ไม่อยากจมปรักกับความเบื่อนี้

อ่านเรื่องของคนอื่นมาก็เยอะ วันนี้ขอมาแชร์เรื่องของตัวเองบ้างนะค้ะ สวัสดีผู้อ่านทุกคนนะคะ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า หนูเป็นแค่นักเรียน ม.ปลาย คะ แต่มันก็เป็นธรรมดา ของยุคนี้แล้วแหละ มีแฟน มีความรัก มันก็คงไม่ใช้เรื่องที่แปลกอะไร ใช้มั๊ยหล่ะค้ะ คือ หนูมีเพื่อนคนนึงคะ แรกๆก็เป็นเพื่อนกัน จนมาสักพัก เราก็คุยกันทุกวันคะ คุยกันแบบถี่ๆมาก ตอนแรกก็คิดว่าคุยกันแบบเพื่อนคะ ก็ไม่ได้คิดไรมาก จนกลายเป็นว่าพอเราเริ่มคุยกันทุกวันแบบนี้ มันกลายเป็นเริ่มเสพติดการคุยกับเค้าไปแล้วอะคะ เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคุยกับมันทุกวันแบบนี้ แต่ยังค้นหาคำตอบของตัวเองไม่ได้เลย แต่เวลาที่คุยกันงี้อะคะ ก็ไม่ได้หวาน หรือ หวือหวาอะไร แค่คุยกันแบบปกติ แบบวันนี้เรียนเป็นไงบ้าง เล่าเรื่องที่เจอมาในแต่ละวัน ผลัดกันเล่า ผลัดกันฟัง แต่มีแอบเคืองๆ เวลาเค้าหายไป ตอบแชตช้า ไรแบบนี้อะคะ มันก็มา ขอโทษ ๆ ๆ ๆ แรกๆก็ให้อภัยไปอะคะ คุยกับเค้า เราบอกเค้าทุกอย่างนะค้ะ บอกว่าทำแบบนี้ไม่ชอบนะ ไม่โอเครนะไรแบบนี้อะคะ จนเราก็คุยกับมันนี่นานเหมือนกันนะคะ ความสัมพันมันเหมือนแฟน แต่ก็ไม่ใช้อะคะ ยากเนอะเวลามีคนมาถามคือเราไม่ได้กั๊กคำตอบ แต่ ไม่รู้จะเรียกมันยังไงอะ จนเราก็เริ่มจะเนือยๆกับความรู้สึกนี้อะคะ มีครั้งนึงเราทะเลาะกับมัน (เรื่องไรขอไม่บอกน้าา) แต่หนักเหมือนกัน เราก็เลยไม่คุยกับมันอะคะ มันก็มาถาม ว่าเป็นไร โกรธเรื่องไร อย่าเงียบได้มั๊ยไม่ชอบเลย ไรแบบนี้ คะ แล้วก็พูดว่า ขอโทษ ๆ ๆ ๆ ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา เวลาที่เรานอย โกรธ หรือ ทะเลาะกับมัน มันมาขอโทษ เราตลอดเลยคะ จนเราเอียนมากก คือ พูดอะเราก็ดีใจนะ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเราเป็นไร ต้องให้เราพูด เราบอก ก่อนทุกที แบบนี้อะคะ มันหลายครั้งเกินไป จะให้บอกทุกอย่าง ทุกครั้ง แบบนี้ บางทีมันก็ไม่ ใช้มั๊ยหล่ะ เห้อมมมมมมม
เดี๋ยวมาพิมพ์ต่อนะค้ะะ มีเรื่องที่อยากระบายอีกเยอะเลย อึดอัดมาก งื้อออ