ผมมีปัญหาหนักใจมาครบ1เดือนแล้วครับ...
เริ่มต้นคือ ผมกับแฟนเราคบกันมาตั้งแต่ปี 2547 จวบจนวันนี้ก็เกือบ 12 ปีแล้ว ช่วง 7 ปีแรก
ผมกับเค้าไม่ค่อยได้เจอกันเพราะผมโดนกีดกันจากครอบครัวเขา (ชายรักชาย) แต่เราก็แอบมาพบกันบ้างนานๆที เดือนละครั้ง หรือบางที 2-3 เดือนครั้ง แต่เราก็ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน
จนเราเรียนจบปริญญาตรี เราได้ที่ทำงานใกล้ๆกัน เลยได้มีโอกาสอยู่คอนโดด้วยกัน ผมบอกได้เลยว่าผมมีความสุขมากมันคือชีวิตที่ผมต้องการ
แต่แล้วเรื่องราวแย่ๆก็เกิดขึ้น เมื่อเขาแอบปลื้มเพื่อนร่วมงานที่ทำงานแวดวงงานเดียวกันแต่สังกัดต่างจังหวัด จากความปลื้ม กลายเป็นความชอบ และก็แอบคุยกัน จนผมรู้ ผมก็โกรษและสั่งห้ามคุยกันเด็ดขาด แต่เขาก็พยายามแอบคุยเพราะความชอบ มันกลายเป็นปัญหาทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง เขาบอกว่าแค่ปลื้มไม่ได้คิดอะไร แต่ข้อความที่เขาคุยกันมันไม่ใช่เลย มันคือแอบรักเขา ผมร้องไห้เสียใจทุกครั้งที่เขาแอบคุยกันแต่ก็ทนเพราะรักเขามาก หลังจากที่อยู่คอนโดด้วยกันเกือบปี ผมก็ได้งานใหม่ต้องแยกกันต่างคนต่างกลับมาอยู่บ้าน เขาทำงานที่เดิมและแอบคุยเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เราเจอกัน(แอบไปเจอ) ผมแอบหยิบโทรศัพท์มาดูก็ต้องเจอข้อความที่คุยกันหวานๆทุกครั้ง ความรู้สึกผมมันกลายเป็นความไม่ไว้ใจ ผมกลายเป็นคนจ้องแต่จะจับผิดเขาเกือบทุกครั้ง
กระทั่งผมเริ่มทะเลาะกับเขาบ่อยขึ้นซึ่งก็เรื่องเดิมๆ ผมกลายเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ 3 วันดี
4 วันร้าย ด่าทอด้วยความโมโห ไม่สนใจบ้าง
โทรมาไม่รับบ้าง ตัดสายทิ้งบ้าง เลิกงานมาดึกๆ
ก็ตะคอกใส่เขาบ้าง (ทางโทรศัพท์) เป็นแบบนี้มา 3-4 ปี เพราะเขาไม่สามารถเลิกคุยกับคนๆนั้นได้ เลยทำให้ช่วง 5 ปีหลังมานี้ ผมทำตัวแย่ๆเฉยชาเพราะคิดไปเองว่าเขารักผมมากที่สุดเขาจะไม่ทิ้งผม และคนที่เขาแอบคุยกันเขาก็ไม่ได้คิดมากไปกว่าเพื่อน
(ผมกับเขาก็ใช้ชีวิตคู่แบบแฟนกันปกติทุกอย่าง ไปเที่ยว กินข้าว ดูหนัง และอื่นๆอีกมากมายเหมือนคู่อื่นๆ)......
