บางคนเคยบอกค่ะ ว่าติ่งเกาหลีนี่ต้องเป็นกันตลอดชีวิต ประมาณว่ามีทางเข้าแต่ไม่มีทางออก ทุกคนคิดแบบนั้นมั้ยคะ
เราเองก็เป็นติ่งเกาหลีคนนึง ซึ่งติ่งมาตั้งแต่มัธยมจนตอนนี้เรียนจบทำงานแล้ว พอดีนั่งดูรูปเก่าๆในเฟสบุ๊คแล้วเจอรูปนี้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
มันคือรูปหลังห้องเรียนเราตอนมัธยมค่ะ5555555555555555555555555555555 แล้วทีนี้ก็เลยมานั่งนึกถึงความทรงจำสมัยนั้น (มีความจะแก่) คือวัยมัธยมเป็นช่วงติ่งที่สนุกมาก เราต้องการแรงใจในการเรียนหนังสือถึงขั้นซื้อโปสเตอร์อปป้ามาแปะหลังห้องเรียนเป็นแถบๆ เพราะเวลาเรียนหนังสือแล้วเหนื่อยๆก็จะไปอ้อนอปป้าค่ะ อปป้าคะ หนูเรียนเหนื่อยจัง แต่หนูจะตั้งใจเรียน เราจะได้รักกันแบบผู้ใหญ่ไม่กีดกันนะคะอปฯ /ซบโปสเตอร์/
นึกไปถึงครั้งแรกที่เหยียบอิมแพคคือตอนอปฯมาจัดแฟนมีตติ้ง ซึ่งในโลกทุนนิยมนั้นการเจออปฯไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ต้องสะสมซองขนมที่อปป้าเป็นพรีเซนเตอร์เพื่อแลกบัตรแฟนมีตติ้ง 50 ซอง (ซองใหญ่ 20บาท) ต่อบัตรมีตติ้ง 2 ใบ ซึ่งรวมๆแล้ว เรากับเพื่อนต้องเก็บกัน 150 ซอง เอาซี้ยยย หัวล้านกันไปข้างนึง เพราะขนมยี่ห้อนี้มีความผงชูรสมาก5555 แต่ก็เก็บกันจนครบด้วยแรงรัก พูดเลยว่าหลังจากตอนนั้น จนถึงปัจจุบัน เรากับเพื่อนไม่เคยซื้อขนมยี่ห้อนั้นกินอีกเลย คือกินกันจนเบื่อ ไปทัศนศึกษาเอาเทรวมใส่ถุงใหญ่ไป ส่งให้เพื่อนในห้องกินเพื่อนก็เริ่มส่ายหน้า คือไม่ไหว เบื่อมาก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ปัจจุบันยังมีนั่งคุยกันว่าที่เราผมบางๆกันทุกวันนี้มันเพราะอีขนมที่เราสะสมซองไปหาอปป้ารึเปล่า แต่ถึงใช่ก็ไม่เป็นไรนะคะ หนูรักอปฯ หนูไม่ต้องมีผมก็ได้ #ผิด
ตัดภาพมาที่ปัจจุบันค่ะ คือจริงๆเราออกจากวงการ(?)ไปพักนึงเลย ช่วงม.6เตรียมเข้ามหา’ลัย พอเข้ามหา’ลัยช่วงปีหนึ่งปีสองก็ไม่ค่อยได้ติ่ง จนกระทั่งวงน้องใหม่เดบิ้วต์ อยากสบถแรงๆว่า เธอกลับมาได้แต่ไม่ใช่ในสถานะเดิม (เพราะเธอจนกว่าเดิมมาก) ถือเป็นการคัมแบคสู่วงการแบบยิ่งใหญ่มากๆ เพราะทุกวันนี้อะไรที่ไม่คิดว่าจะทำ ก็ทำ อะไรที่ไม่คิดว่าจะจ่าย ก็จ่าย 5555555555555 มันก็มีช่วงที่เหนื่อยๆทำธีสิสจบ ก็ห่างๆไป คิดว่าเออ เลิกติ่งละ ไม่เห็นมีความสุขเลย แต่พอหามรุ่งหามค่ำปั่นงาน กลับมาเปิดทวิตเหมือนไปอยู่อีกโลกนึงเลยค่ะ เยียวยามากๆ เราเชื่อว่าหลายๆคนมีโมเม้นแบบนี้55555
แล้วพอคิดว่าเราพูดคำว่าจะเลิกติ่งมากี่ครั้งแล้ว หรือเราจะเลิกไม่ได้จริงๆนะ แต่ก็สบายค่ะ เลิกไม่ได้ก็ไม่เลิก55555เราว่ามันไม่ได้ทำให้ชีวิตเราแย่ เพราะมาลองคิดดูก็ถือว่ามันเป็นงานอดิเรกที่เป็นแรงขับเคลื่อนหนึ่งในชีวิต ก็มีความสุขดี แต่ถ้าบอกว่าทางออกคือการต้องมีหลัว เราก็ยังสงสัยตัวเอง ว่ามีหลัวกับเลิกติ่ง อะไรมันจะง่ายกว่ากันนะ......................
