ใครเคยรู้สึกพิลึกแบบนี้บ้างหรือเรางี่เง่าอยู่คนเดียววว

คือ เป็นคนที่เข้ากับคนอื่น(ที่เพิ่งรู้จัก)ได้ง่ายมากๆ พอรู้จักกันนานๆ ไป กับบางคนก็เหมือนเดิม แต่กับบางคนก็เกิดความคิดเล็กคิดน้อยเพราะการกระทำของพวกเขาด้วยแหละ คือมันรู้สึกว่า ทำไมรู้จักกันตอนแรกมันรู้สึกดีกว่านี้ พอรู้จักกันจริงๆ อารมณ์แบบไม่น่ารู้จักกันเลย (อันนี้แบบในสถานะเพื่อนในหลายๆ แบบหรือคนรู้จักนะ รวมๆ ไม่ได้หมายถึงเชิงแฟนไรงี้นะ
แล้วแบบตอนนี้มานั่งคิดนอนคิดว่า 'เห้ย หรือกูมีปัญหากับตัวเองวะ หรือกูคิดเยอะไปวะ' บางทีตัวเองก็อารมณ์แบบเหมือนไม่อยากยุ่งกับใครแล้วก็ไม่อยากให้ใครมายุ่ง(คิดในใจว่าถึงใครจะไม่อยากคบกูก็เถอะ ไอด้อนท์แคร์ แลดูมั่นหน้าเนอะ อย่าด่าเลย ชินกับการโดนเขี่ยทิ้ง) คืออารมณ์มันดูะๆเนาะ เอ้อออ กราบล่ะ คนอ่าน ถ้าไม่ชอบ จขกท. นี้ จะด่าก็ได้นะ แต่อย่าด่าแรง ช่วงนี้จิตใจบอบบาง มันตะเตือนใตอยู่ แล้วคือจะถามคำแนะนำว่าหลายๆ คน มีวิธีที่จะอยู่กับคนที่ตัวเองรู้สึกไม่ดีด้วยยังไงกันอ่า อย่างแบบนั่งทำงานอยู่ในแผนกเดียวกันแล้วต้องเห็นหน้ากันไรแบบนี้ งืออออออออออ