แก้ไข
เราคบกับแฟนคนนี้มาเกือบ7ปีแล้วค่ะ ถ้ารวมระยะเวลาในการทำความรู้จักก็ร่วม10ปี ปัจจุบันเราอายุ27ปีเราเรียนจบโทใบที่2แล้วค่ะกำลังจะเรียนต่อเอกและเขาอายุ26ปีพึ่งเรียนจบตรีได้ไม่นาน
แต่การจะเดินทางมาคบกันยาวนานขนาดนี้เราถูกผู้ชายคนนี้ทิ้งมาตลอดเดวรักเดวเลิกมากกว่า5ครั้ง แต่การเลิกกันครั้งไหนก็ไม่เจ็บปวดเท่ากับครั้งนี้เขาแอบมีคนอื่นและโกหกเรามาตลอดทั้งๆที่เรารู้อยู่แล้ว จนเราจับได้เพราะหลักฐานมันมีทั้งในเฟสและในไลน์ ถ้าเราไม่ไปบ้านเขาแบบบังเอิญเราคงไม่มีทางเห็น และช่วงนั้นเราไม่มีเวลาดูแลแฟนไม่มีเวลาไปหาเขา เพราะคนในครอบครัวล้มป่วยกันทั้งบ้านและเราก็ชุลมุนสุดๆ เพราะต้องวิ่งเข้าวิ่งออกโรงพยาบาลแทบทุกวัน เราเป็นหัวหน้าครอบครัว เราทำธุรกิจส่วนตัว และเป็นที่ปรึกษาวางแผนทางด้านการเงินของรัฐมนตรีนักการเมืองหลายท่าน เรารับปล่อยเงินกู้บ้าง ปล่อยเช่าบ้านและคอนโดทำหลายอย่างมากและเป็นคนบ้างานมากๆ เราเป็นขนาดนี้ก็สู้เพื่อคนในครอบครัว แต่ช่วงนั้นงานดิฉันก็แทบไม่มีเวลาทำ แล้วภาวะเศรษฐกิจช่วงนั้นงานค่อนข้างน้อยเราเลยดูแลคนในครอบครัวได้อย่างเต็มที่แม้ในใจจะทุกข์มากแต่ก็ต้องยิ้มสู้เพื่อบุพการีที่เลี้ยงเรามา
ด้วยสาเหตุที่เลิกกับแฟนว่าทะเลาะกันแค่เพียงเรื่องเล็กน้อยที่จริงมันปรับความเข้าใจกันได้แต่เขาไม่พูดตั้งแต่ต้นเหตุ มาพูดเอาตอนปลายเหตุแล้วจะไปจากเราให้ได้ เหมือนพอเราเห็นหลักฐานคาตาเขาเลือกผู้หญิงทางนั้น เขาบอกว่าเขารักคนใหม่และรักมาก เราหัวใจแทบสลาย แค่เราไม่มีเวลาแทบไม่เจอกัน1เดือนเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาบอกกับเราว่าเขาแกล้งรักเรามานานมากแล้ว และเขาก็ไล่เราออกจากบ้านเหมือนเราเป็นคนอื่น
ทั้งๆที่เรารักเขามาตลอดเราไม่เคยนอกใจ เราทำอะไรเราเปิดเผยหมด ทุกๆคนในสังคมเราแม้แต่คนในครอบครัวก็มองว่าไม่มีทางเลิกกันเพราะดูเหมือนรักกันมากๆ ใครจะคิดว่าเขาจะทำกับเราขนาดนี้ จากผู้ชายที่สุภาพพูดจาน่ารัก คอยดูแลเอาใจเราทุดอย่างมันหายไปในพริบตา เขาเลิกกับเราแบบค้างคาใจพูดไม่หมดพูดไม่เต็มปาก เรายอมรับด้วยความโมโหหึงจึงทุบตีเขาแต่เขาสู้คะเล่นเอาชำ้ไปทั้งตัว เราไม่ตบตีเขามานานมากๆแต่ครั้งนี้มันสุดจะทนจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาก็ทิ้งเราไปเพราะพ่อเขาให้เลิกคบ เพราะคิดว่าเราจะเกาะเขากิน พอเลิกกันไปเขาก็ไม่รอดชีวิตเขาตกตำ่ เรียนซิ้วมา4-5รอบจนครอบครัวของเขาไม่รัก มีพี่น้องก็ไม่เคารพกัน เพื่อนแท้จริงใจเขาก็ไม่มีสุดท้ายเขาก็กลับมาพึ่งเรา
