เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนมาได้ประมาณ 7 เดือน ก็มีทะเลาะกันบ้าง แต่อยู่ๆวันหนึ่งเราถามเรื่องเงินที่ไม่มีที่มาที่ไป ที่อยู่ดีๆเงินก็หายไป พอเขามีคำตอบที่ไม่ชัดเจนโอเครเราก็ไม่ถาม แต่เราแค่คิดในเรื่องที่เกี่ยวกับเงินนั้นๆ ซึ่งเรากำลงเรียนอยู่ ป ตรี ปี 2 เราเรียนสาสุข เราแค่คิดว่า "ถ้าเขายังใช้เงินแบบไม่ประหยัดแบบนี้เราจะหาเงินยังไงมาซื้อชีท ซื้อหนังสืออะไรต่างๆ ยิ่งใกล้สอบแล้วเรายังไม่ได้ซื้อเพราะเก็บเงินไว้ให้เขาไปทำงานให้เขาได้กินอิ่มนอนหลับ" แล้วน้ำตาเราก็ไหลมันเหมือนหลายเรื่องเข้ามาพร้อมๆกันเราเหนื่อย แต่เราไม่อยากพูดไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ เราเลยได้แต่ร้องไห้เพื่อระบายในสิ่งที่พูดไม่ได้
พอถึงเช้าอีกวันเขาก็ไปทำงานปกติ ทุกอย่างเหมือนจะปกติ ประมาณ 18.30 น. เราโทรถามจะกลับตอนไหน เขาก็บอกกลับเดี๊ยวนี้แหละจะพาไปดูหลาน เราก็รอ รอ รอ รอ แล้วก็รอ แล้วเขาก็ไม่กลับมาเลย เราเป็นห่วงจนทำอะไรไม่ถูก ทำได้แต่ร้องไห้พยายามโทรหาก็ปิดเครื่องหนี โทรถามทางบ้านเขาก็ไม่มีใครเห็น เราทำอะไรไม่ถูก กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ทำได้แค่ร้องไห้เพราะห่วงมาก พอเช้ามาเราเริ่มโทรถามคนที่ทำงานที่เดียวกันกับแฟนเรา เขาจึงให้เบอร์คนคนหนึ่งมา มันชื่อ "หมี" เราจึงโทรถามมันบอกเราว่า "ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว" เราโทรถามหัวหน้างานแฟนเราเขาบอกว่าอยู่ด้วยกัน เราทำอะไรไม่ถูกได้แต่มือสั่นตัวสั่นเพราะเสียใจมาก แล้วประมาณ 13.43 น.แฟนเราก็ฉุกเฉินมา เราโทรกลับถามว่าทำไมไม่กลับห้อง ตอนนี้อยู่ไหนทำไรรู้ไหมว่าห่วง เราพูดทั้งร้องไห้ทั้งห่วงมาก แฟนเราตอบว่า "กินเหล้าอยู่บ้านไอ้คนที่ชื่อหมี ไม่กลับ งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่เหมือนเดิม ถ้าอยากให้กูกลับไปต้องเลิกงี่เง่า"
เราเชื่อว่าผู้หญิงทุกคนมีความงี่เง่า มีความเอาแต่ใจ เพราะเห็นว่าคนคนนั้นสำคัญจริงๆ ณ จุดจุดนั้นเรารู้สึกเหมือนเราไม่มีค่าอะไร ทั้งๆที่ทุกอย่างโอเครแล้วแต่อยู่ดีๆก็มาพัง เราก็คิดตลอดว่าเราผิด ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าผิดไหม เราพยายามทำหน้าที่ของเรา เราพยายามดูแลเขา พยายามทำทุกอย่างให้ออกมาดีที่สุด แต่พอมาเจอครั้งนี้ เราไม่รู้จะทำยังไงจะเดินต่อไปหรือให้มันจบแค่นี้
เดินต่อ หรือ พอแค่นี้ดีคะ
พอถึงเช้าอีกวันเขาก็ไปทำงานปกติ ทุกอย่างเหมือนจะปกติ ประมาณ 18.30 น. เราโทรถามจะกลับตอนไหน เขาก็บอกกลับเดี๊ยวนี้แหละจะพาไปดูหลาน เราก็รอ รอ รอ รอ แล้วก็รอ แล้วเขาก็ไม่กลับมาเลย เราเป็นห่วงจนทำอะไรไม่ถูก ทำได้แต่ร้องไห้พยายามโทรหาก็ปิดเครื่องหนี โทรถามทางบ้านเขาก็ไม่มีใครเห็น เราทำอะไรไม่ถูก กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ทำได้แค่ร้องไห้เพราะห่วงมาก พอเช้ามาเราเริ่มโทรถามคนที่ทำงานที่เดียวกันกับแฟนเรา เขาจึงให้เบอร์คนคนหนึ่งมา มันชื่อ "หมี" เราจึงโทรถามมันบอกเราว่า "ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว" เราโทรถามหัวหน้างานแฟนเราเขาบอกว่าอยู่ด้วยกัน เราทำอะไรไม่ถูกได้แต่มือสั่นตัวสั่นเพราะเสียใจมาก แล้วประมาณ 13.43 น.แฟนเราก็ฉุกเฉินมา เราโทรกลับถามว่าทำไมไม่กลับห้อง ตอนนี้อยู่ไหนทำไรรู้ไหมว่าห่วง เราพูดทั้งร้องไห้ทั้งห่วงมาก แฟนเราตอบว่า "กินเหล้าอยู่บ้านไอ้คนที่ชื่อหมี ไม่กลับ งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่เหมือนเดิม ถ้าอยากให้กูกลับไปต้องเลิกงี่เง่า"
เราเชื่อว่าผู้หญิงทุกคนมีความงี่เง่า มีความเอาแต่ใจ เพราะเห็นว่าคนคนนั้นสำคัญจริงๆ ณ จุดจุดนั้นเรารู้สึกเหมือนเราไม่มีค่าอะไร ทั้งๆที่ทุกอย่างโอเครแล้วแต่อยู่ดีๆก็มาพัง เราก็คิดตลอดว่าเราผิด ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าผิดไหม เราพยายามทำหน้าที่ของเรา เราพยายามดูแลเขา พยายามทำทุกอย่างให้ออกมาดีที่สุด แต่พอมาเจอครั้งนี้ เราไม่รู้จะทำยังไงจะเดินต่อไปหรือให้มันจบแค่นี้