และแล้วความจริงอีกเรื่องก็ปรากฏ เมื่อต้นเดือนสิงหาคม 2559 แฟนผมเขาขอลดสถานะจากแฟนเป็นแค่ "เพื่อน" ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมไม่สนใจเขา ทำให้เขาเสียใจร้องไห้เกือบทุกคืนที่ผมไม่ใส่ใจเขา เวลาโทรมาก็ไม่คุยด้วย ไม่รับสายบ้าง
ตัดสายทิ้งบ้าง รับสายแล้วตะคอกใส่บ้าง บลาๆๆๆเขาทนไม่ใหว และเขาไม่พอใจที่เวลาไปเดินห้างด้วยกันไม่ยอมจับมือเดินด้วยกัน ไม่ยอมบอกใครๆว่า
เป็นแฟนกัน เวลาไปใหนมาใหนก็ไม่ยอมให้เกาะแขน ปัดทิ้งตลอด ที่ผมไม่ทำเพราะผมให้เกียรติเขาครับ ผมกลัวเขาอาย เพราะการที่ผู้ชาย2คนเดินจับมือกันในห้างมันไม่เหมาะ ผมขอแสดงความรักในที่ส่วนตัวที่บ้านดีกว่าครับ และที่ผมไม่บอกว่าเขาเป็นแฟนเพราะหน้าที่การงานเขาดีมากมีหน้ามีตาในสังคม เป็นที่น่าเชื่อถือจากสังคม ต้องมีลูกน้องที่เคารพเขา ผมทำแบบนี้ผมทำผิดมากหรอครับ
แต่ความจริง ที่จริงที่สุดมันซ่อนอยู่ครับ จริงๆเขาคบหากับคนๆนึงอยู่เป็นลูกน้องที่อยู่ที่ทำงานเดียวกัน เขาแอบคบกันตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2559 ซึ่งก่อนที่เขาจะบอกเลิกผม ตอนเดือนสิงหาคม เขาคบกัน คุยกัน โดยใช้คนแรกที่เขาแอบคุยมาเป็นเครื่องมือให้ผมติดกับดักให้ผมระแวงแต่คนนั้น ซึ่งนั้นจะทำให้ผมไม่ระแวงสงสัยในคนอื่น ถือว่าแยบยลมาก ผมไม่ระแคะระคายเลย ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ จนเขา 2 คน ตกลงเป็นแฟนกัน แฟนผมก็ไม่ใยดีผมอีก ผมขอร้องเขาสารพัด ร้องไห้ 3-4อาทิตย์ติด อ้อนวอนสารพัด ขอโอกาสสารพัดเพื่อให้ได้แก้ตัวเรื่องต่างๆ และผมพร้อมที่จะให้อภัยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เพียงแค่เขากลับมาหาผม แต่เขาก็ไม่ใยดี ให้เหตุผลผมว่าเขา
เข็ดกับการกระทำของผม เขาไม่รักผมแล้ว เขารักกับแฟนใหม่ไปแล้ว รักกันมาก อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขมากกว่าอยู่กับผม ผมโคตรช้ำใจเลยจริงๆผมรักเขามากยิ่งต้องเสียเขาไปทำให้ผมรู้สึกผิดที่ 5 ปีมานี้ ผมไม่ใส่ใจเขา ทำตัวแย่ๆ
กับเขามาตลอด แต่ผมไม่เคยคิดนอกใจเขา
ผมยอมรับว่าผมผิดที่ขี่หึง ไม่ใว้ใจ แต่มันเป็นเรื่องปกติของคนรักกัน ผมอยากแก้ตัวแต่เขาไม่ยอมรับผมแล้ว
ผ่านมา 1 เดือน ผมเริ่มทำใจได้แต่ก็คิดถึงเขาทุกวัน รักเขาเหมือนเดิมและยังรอเขากลับมา ผมแค่อยากรู้ว่า ผมทำอะไรผิดตรงใหน ผมอยากแก้ตัว........
ผมทำผิดตรงใหน........
เริ่มต้นคือ ผมกับแฟนเราคบกันมาตั้งแต่ปี 2547 จวบจนวันนี้ก็เกือบ 12 ปีแล้ว ช่วง 7 ปีแรก
ผมกับเค้าไม่ค่อยได้เจอกันเพราะผมโดนกีดกันจากครอบครัวเขา (ชายรักชาย) แต่เราก็แอบมาพบกันบ้างนานๆที เดือนละครั้ง หรือบางที 2-3 เดือนครั้ง แต่เราก็ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน
จนเราเรียนจบปริญญาตรี เราได้ที่ทำงานใกล้ๆกัน เลยได้มีโอกาสอยู่คอนโดด้วยกัน ผมบอกได้เลยว่าผมมีความสุขมากมันคือชีวิตที่ผมต้องการ
แต่แล้วเรื่องราวแย่ๆก็เกิดขึ้น เมื่อเขาแอบปลื้มเพื่อนร่วมงานที่ทำงานแวดวงงานเดียวกันแต่สังกัดต่างจังหวัด จากความปลื้ม กลายเป็นความชอบ และก็แอบคุยกัน จนผมรู้ ผมก็โกรษและสั่งห้ามคุยกันเด็ดขาด แต่เขาก็พยายามแอบคุยเพราะความชอบ มันกลายเป็นปัญหาทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง เขาบอกว่าแค่ปลื้มไม่ได้คิดอะไร แต่ข้อความที่เขาคุยกันมันไม่ใช่เลย มันคือแอบรักเขา ผมร้องไห้เสียใจทุกครั้งที่เขาแอบคุยกันแต่ก็ทนเพราะรักเขามาก หลังจากที่อยู่คอนโดด้วยกันเกือบปี ผมก็ได้งานใหม่ต้องแยกกันต่างคนต่างกลับมาอยู่บ้าน เขาทำงานที่เดิมและแอบคุยเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เราเจอกัน(แอบไปเจอ) ผมแอบหยิบโทรศัพท์มาดูก็ต้องเจอข้อความที่คุยกันหวานๆทุกครั้ง ความรู้สึกผมมันกลายเป็นความไม่ไว้ใจ ผมกลายเป็นคนจ้องแต่จะจับผิดเขาเกือบทุกครั้ง
กระทั่งผมเริ่มทะเลาะกับเขาบ่อยขึ้นซึ่งก็เรื่องเดิมๆ ผมกลายเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ 3 วันดี
4 วันร้าย ด่าทอด้วยความโมโห ไม่สนใจบ้าง
โทรมาไม่รับบ้าง ตัดสายทิ้งบ้าง เลิกงานมาดึกๆ
ก็ตะคอกใส่เขาบ้าง (ทางโทรศัพท์) เป็นแบบนี้มา 3-4 ปี เพราะเขาไม่สามารถเลิกคุยกับคนๆนั้นได้ เลยทำให้ช่วง 5 ปีหลังมานี้ ผมทำตัวแย่ๆเฉยชาเพราะคิดไปเองว่าเขารักผมมากที่สุดเขาจะไม่ทิ้งผม และคนที่เขาแอบคุยกันเขาก็ไม่ได้คิดมากไปกว่าเพื่อน
(ผมกับเขาก็ใช้ชีวิตคู่แบบแฟนกันปกติทุกอย่าง ไปเที่ยว กินข้าว ดูหนัง และอื่นๆอีกมากมายเหมือนคู่อื่นๆ)......