เพราะด้วยความสงสารเราถึงฉุดเขาให้เรียนจบได้อย่างรวดเร็ว เราเป็นเข็มทิศชีวิตให้เขาเป็นที่ปรึกษาและวางแผนอนาคตให้ดูแลเขาเป็นอย่างดีเขาอยากไปไหนทำอะไรเราออกเงินให้ซื้อของดีๆให้ใช้ มือถือเขาก็ไม่มีใช้และเราก็ให้เขาและเราซื้อเครื่องใหม่ เราพาไปเที่ยวไปทานอาหารอร่อยๆ พาเขาไปพบเจอสังคมที่ดีของเรา ถ้าไม่ติดช่วงมีมรสุมของชีวิตเราก็แพลนไว้แล้วจะพาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันเพราะเขาไม่เคยมีโอกาสได้ไปเลยเราเลยอยากพาเขาไปให้รางวัลชีวิตเขาที่เริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้น พอชีวิตเขาไปถึงฝั่งใครจะคิดว่าเขาจะทรยศแทงข้างหลัง เราเคยพูดกับเขามาเสมอว่า เธออยากมีใครก็ขอให้บอกต่อหน้ากันเรายอมไปทันที มีอะไรขอให้พูดต่อหน้าก็พอ
แต่เขากับแอบมีคนอื่นเราพูดตรงๆว่าการนอกใจลับหลังมันเจ็บปวดมากกว่าการบอกเลิกแบบอื่น อีกทั้งชีวิตเราตอนนั้นค่อนข้างต้องการกำลังใจและเรามีเขาคนเดียวที่เป็นแฟน เราขอร้องวิงวอนเขาให้เลิกคุย ให้เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น เราร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนจะขาดใจตายใจอยากจะฆ่าตัวตายด้วยซำ้เพราะชีวิตเราตอนนั้นมันมืดมัวจริงๆ แต่สิ่งที่เขาทำกะเรากลับมาก็คือตะคอกกันเหมือนเราเป็นเป็นตัวอะไรซักอย่าง เขาบอกว่าเราเป็นคนทำให้เขาเป็นแบบนี้ เขาบอกว่าเราเลวสารพัดเขาไม่มีแม้แต่จะสำนึกผิดกับเรา ขนาดเขาอยากเลิกอยากไปจากเราก็นอนกอดง้อเขาจนมีอะไรกัน เขาเผลอปล่อยในกับเราเรารู้สึกแต่เขาก็บอกไม่ได้ปล่อยใน จนเขาบังคับให้เรากินยาคุมฉุกเฉิน แต่เรากินไม่ได้เพราะเราเคยกินมาหลายหนจนหมอสั่งห้าม เนื่องด้วยเรามีค่าเกร็ดเลือดที่ตำ่กว่าปกติ แต่เขาไม่ฟังบังคับให้เรากินอยู่ดี เราก็กินค่ะจนเราตกเลือดออกมาทั้ง4ทวาร เขาไม่พาเราไปหาหมอปล่อยให้เรานอนเหมือนคนใกล้ตายในห้องเขา เขาบอกว่าไม่มีเงินมีแค่ไม่กี่พัน เขาไม่รับผิดชอบอะไรเราเลยทำให้แค่ทิ้งข้าวทิ้งนำ้ไว้ให้ และซื้อยาบำรุงเลือดมาให้เราราคาไม่ถึง50บาท ตอนนั้นเรากล้าพูดเพราะไม่มีเงินในบัญชีที่ผูกกับATMใช้ใบเดียวและเราไม่ใช้บัตรเครดิตจะเอาแรงที่ไหนไปถอนเงินด้วยบัญชีอื่นๆไม่ได้พกสมุดบัญชีติดตัวตลอด ก่อนที่จะเกิดเรื่องเราพึ่งจ่ายค่าเสียหายให้คู่กรณีที่แม่ของเรากระทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจเราจ่ายไป1แสนบาทเงินเลยหมดมีเงินสดติดตัวแค่300-500บ. ช่วงที่เราพักรักษาตัวเขาด่าเราทุกวันเพราะด้วยความน้อยใจของเราหลายๆอย่างในใจตอนนั้นทรมานมากค่ะเจ็บทั้งกายนอกกายในลึกไปถึงจิต เขาทำงานไปเจออะไรไม่ดีกลับมาก็ลงกับเราหมด เราไม่เก่งคอมก็โทษเราว่าเราไปยุ่งของๆเขา งานเขาหายก็โทษเรา