เราเป็นนักศึกษาชั้นปี 3 แฟนเราก็เหมือนกันอายุเท่ากัน เรียนที่เดียวกัน แต่คนละสาขา
ถ้ามองในแง่สาขาที่เรียน เราคิดว่าสาขาที่แฟนเรียนดูมีอนาคตกว่าอีกนะ (แต่ขอไม่เอ่ยชื่อสาขานะ)
คบกันตั้งแต่ปี 1 นี่ก็จะครบรอบ 2 ปีละ แฟนเราเป็นคนพิการด้วยนะ แต่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ (ขอไม่เอ่ยเช่นกัน)
ตั้งแต่คบกันมา เขาเป็นคนที่ดูแลเราดีมาก เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ การพนันไม่เล่น ถ่ายรูปรายงานตลอด เลี้ยงข้าวบ้างผลัดๆกัน ตามติดชีวิตเราตลอด ตลอดจริงๆนะ ตื่นเช้ามาจะไปเรียนก็เจอเขามารอหน้าหอทุกวัน เสาร์อาทิตย์เราจะไปอยู่ห้องสมุดเพราะไม่ชอบอยู่หอ เขาก็จะมาเฝ้าเราทุกครั้ง คือไม่เจอกันแค่ตอนที่ต่างคนต่างเข้าคลาสและตอนเราเข้าหอหรือกลับบ้านเท่านั้น นอกนั้นไม่ว่าเราจะทำงานกลุ่มกับเพื่อน ไปกินข้าวกับเพื่อน ไปเที่ยวกับเพื่อน ไปขึ้นรถตู้กลับบ้านที่อนุ หรือหรือขึ้นรถตู้จากบ้านมาลงอนุ บลาๆๆ เขาจะตามติดเราไปด้วยทุกที่ แชทก็ต้องคุยกันตลอดเวลา เวลาเราไม่ตอบก็จะต้องโทรมาถามละ จะไปอาบน้ำหรือทำอะไรก็ต้องรายงานนางตลอดไม่งั้นก็ทะเลาะกันอีก จนบางครั้งเราว่ามันมากไปนะ ตอนนี้เราไม่มีเวลาให้เพื่อนเลย จนไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆสักคน มีแต่เพื่อนที่ทำงานด้วยกัน กินข้าวด้วยกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่เรื่องนี้ก็ดูไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรใช่มั้ยคะ
เรื่องของเรื่องก็คือการที่เราทะเลาะกันบ่อยมาก แล้วเรื่องที่ทะเลาะกันคือเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่น่าจะมีปัญหาได้เลย อาจเป็นเพราะเราทั้งคู่เป็นคนขี้หงุดหงิดด้วยแหละ ชอบขึ้นเสียงใส่กัน แล้วก็ไม่มีใครยอมกันง่ายๆ เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่ เช่น เขาเปิดประตูให้เรา แต่ถอยหลังมาจะเหยียบเท้าเรา เราก็ทำเสียง "จิ๊" แบบไม่พอใจนิดหน่อย ว่าทำไมไม่เดินไป แต่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก็ขึ้นเสียงโมโหละว่า "คนอุตส่าเปิดประตูให้ยังมาทำเสียงไม่พอใจอะไรวะ !" ไอ้เราก็งงสิว่าตะคอกทำไมเริ่มโมโหบ้างเลยถามว่า "เป็นอะไร แค่ทำเสียงจิ๊แค่นี้เป็นอะไรมากปะ" เดากันออกมั้ย คนโมโห 2 คนเถียงกัน ไม่มีใครยอมใคร จะเกิดอะไรขึ้น และเราก็ชอบตีมันด้วยแหละ ล่าสุดตีไม่ได้เดี๋ยวเสียงดังเลยหยิกมันเป็นแผลเลย นี่ก็รู้สึกผิดนะ เลยคิดว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องทะเลากันด้วยอะ นี่คือเรื่องล่าสุดที่เกิดขึ้นจนถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แต่มันมีอีกร้อยๆครั้งที่ทะเลาะกันทำนองนี้ก่อนหน้านี้ และมันทำให้เราร้องไห้เสียใจทุกครั้ง เราก็บอกเลิกเขามาหลายรอบแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมเลิกสักที
เคยมีครั้งหนึ่งทะเลาะกันหนักมาก คุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว ยิ่งคุยยิ่งโมโหและรุนแรงขึ้นเพราะไม่ยอมกันนี่แหละ เขาเอาของเราไปหมด เพื่อไม่ให้เราหนี แต่เราทนไม่ไหว ทิ้งของทุกอย่างแล้ววิ่งหายไปในฝูงชน และไปแอบอยู่ในห้องน้ำของมหาวิทยาลัย แต่ตอนจะกลับหอก็ไปเจอเขาอยู่หน้าหออยู่ดี
และเคยมีครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกันหนักเช่นกัน เราจะหนีเขาขึ้นหอแต่เขาเอาโน้ตบุ๊คเราไปเป็นตัวประกัน เราทั้งไหว้ขอร้องด้วยน้ำตาว่าให้เลิกยุ่งกับชีวิตเราสักทีเหอะ แต่เขาก็ขอโอกาสๆตลอด เราบอกว่าไม่ให้แล้วเอาโน๊คบุ้คไปได้เลยยอมแลกแล้วเราก็ขึ้นห้องไป แต่หอเราเป็นหอหญิงล้วนผู้ชายห้ามเข้า เขาก็ใช้ลุงกับป้าที่ดูแลหอให้ไปตามเราลงมาอีก ใช้ลูกป้าเอาของกินมาให้เราบอกขอโทษขอโอกาสอะไรทำนองนี้ และไม่ยอมกลับบ้านอีก
ทุกครั้งที่เราบอกเลิกเขา เราจริงจังมากนะ เราไม่ได้พูดเล่นๆด้วย ปัจจุบันนี้เราก็ไม่ได้รักเขาแล้ว แต่เราก็ยอมๆไปเพื่อให้เรื่องมันจบๆเพื่อให้เขาไม่ไปรบกวนคนอื่นอีก เพราะทุกครั้งที่เราจะเลิกกับเขาจริงๆ บอกเหตุผลอะไรไปเขาก็ไม่รับฟัง ไม่ยอมเลิกท่าเดียว เขาจะตื้อๆเราทุกวิถีทาง เขาจะโทรไปหาเพื่อนเราทุกคน เพื่อให้เพื่อนเราล่อเราออกไป หรือฝากของอะไรต่างๆนานาเยอะมาก เราเลยให้เขาทำสัญญาว่าถ้าเลิกกันครั้งหน้าจะยอมเลิกจริงๆแล้วนะ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม พร้อมทั้งมีลายเซ็นต์เราและเขาด้วย
และแล้วครั้งนั้นก็มาถึง เราทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทะเลาะกันรุนแรงด้วยเรื่องที่กล่าวข้างต้น (555ตลกเนอะTT) แต่เขาก็ยังไม่ยอมเลิกบอกว่าแค่เรื่องเปิดประตูเนี่ยนะ ครั้งนี้เราก็ไม่ยอมเช่นกัน คนจะเลิกพูดไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องพูดละ ลบการติดต่อทุกช่องทาง กลับบ้านที่ต่างจังหวัด เขาก็รวกวนเพื่อนเราทุกๆคนว่าให้ช่วยเขาด้วย จนเพื่อนๆเราทักมาบอกว่ารำคาญมากแล้วนะ ให้เรารีบจัดการซะ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆอะ เขาก็บอกจะปรับปรุงตัว ขอโอกาสครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งหน้าเลิกแน่ๆจริงๆ เราไม่เชื่อเพราะทุกๆครั้งเขาก็พูดแบบนี้ตลอด จนถึงวันที่เราต้องมาเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาก็มาดักเจอละก่อกวนวุ่นวายชีวิตเราตลอด เพื่อนๆในห้องก็โดนใช้ให้ทำนู้นนี่ให้เราเกือบทุกคน เขาไม่ยอมไปไหน มาเฝ้าเราตลอดเวลา จนเราจะบ้าตายแล้ว อยู่แบบนี้ต่อไปไหวแน่ เรียนไม่รู้เรื่องกันพอดี งานกลุ่มก็ไม่ได้ไปทำ เสียงานเสียการอีก เลยกลายเป็นแบบเดิม คือต้องยอมให้โอกาสไปทั้งๆที่ตอนนี้เราไม่ได้รักเขาแล้วแม้แต่น้อย และเราก็บอกเขาไปแล้วด้วยว่าเราไม่ได้รัก..
