฝ่าย เป็นประเภท ถามคำตอบคำ
พอเป็นคนเเบบนี้การใช้ชีวิตที่ต้องปรับตัวมันก็ยากอ่ะ อย่างตอนขึ้นมอสี่ ก็คล้ายๆกันเเต่ยังดีที่มีเพื่อนติดมา เเต่กว่าจะมามีกลุ่มสนิทกันก็ตอนมอหกเเล้ว พอมาปีหนึ่ง เราย้ายมาที่นี่คนเดียว เพื่อนในห้องมีบ้าง เเต่อยู่คนละสาขา ไม่สนิทอีก ก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวอ่ะ ไประบายต่อใคร ใครๆเขาก็เเนะนำว่าให้พูดเยอะๆ ให้เข้าหาคนอื่นก่อน เเต่เราทำไม่ได้จริงๆอ่ะ เรารู้ว่าต้องทำไรเเต่เเบบ มันยากจริงๆนะ ละยิ่งปีหนึ่งกิจกรรมเยอะ เรายังหาเพื่อนไม่ได้เลยมันเลยเป็นกิจกรรมที่เราไม่ไหว ไม่โอเคมากๆ คนอื่นอาจจะสนุกไปกับการใช้ชีวิตปีหนึ่ง เเต่เราต้องมานั่งกังวลว่าวันพรุ่งนี้จะไปทำกิจกรรมยังไงเพื่อนก็ไม่มี กินข้าวโรงอาหารยังไง(เข้าใจว่าต้องกินคนเดียวให้เป็น เเต่เราไม่กล้าไปกินในขณะที่รอบตัวเขากินกับเพื่อนหมดอ่ะ จริงๆเราก็ทำอะไรคนเดียวได้นะ ดูหนังคนเดียวได้ กินข้าวร้านอาหารคนเดียวได้ เเต่ในสภาวะที่โรงอาหารเต็มไปหมด เรากินคนเดียว ไม่โอเคจริงๆ)
จนเปิดเทอมของมหาลัย ไปเรียนด้วยความเเบบ เราจะนั่งตรงไหนดี เขานั่งเป็นกลุ่มเป็นก้อนจับกลุ่มเร็วจัง ยังดีที่มีเพื่อนคนนึงที่เคยคุยวันปฐมนิเทศมานั่งด้วย เเต่ภายหลังเขาก็ได้กลุ่มใหม่ คือเพื่อนในเจอร์อ่ะมาคุยกับเราเยอะมากนะ เเต่ก็อย่างที่บอกเป็นที่ตัวเรานี่ล่ะจริงๆ จนเปิดเทอมมาได้เดือนกว่า กินข้าวกลางวันก็ต้องกลับมากินหอคนเดียว ทำอะไรก็ทำคนเดียว มันก็ไม่ได้เเย่นะ มันก็กระชับกระเฉงดี เเต่คิดว่าชีวิตนี้ควรมีไรมากกว่านี้อ่ะ รู้ว่าการที่เราเป็นเเบบนี้มันไม่โอเค ต้องถึงเวลาปฏวัติตัวเอง เเต่ให้ทำมันทำไม่ได้ มันไม่กล้าไปสะทุกอย่าง กลายเป็นว่าชีวิตมหาลัยเราต้องมานั่งกังวล เซคใหญ่เราจะนั่งกับใคร ไปถึงห้องหาเพื่อนที่นั่งด้วยกันบ่อยๆไม่เจอ เวลาว่างก็ต้องกลับมาหอ ไม่ได้ไปคุยไรกับใคร ตอนนี้เขาก็มีกลุ่มเเยกย้ายกันเเล้ว เรายังอยู่ตรงนี้
ปล.เพื่อนในเจอร์เราดีทุกคนนะ เเต่เป็นเพราะเราเองเเหล่ะ
ปล1 ถ้าใครจะมาเเนะนำวิธีไร จริงๆไม่ต้องก็ได้ เรารู้เเหล่ะต้องทำไรเเต่เราเเค่ไม่กล้าจริงๆ
ปล2 เเต่ถ้าเราสนิทกับใครเราจะพูดเยอะมากๆๆ
ขอบคุณสำหรับใครที่อ่านจบ เรื่องนี้เราไม่เคยกล้าพูดเยอะเเล้วละเอียดขนาดนี้ คงเป็นเพราะไม่มีใครรู้จักเรามั้ง 55555