ทั้งๆที่สภาพเรานอนตายลุกเดินแทบไม่ไหวเลยด้วยซำ้ เรารู้สึกว่าเราดูไร้ค่ามากๆยิ่งยื้อยิ่งอยู่เพราะอยากให้เขารับผิดชอบ อยากให้เขากลับตัวกลับใจมากรักกันเหมือนเดิม เราพร้อมให้โอกาสให้อภัย สภาพของเราเหมือนคนตายทั้งเป็นอีกใจก็คิดถึงคนที่บ้านก็ล้มป่วยหมด หากเราเป็นอะไรไปมากกว่านี้พวกเขาจะอยู่ยังไง สุดท้ายเราทนไม่ไหวเราสู้ค่ะสู้กับร่างกายตัวเองฝืนจนแทบสุดพลัง ร้องไห้ไปค่อยๆเก็บของทุกสิ่งอย่าง พอเขาเลิกงานกลับมาก็ยืนเท้าเอวด่าเราต่อ ไม่ช่วยเก็บของไม่มีแม้แต่จะช่วยยกขนย้าย ซักพักเหมือนเราไปได้แรงจากไหนมาอีกเราหยุดร้องไห้แล้วนิ่งมากๆเพราะเขาด่าสกิดต่อมเรา และทุกอย่างอะไรที่เราเคยให้เขา เรายึดหมดแม้กระทั่งโทรศัพย์จนเขาเหลือแต่ตัว ยังไม่รวมหนี้สินที่เขาเคยยืมเราแต่เรื่องเงินเรายกหนี้ให้ ตอนนั้นใจเขาก็คิดถึงแต่เด็กใหม่ของเขาอายุยังน้อยวัยกำลังเรียนอยู่หน้าตาสวยแต่สวยแบบมีดหมอทั้งตัวและเป็นดีเจMlive เราได้มีโอกาสได้คุยกับน้องคนนั้นเราพูดจากใจเลยว่าเราไม่อยากให้น้องเขาต้องเจอแบบเรา เพราะเป็นลูกผู้หญิงด้วยกันเพราะน้องเขาก็โดนแฟนเก่าเราหลอกว่าไม่มีแฟนแต่มาสารภาพทีหลัง แต่สุดท้ายเราก็รู้ว่ายังไงเราก็ห้ามเขาไม่ได้เราก็ต้องปล่อยไปตามเวรกรรมกันไปค่ะ
6กว่าปีที่รักกันมามันไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย
3ปีกว่าเราจะยอมเป็นแฟนของเธอเราสู้อดทนร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตลอดมันไม่มีค่าเลยหรอ เราทำงานไม่ค่อยมีเวลา พยายามหาเงินหลายทางเก็บเงินเพื่อสร้างครอบครัวของเรา2คนมันคงไม่มีความหมายอีกแล้ว...
หลังจากที่เราเดินออกมาจากแฟนเก่า เรารักษาตัวอยู่โรงพยาบาลจนหายป่วย เรามีเพื่อนแท้หลายคนมาดูแลและอยู่เป็นเพื่อนให้กำลังใจกัน จากนั้นปาฏิหารดีๆก็เกิดขึ้นหลายอย่าง คนในครอบครัวของเราอาการป่วยหนักมากจนตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เรามีงานเยอะขึ้นได้ไปอยู่สังคมที่ดีขึ้นกว่าเก่า ใช้วิตที่เรียบง่ายแต่รวยความสุขมากๆถึงแม้ในใจเราก็ยังคิดถึงและคอยดูเขาอยู่ห่างๆ
ทุกวันนี้เขาก็ดูเหมือนไม่มีความสุข ชีวิตเหมือนมีปัญหารอบด้านหนักกว่าเดิมเขาต้องดิ้นรนมากกว่าเดิมโดยไม่มีเรา แต่กับเราช่วงนี้มีคนเข้ามาหนุนเราทุกด้านทั้งๆที่เราไม่ต้องทำอะไรให้เหนื่อยเลย ทุกวันนี้เราเชื่อแล้วว่าความลำบากมรสุมของชีวิตมันทำให้เราเห็นธาตุแท้ของคนจริงๆ
แต่ต่อไปในอนาคตเราก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกมั้ย? เพราะใจของเราก็ยังรักเขาอยู่เหนื่อยนะคะการจะรักใครคนนึงมันไม่ง่ายเลยจริงๆ
