ฉันเองหรอกที่เป็นคนผิด

วันนั้นเราได้เข้าไปชื้อของที่ร้านค้าแถวบ้าน...แล้วบ้านหลังนั้นมีป้ากับลุงอยุ่2คนเขาเป็นคนที่ไม่มีลูกเขาอยุ่กันแค่2คนจนวันหนึ่งเราได้เข้าไปรู้จักกันเขาเราก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาไม่มีลูกจนมาสนิทกันพวกเขาเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกี้ยวกับพวกเขาให้ฟัง...แล้วตั้งแต่นั้นมาพวกเขาก็สนิทกับเราไปไหนมาไหนด้วยกันแล้ววันหนึ่งเขาบอกเราว่าถ้าเขาไปขอเรากับเเม่เรามาเป็นลูกแม่เราจะให้ไม...แม่เราก็บอกว่าให้ไม่ได้ให้เป็นแต่หลาน....เราก็รู้จักกันมาเป็นปี...จนพวกเราได้รักกันอยุ่ด้วยกันอย่างมีความสุข..แต่พอมาวันหนึ่งหลานตัวจริงของพวกเขาก็มา..เราก็ไม่ได้คิดอะไรจนวันนั้นมีคนมาว่าเราบอกว่าเราเป็นหมาหัวเน่า....ว่าอย่างนั่น ว่าอย่างนี่....จนทำให้เราไม่กล้าที่จะเขาไปยีนที่ตรงนั้นอีก...เราก็เคยถามพวกเค้านะว่ารักเราไมพวกเค้าก็บอกว่ารักเหมือนลูกเหมือนหลาน...เราก็ไม่ได้คิดอะไรแล้ว...จนมาวันหนึ่งป้าเขาได้เปลี่ยนไปทำเป็นเฉยชา..ไม่สนใจเราเหมือนก่อน...จนบางครั้งเราก็คิดว่าเออ..เราควนออกมาจากชีวิตพวกเขาเถอะ...แต่พอเราคิดที่จะออกมา..พวกเขาก็มาถามเราว่าเราเป็นอะไร...เราเปลี่ยนไป...เราไม่เหมือนเดิม......เราก็บอกพวกเค้านะว่าเราไม่ได้เปลี่ยนไป...เพียงแต่ไม่อยากให้คนอื่นเขามาว่า.......เราเองหรอที่เป็นคนผิดทั้งๆที่พวกเขาเป็นคนเปลี่ยนไป.....เราต้องทำยังไง...เราทำตัวไม่ถูกแล้ว😭😭😭😭😭