ตอนนี้ไม่มีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่เลยค่ะ ตอนนี้อายุ 23 แล้ว แต่ปัจจุบันก็ยังเรียนไม่จบ
ตอนนี้อยู่ปี 3 แล้ว แต่พอขึ้นปี 3 มาก็ขาดเรียนไปเกือบ 2 เดือน
มันเป็นไปได้จริงไหมคะ ที่เราจะไปนั่งเรียนคนเดียว ไม่สนิทกับใคร มีคนคุยด้วยนะคะ แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
ทุกวันมีคำถามอยู่ในหัวตลอดเวลาว่าเมื่อไรจะตาย เบื่อที่จะมีชีวิต แต่ทุกครั้งที่คิดว่าจะต้องตายก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
รู้สึกสงสารพ่อกับแม่ที่ต้องมามีลูกอย่างเรา
ถึงขั้นเคยคิดว่าอยากให้พ่อกับแม่ตาย เพื่อที่จะตายได้อย่างไม่กลัวว่าจะมีใครเสียใจ อันนี้คือช่วงที่วิกฤติมาก ๆ ของความรู้สึก
ซึ่งก็รู้นะคะว่ามันเป็นความคิดที่เลวมาก ๆ แต่ว่ามันเคยมีวูบหนึ่งที่คิดแบบนั้นจริง ๆ
ตอนนี้รู้สึกเหงา... แต่อยากอยู่คนเดียว มีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไหมคะ... เหงามาก บางครั้งเหงาจนร้องไห้ แต่ไม่อยากเจอใคร
ไม่อยากให้ใครเห็น ไม่อยากรู้สึก
ไม่มีความสุขกับสิ่งที่กำลังเป็น
ตอนนี้อยู่ปี 3 แล้ว แต่พอขึ้นปี 3 มาก็ขาดเรียนไปเกือบ 2 เดือน
มันเป็นไปได้จริงไหมคะ ที่เราจะไปนั่งเรียนคนเดียว ไม่สนิทกับใคร มีคนคุยด้วยนะคะ แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
ทุกวันมีคำถามอยู่ในหัวตลอดเวลาว่าเมื่อไรจะตาย เบื่อที่จะมีชีวิต แต่ทุกครั้งที่คิดว่าจะต้องตายก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
รู้สึกสงสารพ่อกับแม่ที่ต้องมามีลูกอย่างเรา
ถึงขั้นเคยคิดว่าอยากให้พ่อกับแม่ตาย เพื่อที่จะตายได้อย่างไม่กลัวว่าจะมีใครเสียใจ อันนี้คือช่วงที่วิกฤติมาก ๆ ของความรู้สึก
ซึ่งก็รู้นะคะว่ามันเป็นความคิดที่เลวมาก ๆ แต่ว่ามันเคยมีวูบหนึ่งที่คิดแบบนั้นจริง ๆ
ตอนนี้รู้สึกเหงา... แต่อยากอยู่คนเดียว มีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไหมคะ... เหงามาก บางครั้งเหงาจนร้องไห้ แต่ไม่อยากเจอใคร
ไม่อยากให้ใครเห็น ไม่อยากรู้สึก