ช่วงมรสุมของชีวิต สิ่งที่เราคิดมาเสมอว่าเขาเป็นที่พักพิงทางใจมาตลอดชีวิต เขาก็แอบนอกใจเรา
เราคบกับแฟนคนนี้มาเกือบ7ปีแล้วค่ะ ถ้ารวมระยะเวลาในการทำความรู้จักก็ร่วม10ปี ปัจจุบันเราอายุ27ปีเราเรียนจบโทใบที่2แล้วค่ะกำลังจะเรียนต่อเอกและเขาอายุ26ปีพึ่งเรียนจบตรีได้ไม่นาน
แต่การจะเดินทางมาคบกันยาวนานขนาดนี้เราถูกผู้ชายคนนี้ทิ้งมาตลอดเดวรักเดวเลิกมากกว่า5ครั้ง แต่การเลิกกันครั้งไหนก็ไม่เจ็บปวดเท่ากับครั้งนี้เขาแอบมีคนอื่นและโกหกเรามาตลอดทั้งๆที่เรารู้อยู่แล้ว จนเราจับได้เพราะหลักฐานมันมีทั้งในเฟสและในไลน์ ถ้าเราไม่ไปบ้านเขาแบบบังเอิญเราคงไม่มีทางเห็น และช่วงนั้นเราไม่มีเวลาดูแลแฟนไม่มีเวลาไปหาเขา เพราะคนในครอบครัวล้มป่วยกันทั้งบ้านและเราก็ชุลมุนสุดๆ เพราะต้องวิ่งเข้าวิ่งออกโรงพยาบาลแทบทุกวัน เราเป็นหัวหน้าครอบครัว เราทำธุรกิจส่วนตัว และเป็นที่ปรึกษาวางแผนทางด้านการเงินของรัฐมนตรีนักการเมืองหลายท่าน เรารับปล่อยเงินกู้บ้าง ปล่อยเช่าบ้านและคอนโดทำหลายอย่างมากและเป็นคนบ้างานมากๆ เราเป็นขนาดนี้ก็สู้เพื่อคนในครอบครัว แต่ช่วงนั้นงานดิฉันก็แทบไม่มีเวลาทำ แล้วภาวะเศรษฐกิจช่วงนั้นงานค่อนข้างน้อยเราเลยดูแลคนในครอบครัวได้อย่างเต็มที่แม้ในใจจะทุกข์มากแต่ก็ต้องยิ้มสู้เพื่อบุพการีที่เลี้ยงเรามา
ด้วยสาเหตุที่เลิกกับแฟนว่าทะเลาะกันแค่เพียงเรื่องเล็กน้อยที่จริงมันปรับความเข้าใจกันได้แต่เขาไม่พูดตั้งแต่ต้นเหตุ มาพูดเอาตอนปลายเหตุแล้วจะไปจากเราให้ได้ เหมือนพอเราเห็นหลักฐานคาตาเขาเลือกผู้หญิงทางนั้น เขาบอกว่าเขารักคนใหม่และรักมาก เราหัวใจแทบสลาย แค่เราไม่มีเวลาแทบไม่เจอกัน1เดือนเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาบอกกับเราว่าเขาแกล้งรักเรามานานมากแล้ว และเขาก็ไล่เราออกจากบ้านเหมือนเราเป็นคนอื่น
ทั้งๆที่เรารักเขามาตลอดเราไม่เคยนอกใจ เราทำอะไรเราเปิดเผยหมด ทุกๆคนในสังคมเราแม้แต่คนในครอบครัวก็มองว่าไม่มีทางเลิกกันเพราะดูเหมือนรักกันมากๆ ใครจะคิดว่าเขาจะทำกับเราขนาดนี้ จากผู้ชายที่สุภาพพูดจาน่ารัก คอยดูแลเอาใจเราทุดอย่างมันหายไปในพริบตา เขาเลิกกับเราแบบค้างคาใจพูดไม่หมดพูดไม่เต็มปาก เรายอมรับด้วยความโมโหหึงจึงทุบตีเขาแต่เขาสู้คะเล่นเอาชำ้ไปทั้งตัว เราไม่ตบตีเขามานานมากๆแต่ครั้งนี้มันสุดจะทนจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาก็ทิ้งเราไปเพราะพ่อเขาให้เลิกคบ เพราะคิดว่าเราจะเกาะเขากิน พอเลิกกันไปเขาก็ไม่รอดชีวิตเขาตกตำ่ เรียนซิ้วมา4-5รอบจนครอบครัวของเขาไม่รัก มีพี่น้องก็ไม่เคารพกัน เพื่อนแท้จริงใจเขาก็ไม่มีสุดท้ายเขาก็กลับมาพึ่งเรา