ปล.กระทู้แรกในชีวิต ต้องออกตัวค่ะว่าผิดพลาดอันใดขอภัยและคำแนะนำด้วยนะคะ
ปล.2ตอนนี้เพิ่งเปิดเพจกับเพื่อนๆที่ติ่งด้วยกันมาตั้งแต่มัธยม ฝากด้วยนะคะ "อปป้าaddict" ไปแวะชมได้ค่ะ อิอิ
ติ่งเกาหลีเคยนับมั้ยคะ ว่าพูดคำว่า”จะเลิกติ่ง”มากี่ครั้งแล้ว
เราเองก็เป็นติ่งเกาหลีคนนึง ซึ่งติ่งมาตั้งแต่มัธยมจนตอนนี้เรียนจบทำงานแล้ว พอดีนั่งดูรูปเก่าๆในเฟสบุ๊คแล้วเจอรูปนี้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
มันคือรูปหลังห้องเรียนเราตอนมัธยมค่ะ5555555555555555555555555555555 แล้วทีนี้ก็เลยมานั่งนึกถึงความทรงจำสมัยนั้น (มีความจะแก่) คือวัยมัธยมเป็นช่วงติ่งที่สนุกมาก เราต้องการแรงใจในการเรียนหนังสือถึงขั้นซื้อโปสเตอร์อปป้ามาแปะหลังห้องเรียนเป็นแถบๆ เพราะเวลาเรียนหนังสือแล้วเหนื่อยๆก็จะไปอ้อนอปป้าค่ะ อปป้าคะ หนูเรียนเหนื่อยจัง แต่หนูจะตั้งใจเรียน เราจะได้รักกันแบบผู้ใหญ่ไม่กีดกันนะคะอปฯ /ซบโปสเตอร์/
นึกไปถึงครั้งแรกที่เหยียบอิมแพคคือตอนอปฯมาจัดแฟนมีตติ้ง ซึ่งในโลกทุนนิยมนั้นการเจออปฯไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ต้องสะสมซองขนมที่อปป้าเป็นพรีเซนเตอร์เพื่อแลกบัตรแฟนมีตติ้ง 50 ซอง (ซองใหญ่ 20บาท) ต่อบัตรมีตติ้ง 2 ใบ ซึ่งรวมๆแล้ว เรากับเพื่อนต้องเก็บกัน 150 ซอง เอาซี้ยยย หัวล้านกันไปข้างนึง เพราะขนมยี่ห้อนี้มีความผงชูรสมาก5555 แต่ก็เก็บกันจนครบด้วยแรงรัก พูดเลยว่าหลังจากตอนนั้น จนถึงปัจจุบัน เรากับเพื่อนไม่เคยซื้อขนมยี่ห้อนั้นกินอีกเลย คือกินกันจนเบื่อ ไปทัศนศึกษาเอาเทรวมใส่ถุงใหญ่ไป ส่งให้เพื่อนในห้องกินเพื่อนก็เริ่มส่ายหน้า คือไม่ไหว เบื่อมาก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ตัดภาพมาที่ปัจจุบันค่ะ คือจริงๆเราออกจากวงการ(?)ไปพักนึงเลย ช่วงม.6เตรียมเข้ามหา’ลัย พอเข้ามหา’ลัยช่วงปีหนึ่งปีสองก็ไม่ค่อยได้ติ่ง จนกระทั่งวงน้องใหม่เดบิ้วต์ อยากสบถแรงๆว่า เธอกลับมาได้แต่ไม่ใช่ในสถานะเดิม (เพราะเธอจนกว่าเดิมมาก) ถือเป็นการคัมแบคสู่วงการแบบยิ่งใหญ่มากๆ เพราะทุกวันนี้อะไรที่ไม่คิดว่าจะทำ ก็ทำ อะไรที่ไม่คิดว่าจะจ่าย ก็จ่าย 5555555555555 มันก็มีช่วงที่เหนื่อยๆทำธีสิสจบ ก็ห่างๆไป คิดว่าเออ เลิกติ่งละ ไม่เห็นมีความสุขเลย แต่พอหามรุ่งหามค่ำปั่นงาน กลับมาเปิดทวิตเหมือนไปอยู่อีกโลกนึงเลยค่ะ เยียวยามากๆ เราเชื่อว่าหลายๆคนมีโมเม้นแบบนี้55555
แล้วพอคิดว่าเราพูดคำว่าจะเลิกติ่งมากี่ครั้งแล้ว หรือเราจะเลิกไม่ได้จริงๆนะ แต่ก็สบายค่ะ เลิกไม่ได้ก็ไม่เลิก55555เราว่ามันไม่ได้ทำให้ชีวิตเราแย่ เพราะมาลองคิดดูก็ถือว่ามันเป็นงานอดิเรกที่เป็นแรงขับเคลื่อนหนึ่งในชีวิต ก็มีความสุขดี แต่ถ้าบอกว่าทางออกคือการต้องมีหลัว เราก็ยังสงสัยตัวเอง ว่ามีหลัวกับเลิกติ่ง อะไรมันจะง่ายกว่ากันนะ......................
ปล.กระทู้แรกในชีวิต ต้องออกตัวค่ะว่าผิดพลาดอันใดขอภัยและคำแนะนำด้วยนะคะ
ปล.2ตอนนี้เพิ่งเปิดเพจกับเพื่อนๆที่ติ่งด้วยกันมาตั้งแต่มัธยม ฝากด้วยนะคะ "อปป้าaddict" ไปแวะชมได้ค่ะ อิอิ