เด็กน้อยกับความพยายาม...

เห็นรังผึ้งรังแตนแสนอร่อย
เจ้าเด็กน้อยตีรังหวังอิ่มหวาน
รังผึ้งต่ออร่อยแท้แน่ชื่นบาน
ของพื้นบ้าน อร่อยลิ้นกินกันเพลิน

บุกป่าฝ่าดงไม้ไปหาผี้ง
ไม้สอยดึงเป่าควันมิผันเผิน
รมควันปล่อยลอยไล่ให้เผชิญ
ฝูงผึ้งเกินรุมล้อมมาห้อมตัว

วิ่งหนีไกลไปลงตรงหนองน้ำ
ผึ้งก็ตามไล่ต่อยคอยปวดหัว
เจ้ามุดดำทำว่ายไม่เกรงกลัว
จนสลัวเย็นย่ำผึ้งจำไป

พยายามจนพบจบสำเร็จ
เจ้าเผด็จยอดศึกคึกใจไหว
ขึ้นจากน้ำ มากินรังหวังอิ่มไป
กัดคำใหญ่ หนึ่งคำทำต๊กใจ

ก็ผึ้งรั้งรออยู่คัแก่นฝัง
นิ่งในรังรอลับเหล็กในไหว
พอเด็กกัด ผึ้งก็ต่อยปล่อยเหล็กใน
โดนเข้าไป ปากบวมเจ่อ เฮ้อ...ไม่วาย...

" เพ็ญพิชญา "