เราคิดว่าที่เขายังเหนี่ยวรั้งเราไม่ปล่อยเราไป เป็นเพราะว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนคบ งานกลุ่มก็ไม่ค่อยช่วยเพื่อนทำเพราะมัวมาเกาะติดชีวิตเราอยู่ทั้งๆที่เราไม่ได้ขอเลยนะ ออกแนวไล่ให้ไปอยู่กับเพื่อนด้วยซ้ำ จนปัจจุบันไม่มีใครรับเข้ากลุ่มทำงานด้วย และอีกอย่างคงเพราะเรามีประโยชน์กับเขา มีครั้งหนึ่งวิชาวิจัยให้ทำงานวิจัยเป็นกลุ่ม 10 คน แต่เพื่อนๆไม่มีใครรับเขาเข้ากลุ่ม เลยต้องทำคนเดียว เราก็ช่วยเขาทำเกือบทั้งหมด เพราะเราเคยเรียนมาแล้ว ใช้โปรแกรม SPSS เป็น เขาก็เรียนนะแต่ก็ยังทำไม่เป็น เขาเป็นคนที่ไม่รอบคอบสุดๆ ทำอะไรก็ต้องมีผิดพลาดตลอด พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง จับประเด็นที่คนพูดสื่อสารมั่วไปหมด ปัจจุบันนี้ก็เรียนหนังสือจะตกแหล่ไม่ตกแหล่ (ติดโปรเมื่อเทอมที่แล้ว) คงเป็นผลมาจากที่เขาพิการด้วยแหละมั้งฟังไม่ค่อยได้ยิน เราก็คอยช่วยเขาตลอด ตอนนี้เรามองเขาในฐานะเพื่อนอะ ช่วยเหลือบ้างเท่าที่ทำได้ แต่เขาก็ยังเกาะติดชีวิตเราอยู่เหมือนเดิม คงเพระาเขาไม่มีที่ไป เราก็สงสารเขานะ เห็นเขาก็พยายามที่จะปรับปรุงตัวนะ ด้วยการลดน้ำหนัก(เขาหนัก 86,เราหนัก 46)เพราะเราเคยบอกใฟ้เขาลด เพื่อหวังให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้ แต่เราคงเป็นเหมือนเดิมยากแล้วล่ะ ทุกวันนี้ก็รออยู่ว่าถ้าทะเลาะกันครั้งหน้าอีก จะต้องทำให้เขายอมเลิกจริงๆให้ได้ แต่ก็ไม่รู้จะทำได้รึป่าวกับคนแบบนี้ เลยอยากมาปรึกษาคนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ วิธีการจัดการกับคนแบบนี้ต้องทำยังไงให้เขาเลิกยุ่งกับเราคะ หรือใครมีคำแนะนำอะไรก็รบกวนบอกหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.เคยคิดจะแจ้งตำรวจเหมือนกันนะ แต่กลัวมีปัญหามีประวัติอะไรติดตัวรึป่าว ไม่แน่ใจ
และเคยคิดจะย้ายมหาวิทยาลัยด้วยค่ะ แต่ก็คิดว่ามันคงไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก
ปล2.ผู้ปกครองไม่รู้เรื่องนี้ค่ะ เพราะท่านห้ามคบแฟนตั้งแรกอยู่แล้ว เพราะกลัวเหตุการทำนองนี้แหละค่ะ กลัวกระทบการเรียน กลัวมีเรื่องเสื่อมเสีย แต่เราก็ยังไม่เคยทำเรื่องเสียหายเกินเลยอะไรนะคะ คบกันแบบเด็กๆปกติ
อยากเลิกกับแฟน แต่แฟนไม่ยอมเลิก ! ช่วยด้วยค่ะ โดนคุกคามชีวิต TT
ถ้ามองในแง่สาขาที่เรียน เราคิดว่าสาขาที่แฟนเรียนดูมีอนาคตกว่าอีกนะ (แต่ขอไม่เอ่ยชื่อสาขานะ)
คบกันตั้งแต่ปี 1 นี่ก็จะครบรอบ 2 ปีละ แฟนเราเป็นคนพิการด้วยนะ แต่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ (ขอไม่เอ่ยเช่นกัน)