เพราะด้วยความสงสารเราถึงฉุดเขาให้เรียนจบได้อย่างรวดเร็ว เราเป็นเข็มทิศชีวิตให้เขาเป็นที่ปรึกษาและวางแผนอนาคตให้ดูแลเขาเป็นอย่างดีเขาอยากไปไหนทำอะไรเราออกเงินให้ซื้อของดีๆให้ใช้ มือถือเขาก็ไม่มีใช้และเราก็ให้เขาและเราซื้อเครื่องใหม่ เราพาไปเที่ยวไปทานอาหารอร่อยๆ พาเขาไปพบเจอสังคมที่ดีของเรา ถ้าไม่ติดช่วงมีมรสุมของชีวิตเราก็แพลนไว้แล้วจะพาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันเพราะเขาไม่เคยมีโอกาสได้ไปเลยเราเลยอยากพาเขาไปให้รางวัลชีวิตเขาที่เริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้น พอชีวิตเขาไปถึงฝั่งใครจะคิดว่าเขาจะทรยศแทงข้างหลัง เราเคยพูดกับเขามาเสมอว่า เธออยากมีใครก็ขอให้บอกต่อหน้ากันเรายอมไปทันที มีอะไรขอให้พูดต่อหน้าก็พอ
แต่เขากับแอบมีคนอื่นเราพูดตรงๆว่าการนอกใจลับหลังมันเจ็บปวดมากกว่าการบอกเลิกแบบอื่น อีกทั้งชีวิตเราตอนนั้นค่อนข้างต้องการกำลังใจและเรามีเขาคนเดียวที่เป็นแฟน เราขอร้องวิงวอนเขาให้เลิกคุย ให้เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น เราร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนจะขาดใจตายใจอยากจะฆ่าตัวตายด้วยซำ้เพราะชีวิตเราตอนนั้นมันมืดมัวจริงๆ แต่สิ่งที่เขาทำกะเรากลับมาก็คือตะคอกกันเหมือนเราเป็นเป็นตัวอะไรซักอย่าง เขาบอกว่าเราเป็นคนทำให้เขาเป็นแบบนี้ เขาบอกว่าเราเลวสารพัดเขาไม่มีแม้แต่จะสำนึกผิดกับเรา ขนาดเขาอยากเลิกอยากไปจากเราก็นอนกอดง้อเขาจนมีอะไรกัน เขาเผลอปล่อยในกับเราเรารู้สึกแต่เขาก็บอกไม่ได้ปล่อยใน จนเขาบังคับให้เรากินยาคุมฉุกเฉิน แต่เรากินไม่ได้เพราะเราเคยกินมาหลายหนจนหมอสั่งห้าม เนื่องด้วยเรามีค่าเกร็ดเลือดที่ตำ่กว่าปกติ แต่เขาไม่ฟังบังคับให้เรากินอยู่ดี เราก็กินค่ะจนเราตกเลือดออกมาทั้ง4ทวาร เขาไม่พาเราไปหาหมอปล่อยให้เรานอนเหมือนคนใกล้ตายในห้องเขา เขาบอกว่าไม่มีเงินมีแค่ไม่กี่พัน เขาไม่รับผิดชอบอะไรเราเลยทำให้แค่ทิ้งข้าวทิ้งนำ้ไว้ให้ และซื้อยาบำรุงเลือดมาให้เราราคาไม่ถึง50บาท ตอนนั้นเรากล้าพูดเพราะไม่มีเงินในบัญชีที่ผูกกับATMใช้ใบเดียวและเราไม่ใช้บัตรเครดิตจะเอาแรงที่ไหนไปถอนเงินด้วยบัญชีอื่นๆไม่ได้พกสมุดบัญชีติดตัวตลอด ก่อนที่จะเกิดเรื่องเราพึ่งจ่ายค่าเสียหายให้คู่กรณีที่แม่ของเรากระทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจเราจ่ายไป1แสนบาทเงินเลยหมดมีเงินสดติดตัวแค่300-500บ. ช่วงที่เราพักรักษาตัวเขาด่าเราทุกวันเพราะด้วยความน้อยใจของเราหลายๆอย่างในใจตอนนั้นทรมานมากค่ะเจ็บทั้งกายนอกกายในลึกไปถึงจิต เขาทำงานไปเจออะไรไม่ดีกลับมาก็ลงกับเราหมด เราไม่เก่งคอมก็โทษเราว่าเราไปยุ่งของๆเขา