แฟนเดย์ คือเรื่องของเด่นชัย (เต๋อ) พนักงานไอทีที่แสนจะเชยเฉิ่ม เขาเป็นคนไม่น่าสนใจเอาซะเลย ดูๆไปก็เหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในบริษัทนี้เพราะแม้แต่ชื่อเขา คนก็ยังจำไม่ได้เลย จนกระทั่งวันหนึ่ง นุ้ย (มิว) ขอให้เขาซ่อมปรินเตอร์ให้ นุ้ยเรียกชื่อเขาได้ถูกทั้งชื่อจริงและนามสกุล ทำให้เขาประทับใจและหลงรักนุ้ย แต่มันก็เหมือนดอกฟ้ากับหมาวัด เขาไม่มีอะไรเลยที่จะทำให้ผู้หญิงอย่างนุ้ยตกหลุมรักได้ แต่โอกาสก็มาถึงเขาอย่างฉับพลันขณะที่อยู่ญี่ปุ่นนุ้ยเกิดอุบัติเหตุทำให้เป็นโรคความจำเสื่อมหนึ่งวัน เขาตัดสินใจโกหกนุ้ยว่าทั้งคู่เป็นแฟนกันเพื่อเขาจะได้มีวันดีๆกับคนที่เขารักแค่ 1 วันก็ยังดี

ไอเดียหนังน่าสนใจดีมาก แต่การเล่าเรื่องค่อนข้างเอื่อย กระนั้นก็ยังมีมุกตลกแทรกอยู่เป็นระยะทำให้หนังไม่น่าเบื่อ บทหนังค่อนข้างดีแต่พอเล่าไปเรื่อยๆความน่าสนใจที่มุ่งไปที่เด่นชัยกลับน้อยลง เพราะเส้นเรื่องของนุ้ยน่าสนใจมากกว่า แต่หนังก็เลือกที่จะเล่ามุมของเด่นชัยเป็นหลักทำให้รู้สึกว่ามันยังไม่สุด หนังตั้งสองชั่วโมงมันน่าจะมีอะไรได้มากกว่านี้ จุดไคลแม็กซ์ก็น่าจะขยี้ได้มากกว่านี้

ในส่วนของนักแสดงต้องชมเลยว่าเต๋อเอาอยู่ เขาทำให้ลืมภาพเต๋อในหนังเรื่องอื่นๆไปเลย เชื่อเลยจริงๆว่านี่คือเด่นชัยชายวัย 30 จอมเนิร์ดที่ดูไร้ตัวตน สำหรับมิวต้องบอกว่าเสียดายที่ช่วงต้นเรื่องหนังเทน้ำหนักไปที่เต๋อมากทำให้เห็นเสน่ห์ของมิวน้อย กว่าจะมีโอกาสได้ปล่อยของก็กลางเรื่อง แต่ต้องชมว่ามิวเล่นดราม่าได้ดีมากๆ

การกำกับกลมกลืนดูลื่นไหลแต่ยังไม่แตะหัวใจเราเท่าไหร่ เพราะยังรู้สึกว่าความรักของเด่นชัยมันน่าจะลึกซึ้งได้กว่านี้

การจบแบบให้ไปคิดต่อเป็นหนทางหนึ่งที่ผู้กำกับหลายคนเลือกใช้ คนดูไปจินตนาการต่อเอาเองว่ามันควรจะเป็นไงต่อไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราคือ เราไม่ได้สนใจเด่นชัยอีกต่อไปแล้ว ไม่ได้ไปคิดต่อว่าเด่นชัยซึ่งเป็นตัวเดินเรื่องจะเป็นยังไง เรากลับสนใจเส้นเรื่องของนุ้ยมากกว่าว่า การที่เธอความจำเสื่อมมันทำให้เธอคิดอะไรได้มากกว่าตอนที่เธอความจำดีๆ แต่วันที่ความทรงจำเธอกลับมา ความคิดดีๆที่เคยผ่านสมองในวันที่ความจำเสื่อมมันจะกลับมาไหม อันนี้น่าสนใจมากกว่าเรื่องของเด่นชัยที่อยากเป็นแฟนกับผู้หญิงในฝันแค่วันเดียวซะอีก

ให้คะแนน 8/10

ต่อไปนี้เป็นสปอยหนักๆ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ที่ไม่อินเพราะรู้สึคว่าความรักของเด่นที่มีต่อนุ้ยยังไม่ลึกซึ้งเท่าไหร่ มันเป็นรักฉาบฉวย รักที่ต้องการครอบครองแค่ 1 วันก็ยังดี การที่นุ้ยหาที่จอดรถยาก โต๊ะรก ไม่รู้ชื่อเพลงเก่าที่ชอบ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากถ้าเทียบกับการที่เธอต้องตกนรกทั้งเป็น (เป็นเมียน้อย) ถ้าขอพรได้เราจะขอให้คนที่เราแอบรักหลุดจากขุมนรก โดยไม่ต้องมาเป็นแฟนเราก็ได้ แต่เด่นเลือกที่จะขอพรให้ตัวเอง ซึ่งไม่ผิดเพราะคนเราส่วนใหญ่ก็นึกถึงตัวเองก่อนอยู่แล้ว แต่มันก็เลยทำให้เราไม่อินในความรักของเด่น

หรือจะให้เรื่องดำเนินมาแบบนี้ก็ได้ แต่ตอนจบน่าจะไปให้สุดกว่านี้ เด่นมีโอกาสครั้งที่สองที่จะดึงนุ้ยขึ้นมาจากนรกโดยการไม่ลบคลิป แล้วทำให้นุ้ยรู้ว่า ระหว่างที่ความจำเสื่อมจิตสำนึกอันดีงามของนุ้ยกลับผุดขึ้นมาได้ ทำให้นุ้ยรู้ว่าเธอรังเกียจตัวเองแค่ไหนที่รู้ว่าเป็นเมียน้อย จากนั้นเธอจะเลือกทางไหนก็แล้วแต่เธอ ซึ่งแน่นอนว่ามันเส่ี่ยงที่เด่นจะเสียใจซ้ำสอง นุ้ยอาจไม่เลือกเด่น แต่ถ้าเด่นรักนุ้ยมากแบบมากจริงๆ เขาจะยอมเสี่ยงเจ็บซ้ำสองเพื่อทำให้คนที่เขาแอบรักพ้นจากการตายทั้งเป็น แต่เด่นไม่ทำซึ่งก็ไม่ผิดอีกนั่นแหละ เด่นเลือกที่จะเซฟตัวเองมากกว่าเซฟนุ้ย มันไม่ผิดเลย คนเราต้องรักตัวเอง แต่มันทำให้เราไม่อินว่าเด่นรักนุ้ยมากจริงๆ

พูดง่ายๆคือการที่เด่นตื่นเช้ามาจองที่จอดรถให้นุ้ยทุกวันเพื่ีอให้นุ้ยมีที่จอดจะได้ไม่มาทำงานสาย มันเทียบไม่ได้เลยกับการที่เขาจะยอมเจ็บปวดหัวใจหนักๆซ้ำสองเพื่อดึงนุ้ยออกมาจากการเป็นเมียน้อย

ถึงไม่อินแต่ก็ชอบมากเพราะหนังมันเรียลดี มันคือชีวิตจริงของมนุษย์สีเทาที่มีอยู่ทั่วไปบนโลกนี้