ตั้งแต่คบกันมา เขาเป็นคนที่ดูแลเราดีมาก เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ การพนันไม่เล่น ถ่ายรูปรายงานตลอด เลี้ยงข้าวบ้างผลัดๆกัน ตามติดชีวิตเราตลอด ตลอดจริงๆนะ ตื่นเช้ามาจะไปเรียนก็เจอเขามารอหน้าหอทุกวัน เสาร์อาทิตย์เราจะไปอยู่ห้องสมุดเพราะไม่ชอบอยู่หอ เขาก็จะมาเฝ้าเราทุกครั้ง คือไม่เจอกันแค่ตอนที่ต่างคนต่างเข้าคลาสและตอนเราเข้าหอหรือกลับบ้านเท่านั้น นอกนั้นไม่ว่าเราจะทำงานกลุ่มกับเพื่อน ไปกินข้าวกับเพื่อน ไปเที่ยวกับเพื่อน ไปขึ้นรถตู้กลับบ้านที่อนุ หรือหรือขึ้นรถตู้จากบ้านมาลงอนุ บลาๆๆ เขาจะตามติดเราไปด้วยทุกที่ แชทก็ต้องคุยกันตลอดเวลา เวลาเราไม่ตอบก็จะต้องโทรมาถามละ จะไปอาบน้ำหรือทำอะไรก็ต้องรายงานนางตลอดไม่งั้นก็ทะเลาะกันอีก จนบางครั้งเราว่ามันมากไปนะ ตอนนี้เราไม่มีเวลาให้เพื่อนเลย จนไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆสักคน มีแต่เพื่อนที่ทำงานด้วยกัน กินข้าวด้วยกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่เรื่องนี้ก็ดูไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรใช่มั้ยคะ
เรื่องของเรื่องก็คือการที่เราทะเลาะกันบ่อยมาก แล้วเรื่องที่ทะเลาะกันคือเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่น่าจะมีปัญหาได้เลย อาจเป็นเพราะเราทั้งคู่เป็นคนขี้หงุดหงิดด้วยแหละ ชอบขึ้นเสียงใส่กัน แล้วก็ไม่มีใครยอมกันง่ายๆ เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่ เช่น เขาเปิดประตูให้เรา แต่ถอยหลังมาจะเหยียบเท้าเรา เราก็ทำเสียง "จิ๊" แบบไม่พอใจนิดหน่อย ว่าทำไมไม่เดินไป แต่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก็ขึ้นเสียงโมโหละว่า "คนอุตส่าเปิดประตูให้ยังมาทำเสียงไม่พอใจอะไรวะ !" ไอ้เราก็งงสิว่าตะคอกทำไมเริ่มโมโหบ้างเลยถามว่า "เป็นอะไร แค่ทำเสียงจิ๊แค่นี้เป็นอะไรมากปะ" เดากันออกมั้ย คนโมโห 2 คนเถียงกัน ไม่มีใครยอมใคร จะเกิดอะไรขึ้น และเราก็ชอบตีมันด้วยแหละ ล่าสุดตีไม่ได้เดี๋ยวเสียงดังเลยหยิกมันเป็นแผลเลย นี่ก็รู้สึกผิดนะ เลยคิดว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องทะเลากันด้วยอะ นี่คือเรื่องล่าสุดที่เกิดขึ้นจนถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แต่มันมีอีกร้อยๆครั้งที่ทะเลาะกันทำนองนี้ก่อนหน้านี้ และมันทำให้เราร้องไห้เสียใจทุกครั้ง เราก็บอกเลิกเขามาหลายรอบแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมเลิกสักที
เคยมีครั้งหนึ่งทะเลาะกันหนักมาก คุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว ยิ่งคุยยิ่งโมโหและรุนแรงขึ้นเพราะไม่ยอมกันนี่แหละ เขาเอาของเราไปหมด เพื่อไม่ให้เราหนี แต่เราทนไม่ไหว ทิ้งของทุกอย่างแล้ววิ่งหายไปในฝูงชน และไปแอบอยู่ในห้องน้ำของมหาวิทยาลัย แต่ตอนจะกลับหอก็ไปเจอเขาอยู่หน้าหออยู่ดี
และเคยมีครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกันหนักเช่นกัน เราจะหนีเขาขึ้นหอแต่เขาเอาโน้ตบุ๊คเราไปเป็นตัวประกัน เราทั้งไหว้ขอร้องด้วยน้ำตาว่าให้เลิกยุ่งกับชีวิตเราสักทีเหอะ แต่เขาก็ขอโอกาสๆตลอด เราบอกว่าไม่ให้แล้วเอาโน๊คบุ้คไปได้เลยยอมแลกแล้วเราก็ขึ้นห้องไป แต่หอเราเป็นหอหญิงล้วนผู้ชายห้ามเข้า เขาก็ใช้ลุงกับป้าที่ดูแลหอให้ไปตามเราลงมาอีก ใช้ลูกป้าเอาของกินมาให้เราบอกขอโทษขอโอกาสอะไรทำนองนี้ และไม่ยอมกลับบ้านอีก
ทุกครั้งที่เราบอกเลิกเขา เราจริงจังมากนะ เราไม่ได้พูดเล่นๆด้วย ปัจจุบันนี้เราก็ไม่ได้รักเขาแล้ว แต่เราก็ยอมๆไปเพื่อให้เรื่องมันจบๆเพื่อให้เขาไม่ไปรบกวนคนอื่นอีก เพราะทุกครั้งที่เราจะเลิกกับเขาจริงๆ บอกเหตุผลอะไรไปเขาก็ไม่รับฟัง ไม่ยอมเลิกท่าเดียว เขาจะตื้อๆเราทุกวิถีทาง เขาจะโทรไปหาเพื่อนเราทุกคน เพื่อให้เพื่อนเราล่อเราออกไป หรือฝากของอะไรต่างๆนานาเยอะมาก เราเลยให้เขาทำสัญญาว่าถ้าเลิกกันครั้งหน้าจะยอมเลิกจริงๆแล้วนะ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม พร้อมทั้งมีลายเซ็นต์เราและเขาด้วย
และแล้วครั้งนั้นก็มาถึง เราทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทะเลาะกันรุนแรงด้วยเรื่องที่กล่าวข้างต้น (555ตลกเนอะTT) แต่เขาก็ยังไม่ยอมเลิกบอกว่าแค่เรื่องเปิดประตูเนี่ยนะ ครั้งนี้เราก็ไม่ยอมเช่นกัน คนจะเลิกพูดไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องพูดละ ลบการติดต่อทุกช่องทาง กลับบ้านที่ต่างจังหวัด เขาก็รวกวนเพื่อนเราทุกๆคนว่าให้ช่วยเขาด้วย จนเพื่อนๆเราทักมาบอกว่ารำคาญมากแล้วนะ ให้เรารีบจัดการซะ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆอะ เขาก็บอกจะปรับปรุงตัว ขอโอกาสครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งหน้าเลิกแน่ๆจริงๆ เราไม่เชื่อเพราะทุกๆครั้งเขาก็พูดแบบนี้ตลอด จนถึงวันที่เราต้องมาเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาก็มาดักเจอละก่อกวนวุ่นวายชีวิตเราตลอด เพื่อนๆในห้องก็โดนใช้ให้ทำนู้นนี่ให้เราเกือบทุกคน เขาไม่ยอมไปไหน มาเฝ้าเราตลอดเวลา จนเราจะบ้าตายแล้ว อยู่แบบนี้ต่อไปไหวแน่ เรียนไม่รู้เรื่องกันพอดี งานกลุ่มก็ไม่ได้ไปทำ เสียงานเสียการอีก เลยกลายเป็นแบบเดิม คือต้องยอมให้โอกาสไปทั้งๆที่ตอนนี้เราไม่ได้รักเขาแล้วแม้แต่น้อย และเราก็บอกเขาไปแล้วด้วยว่าเราไม่ได้รัก..