งานเขาหายก็โทษเรา ทั้งๆที่สภาพเรานอนตายลุกเดินแทบไม่ไหวเลยด้วยซำ้ เรารู้สึกว่าเราดูไร้ค่ามากๆยิ่งยื้อยิ่งอยู่เพราะอยากให้เขารับผิดชอบ อยากให้เขากลับตัวกลับใจมากรักกันเหมือนเดิม เราพร้อมให้โอกาสให้อภัย สภาพของเราเหมือนคนตายทั้งเป็นอีกใจก็คิดถึงคนที่บ้านก็ล้มป่วยหมด หากเราเป็นอะไรไปมากกว่านี้พวกเขาจะอยู่ยังไง สุดท้ายเราทนไม่ไหวเราสู้ค่ะสู้กับร่างกายตัวเองฝืนจนแทบสุดพลัง ร้องไห้ไปค่อยๆเก็บของทุกสิ่งอย่าง พอเขาเลิกงานกลับมาก็ยืนเท้าเอวด่าเราต่อ ไม่ช่วยเก็บของไม่มีแม้แต่จะช่วยยกขนย้าย ซักพักเหมือนเราไปได้แรงจากไหนมาอีกเราหยุดร้องไห้แล้วนิ่งมากๆเพราะเขาด่าสกิดต่อมเรา และทุกอย่างอะไรที่เราเคยให้เขา เรายึดหมดแม้กระทั่งโทรศัพย์จนเขาเหลือแต่ตัว ยังไม่รวมหนี้สินที่เขาเคยยืมเราแต่เรื่องเงินเรายกหนี้ให้ ตอนนั้นใจเขาก็คิดถึงแต่เด็กใหม่ของเขาอายุยังน้อยวัยกำลังเรียนอยู่หน้าตาสวยแต่สวยแบบมีดหมอทั้งตัวและเป็นดีเจMlive เราได้มีโอกาสได้คุยกับน้องคนนั้นเราพูดจากใจเลยว่าเราไม่อยากให้น้องเขาต้องเจอแบบเรา เพราะเป็นลูกผู้หญิงด้วยกันเพราะน้องเขาก็โดนแฟนเก่าเราหลอกว่าไม่มีแฟนแต่มาสารภาพทีหลัง แต่สุดท้ายเราก็รู้ว่ายังไงเราก็ห้ามเขาไม่ได้เราก็ต้องปล่อยไปตามเวรกรรมกันไปค่ะ
6กว่าปีที่รักกันมามันไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย
3ปีกว่าเราจะยอมเป็นแฟนของเธอเราสู้อดทนร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตลอดมันไม่มีค่าเลยหรอ เราทำงานไม่ค่อยมีเวลา พยายามหาเงินหลายทางเก็บเงินเพื่อสร้างครอบครัวของเรา2คนมันคงไม่มีความหมายอีกแล้ว...
หลังจากที่เราเดินออกมาจากแฟนเก่า เรารักษาตัวอยู่โรงพยาบาลจนหายป่วย เรามีเพื่อนแท้หลายคนมาดูแลและอยู่เป็นเพื่อนให้กำลังใจกัน จากนั้นปาฏิหารดีๆก็เกิดขึ้นหลายอย่าง คนในครอบครัวของเราอาการป่วยหนักมากจนตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เรามีงานเยอะขึ้นได้ไปอยู่สังคมที่ดีขึ้นกว่าเก่า ใช้วิตที่เรียบง่ายแต่รวยความสุขมากๆถึงแม้ในใจเราก็ยังคิดถึงและคอยดูเขาอยู่ห่างๆ
ทุกวันนี้เขาก็ดูเหมือนไม่มีความสุข ชีวิตเหมือนมีปัญหารอบด้านหนักกว่าเดิมเขาต้องดิ้นรนมากกว่าเดิมโดยไม่มีเรา แต่กับเราช่วงนี้มีคนเข้ามาหนุนเราทุกด้านทั้งๆที่เราไม่ต้องทำอะไรให้เหนื่อยเลย ทุกวันนี้เราเชื่อแล้วว่าความลำบากมรสุมของชีวิตมันทำให้เราเห็นธาตุแท้ของคนจริงๆ
แต่ต่อไปในอนาคตเราก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกมั้ย? เพราะใจของเราก็ยังรักเขาอยู่เหนื่อยนะคะการจะรักใครคนนึงมันไม่ง่ายเลยจริงๆ