ออกตัวก่อนนะคะว่าอาจจะพิมพ์ตกๆหล่นๆ หรือภาษาอาจจะวิบัติต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เรื่องนี้เกิดขึ้นเมือ10 ปี ที่แล้ว
ช่วงนี้เห็นคนรอบข้างมีแต่คนเสียใจเกี่ยวกับเรื่องความรักมากมายเหลือเกินเราจึงอยากจะแบ่งปันเรื่องราวของเรา
เป็นอุทาหรณ์สอนใจ ให้กับหลายๆท่านที่มีปัญหาความรัก(โง่ๆ)แบบเดียวกับเรา
เริ่มจากที่เราเข้า กทม มาหางานทำแล้วก็มาพักกับเพื่อนคนหนึ่ง เราได้งานที่ร้านสะดวกซื้อ ระหว่างที่ทำงานที่นั้นมีมักผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบให้เราอยู่บ่อยๆ ( เราก็ไม่ได้สวยอะไรมากมายแต่ก็ไม่ขี้เหล่นะคะ ) แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคนที่เข้ามาขายขนมจีบส่วนใหญ่ มักจะเป็นในซอย ที่มีลูกมีเมียแล้ว หรือไม่ก็เป็นพวกขี้ยา พอเราทำงานได้ซักพัก เราเริ่มสังเกตว่ามีคนคอยตามเราตลอดเวลาที่เลิกงานดึกๆ ระยะทางจากที่ทำงานไปห้องพักไม่ไกลมากสามารถเดินไปกลับได้ จากนั้นถ้าเราเลิกงานดึกเราจะนั่งวินกลับตลอด แต่ว่าวันนั้นไม่มีวินเลยซักคันแถมเพื่อนก็ยังไม่เลิกงาน เราจึงตัดสินใจเดินกลับเองก็ได้ว่ะ...แต่ในใจนี้คือแบบว่า...สั่นมากๆเพราะเห็นในข่าวมาเยอะพูดง่ายๆว่าหลอนมากกกกกกถึงมาที่สุด...กลัวทุกสิ่งอย่างคิดในใจกรูจะมาตายแบบนี้ไม่ได้....พ่อแม่ยังไม่สบายเราห้ามเป็นอะไรตอนนี้...คิดได้แบบนั้น...ก็วิ่งหน้าตั้งไม่คิดชีวิตเลยค่ะมีแรงเท่าไหร่ใส่ให้หมด สรุปว่าวันนั้นถึงห้องอย่างปลอดภัยดีคะ..^_^ วันต่อมาเราเลิกงานไว ก็เลยนั่งเล่นอยู่หน้าร้านกับคนรู้จักในซอยมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆเราซึ่งเราเหม็นมาก ซักพักคนที่รู้จักกันก็ถามว่าเรามีแฟนยัง เราก็บอกว่ายังไม่มีแฟน เค้าก็ถามต่อว่าชอบผู้ชายแบบไหน เราบอกว่ายังไงก็ได้ขอให้รักเรา..และที่สำคัญเราไม่ชอบคนสูบบุหรี่....พอผู้ชายคนนั้นได้ยินเค้าก็ทิ้งบุหรี่แล้วเดินลุกหนีไป...ในใจเราคิดว่าเอาแล้วไงเมิงปากหมาพาซวยแล้วไงพูดไรไม่คิดว่ะ... ซักพักคนในกลุ่มที่นั่งคุยกันบอกว่าไอ้คนมะกี้มันแอบแกนะ...มันแอบมองแกตั้งนานแหละแต่มันไม่กล้ามันกลัวแกมีแฟนแล้วเลยให้เรามาถามแกว่าแกมีแฟนรึยัง...คนในกลุ่มก็อวยผู้ชายคนนั้นใหญ่แกลองคุยดูซิแถมยังมันไม่มีแฟนนู้นนี้นั้น....จากนั้นอีกไม่กี่วันผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาคุยกับเรา ไม่ได้จีบนะคะ มาถามชื่อเราถามนู้นนี้นั้นเราก็ตอบตามมารยาท...พอเราเลิกงานเราก็ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ที่หน้าร้าน วันนั้นเราเลิกงานไม่ดึกก็เลยนั่งเล่นอยู่หน้าร้านกับพี่ๆที่รู้จักกันเค้าก็นั่งอยู่ด้วย ซักพัก ผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาคุยมาแนะนำตัวเองว่าชื่ออะไร ทำงานที่ไหน ตอนนี้เราไม่สูบบุหรี่แล้วนะ ระหว่างที่คุยกันเค้าก็ดูโอเครนะ ดูสุภาพเรียบร้อยพูดเพราะ จากนั้นเราก็คุยกันมากขึ้นเค้าขอไปส่งเราหน้าหอตอนที่เราเลิกงานดึก แล้วเรามารู้ทีหลังว่าไอ้โรคจิตที่ตามเราตอนเราเลิกงานดึกๆก็คือผู้ชายคนนี้....เค้าบอกว่าเค้าเป็นห่วงเลยเดินมาส่งแบบห่างๆ
ความรักและความอดทนจะทำคนรักกลับมาจริงไหม???
