สวัสดีค่ะ ดิฉันขอใช้นามสมมติว่า หนึ่งนะคะ
หนึ่งอายุสิบเเปดค่ะ เป็นเด็กไทยที่มาเรียนอยู่ต่างประเทศ หนึ่งกำลังเรียนปอตรีค่ะ
มาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเทอมแล้วแต่ยังไม่มีเพื่อนเลยค่ะ ใช้ชีวิตคนเดียวเหงามาก
หนึ่งร้อนไห้บ่อยมากเลยค่ะ เหตุผลก็คือเรื่องเพื่อนเท่านั้น
ตอนสมัยอยู่มัธยมปลายมีกลุ่มเพื่อนค่ะ รู้สึกคิดถึงชีวิตสนุกๆช่วงมัธยมปลาย
อยากมีเพื่อนแบบตอนนั้น ตอนนี้ไปมหาวิทยาลัยคนเดียว
กินข้าว อยู่หอพัก หรือไปเที่ยวแก้เบื่อก็ไปคนเดียวค่ะ
ผ่านมาเป็นเทอมแล้วก็ยังไม่สามารถข้ามผ่านความรู้สึกโดดเดี่ยวนี้ไปได้เสียที
คุณพ่อ คุณแม่ก็ทุกข์ใจค่ะ หนึ่งเองก็ทุกข์ใจเหมือนกัน

มหาวิทยาลัยของหนึ่งมีคนไทยอยู่มากค่ะ เพื่อนๆในรุ่นทุกคนก็จับกลุ่มอยู่ด้วยกันหมดแล้ว
หนึ่งเองเวลาต้องทำกิจกรรมร่วมกับคนไทยในมหาวิทยาลัย ก็รู้สึกอึดอัดค่ะ
เพราะไม่รู้จะเอาตัวเองไปอยู่ตำแหน่งไหน บางครั้งก็อึดอัดมากจนไม่อยากเข้าร่วม
ทุกคนมีกลุ่มเพื่อนของตนเองกันหมด ชวนกันไปเที่ยว หรือทานอาหารด้วยกัน
มีการคุยแชทกลุ่ม แชทส่วนตัว แต่ว่าหนึ่งไม่ได้มีเพื่อนแบบนั้น
เวลาที่ต้องไปทานอาหารที่คาเฟ่เทเรีย รู้สึกอึดอัดบางครั้งที่จะต้องนั่งทานคนเดียว

หนึ่งพยายามหาเพื่อนค่ะ เวลาหนึ่งอยู่ในที่ทำงาน(พาร์ทไทม์) รู้สึกมีความสุขมากเลยค่ะ
ได้พูดคุยพบเจอผู้คน เพื่อนร่วมงานก็น่ารักค่ะ เวลาไปเรียนก็มีความสุขค่ะ
เพราะได้อยู่กับเพื่อนร่วมคลาสเรียน ได้เรียนหนังสือ
แต่พอเลิกเรียน หรือเลิกงาน พอกลับถึงหอก็จะเศร้าค่ะ เพราะเปิดมาก็เจอห้องเปล่าๆ
รู้สึกมันค่อนข้างอ้างว้างนะค่ะ เห็นคนอื่นๆเขาทำกิจกรรมร่วมกัน เราก็รู้สึกโหวงๆ

ตอนที่อยู่เมืองไทย ก็ใช้ชีวิตตัวคนเดียวนะคะ แต่ไม่เคยรู้สึกเหงาเลย
คือคุณพ่อคุณแม่ไปทำงาน เราก็ใช้ชีวิตของเรา อยู่บ้านคนเดียวทำนู้นทำนี่
วันธรรมดาก็ไปโรงเรียน เจอเพื่อนๆ วันเสาร์อาทิตย์ก็ไปดูหนังคนเดียว
กินข้าวนอกบ้านคนเดียว ไปเรียนพิเศษคนเดียว ซื้อของคนเดียว
ทำทุกอย่างคนเดียวแต่ว่าไม่ได้รู้เหงาแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ น่าจะเป็นเพราะอยู่กับพ่อแม่
มันเหมือนว่าเดี๋ยวพ่อแม่ก็กลับเข้าบ้านนะค่ะ ครอบครัวหนึ่งเป็นครอบครัวเล็กๆมีกันสามคน
ทุกคืนก็นอนในห้องเดียวกัน ไม่ได้มีเวลาพูดคุยกันมากเท่าไหร่ แต่ว่ามันอุ่นใจนะค่ะ

หนึ่งเองอยากมีเพื่อนแบบคนอื่นๆเขา แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่เราพยายามทำความรู้จักด้วย
เขาก็มักจะห่างจากเราไปเสมอ หนึ่งมีเพื่อนคนนึงคะ เขาเป็นชาวต่างชาติ
หนึ่งคิดว่าเราน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้พยายามติดต่อเราเหมือนที่เราติดต่อเขา
จนตอนนี้หนึ่งเองก็เหนื่อยมากกับการหาเพื่อนค่ะ

คุณแม่ท่านก็พูดว่า เราเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานนักจะให้มีเพื่อนเลยยาก แต่หนึ่งก็เห็นทุกคนมีเพื่อนกันหมด
มีแค่หนึ่งที่ไม่มีใคร ไม่มีคนเข้าหา แล้วพอเข้าหาใครก่อนเขาก็ไม่ตอบรับกลับ

ช่วงปิดเทอมกลับเมืองไทย ได้ไปพบจิตแพทย์ค่ะ เพราะคุณพ่อท่านห่วงมากที่เราร้องไห้กับเรื่องเพื่อนบ่อย
แล้วก็ร้องไห้หนัก ท่านเองก็กลุ้มใจ เราก็เสียใจที่ทำให้ท่านทุกข์ แต่ไม่สามารถเอาเรื่องนี้ออกไปจากหัวได้
แต่พอไปตรวจ คุณหมอก็บอกว่าเราเป็นปกติดีค่ะ ช่วงอยู่ไทยก็มีความสุขดีค่ะ แต่พอกลับมาก็เกิดอาการอีก
มีความคิดเห็น หรือข้อเสนออะไรฝากเอาไว้ได้นะคะ เพื่อที่หนึ่งจะได้เอาไปทำตาม หรือเอาไว้เตือนใจก็ได้ค่ะ