และแล้วความจริงอีกเรื่องก็ปรากฏ เมื่อต้นเดือนสิงหาคม 2559 แฟนผมเขาขอลดสถานะจากแฟนเป็นแค่ "เพื่อน" ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมไม่สนใจเขา ทำให้เขาเสียใจร้องไห้เกือบทุกคืนที่ผมไม่ใส่ใจเขา เวลาโทรมาก็ไม่คุยด้วย ไม่รับสายบ้าง
ตัดสายทิ้งบ้าง รับสายแล้วตะคอกใส่บ้าง บลาๆๆๆเขาทนไม่ใหว และเขาไม่พอใจที่เวลาไปเดินห้างด้วยกันไม่ยอมจับมือเดินด้วยกัน ไม่ยอมบอกใครๆว่า
เป็นแฟนกัน เวลาไปใหนมาใหนก็ไม่ยอมให้เกาะแขน ปัดทิ้งตลอด ที่ผมไม่ทำเพราะผมให้เกียรติเขาครับ ผมกลัวเขาอาย เพราะการที่ผู้ชาย2คนเดินจับมือกันในห้างมันไม่เหมาะ ผมขอแสดงความรักในที่ส่วนตัวที่บ้านดีกว่าครับ และที่ผมไม่บอกว่าเขาเป็นแฟนเพราะหน้าที่การงานเขาดีมากมีหน้ามีตาในสังคม เป็นที่น่าเชื่อถือจากสังคม ต้องมีลูกน้องที่เคารพเขา ผมทำแบบนี้ผมทำผิดมากหรอครับ
แต่ความจริง ที่จริงที่สุดมันซ่อนอยู่ครับ จริงๆเขาคบหากับคนๆนึงอยู่เป็นลูกน้องที่อยู่ที่ทำงานเดียวกัน เขาแอบคบกันตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2559 ซึ่งก่อนที่เขาจะบอกเลิกผม ตอนเดือนสิงหาคม เขาคบกัน คุยกัน โดยใช้คนแรกที่เขาแอบคุยมาเป็นเครื่องมือให้ผมติดกับดักให้ผมระแวงแต่คนนั้น ซึ่งนั้นจะทำให้ผมไม่ระแวงสงสัยในคนอื่น ถือว่าแยบยลมาก ผมไม่ระแคะระคายเลย ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ จนเขา 2 คน ตกลงเป็นแฟนกัน แฟนผมก็ไม่ใยดีผมอีก ผมขอร้องเขาสารพัด ร้องไห้ 3-4อาทิตย์ติด อ้อนวอนสารพัด ขอโอกาสสารพัดเพื่อให้ได้แก้ตัวเรื่องต่างๆ และผมพร้อมที่จะให้อภัยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เพียงแค่เขากลับมาหาผม แต่เขาก็ไม่ใยดี ให้เหตุผลผมว่าเขา
เข็ดกับการกระทำของผม เขาไม่รักผมแล้ว เขารักกับแฟนใหม่ไปแล้ว รักกันมาก อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขมากกว่าอยู่กับผม ผมโคตรช้ำใจเลยจริงๆผมรักเขามากยิ่งต้องเสียเขาไปทำให้ผมรู้สึกผิดที่ 5 ปีมานี้ ผมไม่ใส่ใจเขา ทำตัวแย่ๆ
กับเขามาตลอด แต่ผมไม่เคยคิดนอกใจเขา
ผมยอมรับว่าผมผิดที่ขี่หึง ไม่ใว้ใจ แต่มันเป็นเรื่องปกติของคนรักกัน ผมอยากแก้ตัวแต่เขาไม่ยอมรับผมแล้ว
ผ่านมา 1 เดือน ผมเริ่มทำใจได้แต่ก็คิดถึงเขาทุกวัน รักเขาเหมือนเดิมและยังรอเขากลับมา ผมแค่อยากรู้ว่า ผมทำอะไรผิดตรงใหน ผมอยากแก้ตัว........