จากคำว่าเพื่อน

ต้องขอโทษก่อนเลยเพราะเราไม่ได้ตั้งกระทู้นานมากถ้าผิดพลาดอะไรนะคะ คือเรามีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อA(นามสมมุติ) เราไม่ได้สนิทกันมากหรอกแต่เราเคยคุยกันมาก่อนประมาณ1ปีได้แล้ว แต่ในตอนนั้นเราคุยกันคือAทักเรามาก่อนในเฟสแต่ในตอนนั้นเรามีแฟนอยู่แล้วเราก็ไม่ค่อยตอบAหรอกเพราะเราคุยกับแฟนอยู่เดี่ยวผิดใจกัน แต่Aก็ยังทักเรามาเรื่อยๆเราก็อ่านไม่ตอบ ทีนี้พอเราเลิกกับแฟนเราก็เหงาเสียใจมาก เราเลยคุยกับAซึ่งAทำให้เรายิ้มได้สดใสบ้าง เราโอเคขึ้นเราก็คุยด้วยกันไปตลอดถึงขั้นที่เรียกว่าสนิทได้เลยเจอกันที่ร.รAก็ยิ้มให้ทักบ้าง จนเพื่อนเราเอาไปล้อบ้าง ตอนนั้นก็รู้สึกเฉยบ้างเขิลบ้างเพราะไม่ได้คิดไรเกินก่าเพื่อนมองว่าAน่ารักดีแค่นี้ หรืออาจบางทีเรามีนิสัยเหมือนกันเลยคุยกันได้นานก็ได้เช่น Aชอบดูหนังเราก็ชอบพวกหนังฮีโร่ พวกคอมมิคอะไรประมาณนี้ ชอบกินพวกปังเย็นอะไรแบบนี้ ชอบฟังเพลงแนวๆเดียวกัน ถึงขั้นที่เราแชร์อะไรหรือโพสอะไรก็มาตามเม้นเกือบหมด แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งมีครั้งหนึ่งที่เราหายไปเพราะว่าติดซีรี่ย์หนักมากไม่คุยกันประมาณ3เดือนได้ แต่เราก็เจอกันที่ร.รอยู่หลายครั้งเพราะม.เดียวกัน แต่แล้วก็มีเหตุการณ์หนึ่งทำให้เราคิดว่าAเป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆ คือเรารอรถอยู่ป้ายรถเมล์ตอนนั้นกำลังเสียบหูฟังกำลังเปิดเพลงอยู่ๆAก็เข้ามาทักมาสกิดที่ไหลจากด้านหลังแล้วก็ทักแล้วก็ชวนเราคุยเรารู้สึกว่าเป็นอะไรที่พิเศษมากกก(ก.ไก่ล้านตัว)ที่มันพิเศษเพราะว่าAจนเราได้จากข้างหลังแล้วก็มีคนอยู่ที่Aรู้จักอยู่บ้างแต่เลือกทักเราคนเดียว แล้วก็ทำอะไรต่างๆนาๆที่ให้เราคิดเราบอกเพื่อนเพื่อนบอกว่าให้ถึงบ้านแล้วทักไปเลยเราก็ทักไป คือตอนที่คุยกันเป็นอะไรที่มุ้งมิ้งมาก Aบอกในเราที่ไม่ควรบอกที่ก็มาบอกเราบอกเรื่องส่วนตัวบ้าง ถ่ายรูปมาให้ดูบ้างมันทำให้เรามีความสุขมาก เราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเรามีเพื่อนต่างห้องคนหนึ่งชื่อN(นามสมมุติ)เป็นเพื่อนสนิทกับAอยู่กลุ่มเดียวกันเพื่อนของเราคนหนึ่งก็ถามเกี่ยวกับAทีนี้Nก็บอกว่ามีคนคุยกับAเหมือนกันชื่อC(นามสมมุติ)ตอนแรกเราก็เฉยๆนะเพราะAก็แอบดังคนคุยเยอะเหมือนกัน แต่Nก็ส่งรูปแชทที่AกับCคุยกันเป็นอะไรที่แบบความรู้สึกมันจึ้กไปเลยอ่ะส่งรูปมาให้โทรหากันคอลหากันมันเป็นไรที่โคตตันในตอนนั้นในหัวมีแต่คำว่าสนิทกันถึงขนาดนี้เลยหรอคุยกันนานแค่ไหนแล้วถึงขั้นขนาดนี้ ตอนนั้นเพื่อนบอกว่าให้เราสู้อย่าถอยอย่าแพ้แค่คนคุยไม่ได้เป็นไรกัน ลืมบอกไปเรื่องหนึ่งค่ะCเป็นคนที่เราไม่ชอบหน้ามากเอาง่ายๆคือไม่ถูกกันกับCแล้วก็ทั้งกลุ่มนั้น เราก็พยายามคุยกับAแต่เรามีความรู้สึกว่าเราไม่อยากคุยเลยไม่อยากคุยเพราะว่าAกับCคุยกันอยู่หรือป้าวใจหนึ่งก็ไม่อยากกวนด้วย เราก็คิดนนะนี่แค่คนคุยเรายังไม่กล้าคุยเพราะAมีอีกคนที่คุยด้วยแต่คนที่คุยกับคนที่มีเจ้าของแล้วนี่สิด้านอะไรเบอร์นั้นเอาความรู้สึกแบบไหนมาคุย แล้วเราก็หายไปบ้างจากแชทA ซึ่งก็กำลังถึงวันเกิดAเราก็เตรียมแล้วว่าจะทำอะไรให้ตอนแรกจะซื้อกีตาร์ให้(Aเป็นนักร้องวงเล่นกีตาร์)แต่เงินไม่ถึง55555 เลยทำขวดโหลบอกความรู้สึกแล้วก็ซื้อเค้กไปเซอไพร์คือตอนเซอไพร์เราตื่นเต้นมากๆตอนนั้นเราพูดด้วยว่า 'รู้สึกมากนะ ร็สึกกลับก็บอกด้วย' แล้วพอเป่าเค้กเสร็จAก็เอาเค้กกลับขึ้นห้อง(เซอไพร์ที่ร.ร) Aก็พูดกับเพื่อนที่ชื่อNว่า 'ตกใจมากไม่รู้จะรู้สึกอะไรนอกจากเพื่อน' ตอนที่เรารู้ว่าAพูดแบบนี้คือเสียใจมาก แบบทำไมเรายังพยายามไม่พอหรืออะไร หรือCดีกว่าไม่สิหรือว่าเราคุยไม่เป็น (C มีคนคุยเยอะมากก ) เราคิดว่าเราเลือกที่จะคุยกับAคนเดียวแต่กลับCคุยกับคนหลายคนมันต่างกันตรงนี้อ่ะ จนเพื่อนเราบอกAในแชทว่า เราเสียใจมาก Aก็บอกว่า ขอบคุณมาก ตกใจไปหมดไม่นึกว่าจะทำให้ เพื่อนเราก็บอกว่า 'อย่าหายไปากชีวิตเราก็พอทำได้ไหม' Aก็บอกว่า ทำได้ แล้วAก็ทักมาขอบคุณเราแต่คือความรู้สึกตอนนั้นมีทั้งยิ้มเขิลเสียใจเศร้า แต่เราอยากจะถามว่าถ้าเรารู้สึกให้ทันก่อนหน้านี้เราจะมีสิทไหม แล้วเราควรออกมาหรือจะคุยต่อไป หรือสุดท้ายมันเกิดเพราะคำว่าเพื่อน