ช่วงนี้เห็นคนรอบข้างมีแต่คนเสียใจเกี่ยวกับเรื่องความรักมากมายเหลือเกินเราจึงอยากจะแบ่งปันเรื่องราวของเรา
เป็นอุทาหรณ์สอนใจ ให้กับหลายๆท่านที่มีปัญหาความรัก(โง่ๆ)แบบเดียวกับเรา
เริ่มจากที่เราเข้า กทม มาหางานทำแล้วก็มาพักกับเพื่อนคนหนึ่ง เราได้งานที่ร้านสะดวกซื้อ ระหว่างที่ทำงานที่นั้นมีมักผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบให้เราอยู่บ่อยๆ ( เราก็ไม่ได้สวยอะไรมากมายแต่ก็ไม่ขี้เหล่นะคะ ) แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคนที่เข้ามาขายขนมจีบส่วนใหญ่ มักจะเป็นในซอย ที่มีลูกมีเมียแล้ว หรือไม่ก็เป็นพวกขี้ยา พอเราทำงานได้ซักพัก เราเริ่มสังเกตว่ามีคนคอยตามเราตลอดเวลาที่เลิกงานดึกๆ ระยะทางจากที่ทำงานไปห้องพักไม่ไกลมากสามารถเดินไปกลับได้ จากนั้นถ้าเราเลิกงานดึกเราจะนั่งวินกลับตลอด แต่ว่าวันนั้นไม่มีวินเลยซักคันแถมเพื่อนก็ยังไม่เลิกงาน เราจึงตัดสินใจเดินกลับเองก็ได้ว่ะ...แต่ในใจนี้คือแบบว่า...สั่นมากๆเพราะเห็นในข่าวมาเยอะพูดง่ายๆว่าหลอนมากกกกกกถึงมาที่สุด...กลัวทุกสิ่งอย่างคิดในใจกรูจะมาตายแบบนี้ไม่ได้....พ่อแม่ยังไม่สบายเราห้ามเป็นอะไรตอนนี้...คิดได้แบบนั้น...ก็วิ่งหน้าตั้งไม่คิดชีวิตเลยค่ะมีแรงเท่าไหร่ใส่ให้หมด สรุปว่าวันนั้นถึงห้องอย่างปลอดภัยดีคะ..^_^ วันต่อมาเราเลิกงานไว ก็เลยนั่งเล่นอยู่หน้าร้านกับคนรู้จักในซอยมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆเราซึ่งเราเหม็นมาก ซักพักคนที่รู้จักกันก็ถามว่าเรามีแฟนยัง เราก็บอกว่ายังไม่มีแฟน เค้าก็ถามต่อว่าชอบผู้ชายแบบไหน เราบอกว่ายังไงก็ได้ขอให้รักเรา..และที่สำคัญเราไม่ชอบคนสูบบุหรี่....พอผู้ชายคนนั้นได้ยินเค้าก็ทิ้งบุหรี่แล้วเดินลุกหนีไป...ในใจเราคิดว่าเอาแล้วไงเมิงปากหมาพาซวยแล้วไงพูดไรไม่คิดว่ะ... ซักพักคนในกลุ่มที่นั่งคุยกันบอกว่าไอ้คนมะกี้มันแอบแกนะ...มันแอบมองแกตั้งนานแหละแต่มันไม่กล้ามันกลัวแกมีแฟนแล้วเลยให้เรามาถามแกว่าแกมีแฟนรึยัง...คนในกลุ่มก็อวยผู้ชายคนนั้นใหญ่แกลองคุยดูซิแถมยังมันไม่มีแฟนนู้นนี้นั้น....จากนั้นอีกไม่กี่วันผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาคุยกับเรา ไม่ได้จีบนะคะ มาถามชื่อเราถามนู้นนี้นั้นเราก็ตอบตามมารยาท...พอเราเลิกงานเราก็ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ที่หน้าร้าน วันนั้นเราเลิกงานไม่ดึกก็เลยนั่งเล่นอยู่หน้าร้านกับพี่ๆที่รู้จักกันเค้าก็นั่งอยู่ด้วย ซักพัก ผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาคุยมาแนะนำตัวเองว่าชื่ออะไร ทำงานที่ไหน ตอนนี้เราไม่สูบบุหรี่แล้วนะ ระหว่างที่คุยกันเค้าก็ดูโอเครนะ ดูสุภาพเรียบร้อยพูดเพราะ จากนั้นเราก็คุยกันมากขึ้นเค้าขอไปส่งเราหน้าหอตอนที่เราเลิกงานดึก แล้วเรามารู้ทีหลังว่าไอ้โรคจิตที่ตามเราตอนเราเลิกงานดึกๆก็คือผู้ชายคนนี้....เค้าบอกว่าเค้าเป็นห่วงเลยเดินมาส่งแบบห่างๆ