ขอช่วยแชร์เหตุการณ์การใช้ภาษาอังกฤษแบบขำๆกับชาวต่างชาติให้ฟังหน่อยครับ

ย้อนไปเมื่อหลายปีพอควร "สมัย" เรียนภาษาอังกฤษปี ๒ ในมหาวิทยาลัย
ด้วยพื้นฐานภาษาอังกฤษที่กระท่อนกระแท่น ภาษาอังกฤษของผมไม่กระเตื้องเท่าที่ควร
เกรดเทอมที่แล้วได้ "ดี ด้อก" มา ๒ ตัว (ตัวเอกด้วยนะ) ผมไม่ใช่คนช่างพูด ทั้งภาษาไทย
และภาษาอังกฤษ กระทั่งได้เข้าร่วมชมรมภาษาอังกฤษ ได้เจอกับชาวต่างชาติบ้าง

ครั้งแรกที่เจอกับชาวต่างชาติ อาจารย์ให้จับคู่แล้วสนทนาภาษาอังกฤษ จากคำถามที่เราพอรู้บ้าง

ผมก็เริ่มถามภาษาอังกฤษไปสัก ๒-๓ ประโยค ก็ประโยคทั่วๆไปที่เราๆต่างก็พอรู้กันบ้าง
จนนึกไปนึกมา ผมก็อยากถามชาวต่างชาติว่า คุณชอบอาหารไทยไหม

ผม: ดู ยู ไล ไทย ฟูด?
ชาวต่างชาติคนนั้น: I like ... #@#$%$!@##@Q$#%$
ผม: (ทำหน้าเนียนๆว่าเข้าใจแล้วตอบ ) เยส ..

นึกๆๆๆ จะถามอะไรต่อดีวะ ก็เลยจะถามต่อว่า อาหารที่คุณชอบทานนั้นอร่อยไหม  ก็เลยได้มาว่า
ผม: อา ยู ดิลิเชียส?
ชาวต่างชาติ: (ตอนนั้นชาวต่างชาติหน้าแดงมาก เหมือนนางกลั้นหัวเราะ จนในที่สุดนางก็หัวเราะออกมา คำถามนี้ดังพอควร จนทำให้เพื่อนที่เขาเก่งภาษาอังกฤษแล้ว หัวเราะเสียงดัง)

*** ตัวเราเองในตอนนั้นก็ยังไม่รู้ว่า "เฮ้ย เราพูดผิดตรงไหน" ก็จะถามว่า คุณอร่อยไหม? เราก็ถามอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ...

เพื่อนก็เลยมสะกิดเรา และแปลให้เราฟังว่าทำไมชาวต่างชาติจึงหัวเราะ

นับตั้งแต่วันนั้น ผมต้องหาท่องพวกวลี มากกว่า การจับคำมาชนกัน .. เอาล่ะ ยิ่งผิด ยิ่งเรียนรู้ (ผมก็ได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้น)