เราคิดว่าที่เขายังเหนี่ยวรั้งเราไม่ปล่อยเราไป เป็นเพราะว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนคบ งานกลุ่มก็ไม่ค่อยช่วยเพื่อนทำเพราะมัวมาเกาะติดชีวิตเราอยู่ทั้งๆที่เราไม่ได้ขอเลยนะ ออกแนวไล่ให้ไปอยู่กับเพื่อนด้วยซ้ำ จนปัจจุบันไม่มีใครรับเข้ากลุ่มทำงานด้วย และอีกอย่างคงเพราะเรามีประโยชน์กับเขา มีครั้งหนึ่งวิชาวิจัยให้ทำงานวิจัยเป็นกลุ่ม 10 คน แต่เพื่อนๆไม่มีใครรับเขาเข้ากลุ่ม เลยต้องทำคนเดียว เราก็ช่วยเขาทำเกือบทั้งหมด เพราะเราเคยเรียนมาแล้ว ใช้โปรแกรม SPSS เป็น เขาก็เรียนนะแต่ก็ยังทำไม่เป็น เขาเป็นคนที่ไม่รอบคอบสุดๆ ทำอะไรก็ต้องมีผิดพลาดตลอด พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง จับประเด็นที่คนพูดสื่อสารมั่วไปหมด ปัจจุบันนี้ก็เรียนหนังสือจะตกแหล่ไม่ตกแหล่ (ติดโปรเมื่อเทอมที่แล้ว) คงเป็นผลมาจากที่เขาพิการด้วยแหละมั้งฟังไม่ค่อยได้ยิน เราก็คอยช่วยเขาตลอด ตอนนี้เรามองเขาในฐานะเพื่อนอะ ช่วยเหลือบ้างเท่าที่ทำได้ แต่เขาก็ยังเกาะติดชีวิตเราอยู่เหมือนเดิม คงเพระาเขาไม่มีที่ไป เราก็สงสารเขานะ เห็นเขาก็พยายามที่จะปรับปรุงตัวนะ ด้วยการลดน้ำหนัก(เขาหนัก 86,เราหนัก 46)เพราะเราเคยบอกใฟ้เขาลด เพื่อหวังให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้ แต่เราคงเป็นเหมือนเดิมยากแล้วล่ะ ทุกวันนี้ก็รออยู่ว่าถ้าทะเลาะกันครั้งหน้าอีก จะต้องทำให้เขายอมเลิกจริงๆให้ได้ แต่ก็ไม่รู้จะทำได้รึป่าวกับคนแบบนี้ เลยอยากมาปรึกษาคนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ วิธีการจัดการกับคนแบบนี้ต้องทำยังไงให้เขาเลิกยุ่งกับเราคะ หรือใครมีคำแนะนำอะไรก็รบกวนบอกหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.เคยคิดจะแจ้งตำรวจเหมือนกันนะ แต่กลัวมีปัญหามีประวัติอะไรติดตัวรึป่าว ไม่แน่ใจ
และเคยคิดจะย้ายมหาวิทยาลัยด้วยค่ะ แต่ก็คิดว่ามันคงไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก
ปล2.ผู้ปกครองไม่รู้เรื่องนี้ค่ะ เพราะท่านห้ามคบแฟนตั้งแรกอยู่แล้ว เพราะกลัวเหตุการทำนองนี้แหละค่ะ กลัวกระทบการเรียน กลัวมีเรื่องเสื่อมเสีย แต่เราก็ยังไม่เคยทำเรื่องเสียหายเกินเลยอะไรนะคะ คบกันแบบเด็กๆปกติ