ควรเดินหน้าหรือหยุดเดินดีค่ะ?

สวัสดีค่ะ พอดีมีเรื่องอยากให้ช่วยค่ะ คือ เรื่องมันมีอยู่ว่า เราชอบเพื่อนยุคนหนึ่ง เขายุต่างห้องค่ะ เราเรียนอาคารเดียวกัน ชั้นเดียวกัน เจอกันทุกวัน เราชอบเขาตั้งแต่เปิดเทอมวันแรกแล้วค่ะ เรามองเค้ามาตลอด เค้าเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดไม่ค่อยยิ้ม เราสังเกตเวลาที่เค้ายุกับเพื่อนเค้ายังไม่ค่อยยิ้มเลย เค้าเป็นคนที่ยิ้มยากมากๆ ทีแรกเราคิดว่า ชอบเค้าเล่นๆไม่ได้จริงจังอะไร แต่นานเข้ายิ่งมองยิ่งเจอกันทุกวัน มันเริ่มจริงจัง แต่ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่า เราชอบเค้า เราชอบเค้าแบบเงียบมา3เดือนได้ แต่เมื่อต้นเดือนสิงหา เพื่อเรามันสังเกตเรา แล้วมันก็ถามว่า ชอบคนนั้นหร่อ? ไอ้เราก็เขิลดิ แต่ก็ปฎิเสธบอกว่า ไม่ชอบ แต่เพื่อนมันถามเราซ้ำๆยุอย่างนั้นเราเลยบอกไปว่า ชอบ หลังจากนั้นมาเพื่อนที่กลุ่มเดียวกันก็ล้อเรา ถ้าเห็นคนที่เราชอบพวกนางก็ล่อบ้าง บอกว่าเราชอบบ้าง ผลักเราใส่เค้าบ้าง แต่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไรยิ้มแม้แต่น้อยก็ไม่ น่าจะรำคาญด้วยซ้ำ เรารู้สึกว่า ท้อมากๆ คงไม่มีหวังหรอก แต่วันนั้นเราไปเข้าห้องน้ำแล้วมันต้องเดินผ่านหน้าห้องคนนั้น แต่เราไม่เค้า เราเป็นคนที่ไม่ชอบยุในห้องน้ำนานๆแน่เพื่อนของเรามันจะชอบแต่งนูนแต่งนี้เราไม่ค่อยชอบ เราเลยเดิสออกมาก่อนคนเดียวแต่ก่อนจะเราจะเดินไปห้องเราก็เจอคนนั้นนเราเลยเดินกลับห้องน้ำ แต่เพื่อนเสร็จพอดี ซวยเลย มันเดินออกไปแล้วไปเจอคนนั้น ไม่พลาดหรอก พวกนางเลยเดินไปหาคนนั้นแล้วบอกว่า เราชอบเราไม่ได้เดินไปด้วย แต่เราได้ยินเสียงคนนั้นพูดว่า"ช่างมันนนน~~" มันเป็นคำที่โคตรจุกนะแต่เรารู้สึกดีใจมากๆเพราะน้ำเสียงไม่ใช่รำคาญแต่ เค้าร้อง55 ขำเนอะเค้า บอกว่า ช่างมันนน มันเสียงเพลง เพื่อนเราหัวเราะทั้งกลุ่มเลย. คือ คนนั้นเค้าจัดอยู่ในหมวด คนหยิ่ง ไม่สนใจใคร เรารู้สึกมีหวังมากๆเพราะอะไรรู้ไหม เรามีเพื่อนยุห้องเดียวกันกับคนนั้น เป็นผู้ชายและยุในกลุ่มเดียวกับคนนั้น มันเลยมาเราให้เราฟังว่า เราเป็นคนแรกที่เค้าตอบโต้ คือมีคนมาชอบเค้าเยอะเหมือนกันแต่คนไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย แต่เราเป็นคนแรกที่เค้าตอบโต้ถึงจะเป็นคำพูดที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เรามีหวังยุในใจ วันนั้นเราเลย @ Facebook ไปเค้าก็รับคนและที่สำคัญว่านั้นคือ คนที่ชอบเค้าเหมือนเราหลายๆคนเค้าไม่ได้รับ@ ซักคนเราคือ คนแรก เรามีหวังขึ้นกว่าเดิมอีก จากนั้นเวลาเจอหน้าเพื่อนก็ล้อตลอด บ้างครั้งเค้าก็แสดงหน้าตาที่บอกอะไรเลยเค้าาน่านิ่งมากๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือ วันนั้นเราเอาจานไปเก็บ เราไม่รู้ว่าเค้ายุข้างหลัง
เค้าเดินมาข้างเราแล้วก็วางจานทั้งๆที่เรายังไม่เอามือออก นิ้วโป้งเราเลยชนกัน เขิลมากตอนนั้นบอกเลยว่าโคตรเขิล แต่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินไป จากนั้นเรื่อยๆบ้างครั้งเจอหน้ากัน เค้าก็นิ่งบ้าง ยิ้มให้เราบ้าง เรามีหวังขึ้นเรื่อยๆแต่เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว เพื่อนเรามันตะโกนไปบอกว่า เราชอบเค้า คนเยอะด้วยตอนนั้นเค้าทำหน้าไม่พอใจ แล้วเดินมาหาใกล้ๆเรา ก็เค้าก็พูดว่า "สนุกไหม? เลิกยุ่งกับกูซะที" เราอึ้งไปเลย มันโคตรเจ็บเลยจุกมากๆ อยากร้องไห้ดังๆแต่ทำไม่ได้เราทำไม่ได้ แล้วเค้าก็เดินไป เราก็ได้แค่มองข้างเราเค้าเท่านั้น เราไม่พูดกับใครทั้งวันเลย เพื่อนก็ถามว่า โอเคร? เราก็ไม่ตอบ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไม่อยากคุยกับใครมันเหมือนอยากร้องไห้ เราไม่อยากแสดงความอ่อนแอของเราออกไป เรียนไม่รู้เรื่องซักอย่าง พอวันต่อมา เราเปลี่ยนเวลามาโรงเรียนมาเช้าก่อนเดิมเพราะไม่อยากให้หน้าเค้า เพื่อนภามไรก็ตอบบ้าง เรากำลังถามตัวเองว่าจะเอาไงต่อ ใจก็ยังชอบเค้ามากๆ อยากมองเค้าในทุกวัน แต่อีกใจก็บอกว่า เราควรหยุดนะ ไม่ควรไปเป็นตัวน่ารำคาญของเค้า แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี แล้ววันศุกร์เค้ายังมองหน้าเราอีก โว้ยยย!!เอาไงดีเป็นใจ ควรเดินต่อหรือหยุด?😂😭😭😂😂