ปล.อยากตั้งให้เป็นกระทู้สนทนา เพราะอยากเล่าเรื่องเฉยๆ ไม่มีคำถามอะไร
แต่มันต้องยืนยันอะไรสักอย่างซึ่งทำไม่เป็นค่ะ กราบขออภัย ณ ที่นี้ด้วย
"No Drama"
กราบสวัสดีทุกๆ นักอ่านพันทิปนะคะ //กราบ
นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนพันทิป แต่ว่านี้ไม่ใช่รหัสของจขกท. (ยืมพี่สาว) เพราะจขกท. ได้ลืมรหัสอันเก่าไปแล้ว RIP....
เป็นคนเขียนอะไรก็ดูน่าเบื่อไปหมด แต่ก็อยากเขียนเรื่องราวของตัวเองเก็บไว้ เป็นความทรงจำ.........ที่แสนเจ็บปวดละมั้ง(?)
ชื่อย่อ พ. ตอนนี้อายุราวๆ 14-15 ปี มีพี่สาวหนึ่งคน ชื่อย่อ พ1. (ชื่อจริงๆ มี พ เหมือนกัน) อายุ 17 ปี บริบรูณ์
เราสองคนได้มาเรียนเมืองนอก ณ ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ 3 ปี ก่อน เพราะแม่แต่งงานใหม่
ตอนมาแรกๆ ดีใจโลกสั่นสะท้านมากกกกกกก!! >< คุยกับเพื่อนตลอดว่า จะซื้อโน่นนี่กลับไปฝาก, จะกลับไทยทุกปี
ช่วงแรกๆ มาถึง ก็ยังชิวๆ ทำตัวเหมือนตอนอยู่ไทย อย่าง นอน เล่นคอม อ่านนิยาย(ขนมาด้วย 55) กิน จนถึงวันหนึ่งพ่อเลี่ยง คุณ ด. ทนไม่ไหว เขาบ่นเราสองคน ว่า ขี้เกียจ ไม่ตั้งใจทำอะไร ไม่ช่วยแม่ทำงานบ้าน(กราบขอโทษคุณแม่จริงๆ...) ไม่อ่านหนังสือเรียนฝรั่งเศส
เขาเลย ปุ๊ป! ถอนสายเน็ตออก พ. และ พ1 อดเล่นโซเชียลไปเต็มๆ 1 อาทิตย์
ตอนนั้นโกรธมากก โกรธแบบ พูดออกไปเลยว่า 'กูจะกลับเมืองไทย!' ร้องไห้ทั้งคืน
ต่อมา...แม่ก็เลยมาคุยด้วยว่า 'ทนๆ ไปเถอะนะ ถ้ากลับไทย ปู่ย่าก็ต้องลำบากส่งเราเรียน ทนเรียนจบม.ปลายก่อนนะ' เราเลยเปลี่ยนใจ ลบความคิดบ้าๆ ไป ตั้งใจเรียน "อย่างหนัก" มาก! วันๆ อ่านแต่หนังสือ เวลาครูบอก อาทิตย์หน้าสอบ ก็จะอ่านหนังสือเตรียมล่วงหน้าหนึ่งอาทิตย์ เรียนมาตลอด.... เรากับพี่ เหนื่อยมากๆ แต่หลังๆ เริ่มพูด อ่าน เขียนฝรั่งเศสได้ดี การเรียนดูงานไปหมด >W< พวกเรามักจะเป็นท๊อปของห้องตลอด (อวดดด) เรียนง่ายมากกก คณิต เคมี ชีวะ ก็เรื่องเดียวกับเด็กไทยเรียนนะ แต่มันให้ฟิวแบบว่า "สบายใจ" อยากถามไรก็ถาม ไม่ต้องอาย ครูที่นี้เหมือนเพื่อนของเด็กๆ อ่ะ รับฟัง พูดคุย แต่ก็ต้องเคารพเหมือนกัน ชอบมากกก!
จนทุกอย่างมันก็ผ่านไปด้วยช่วงเวลาที่....ค่อนข้างจะดีมั้ง
เพราะคุณ ด. เนี่ยยดิ เป็นคนแบบ ขี้จุกจิก ขี้บ่น เจ้าระเบียบ จัดโคตรรรร!
ทำอะไรคุณเจ้าต้องวิชาการไปหมด แค่ตักข้าวเกิน 150 เม็ด ยังบ่นน (ล้อเล่น)
บ้าน คือสถานที่ที่เครียดและน่ากลัวที่สุด (ในความคิด) เป็นที่ๆ พ. จะหาความสุขไม่ได้ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ระแวง เบื่อ
คุณ ด. บ่นตลอด บางทีเราก็ร้องไห้ ร้องเพราะอะไรเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ แต่ละครั้งเราก็คิดไม่เหมือนกัน บางครั้งก็นึกถึง ครอบครัวที่ไทย นึกถึงสิ่งที่ตังเองทำ
บางทีที่พ.ร้องไห้หนักมาก จะหายใจแทบไม่ออกเลย หูอื้อไปหมด ตาลายมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่รู้ว่าพ.เป็นโรคอะไรรึเปล่า.....
ดีใจที่ได้มาเมืองนอก แต่เสียใจอย่างมากที่ฉันต้องอยู่ที่นี้......
เรียนเมืองนอกอ่ะง่าย แต่ชีวิตฉัน.....ไม่ง่ายเลย
แต่มันต้องยืนยันอะไรสักอย่างซึ่งทำไม่เป็นค่ะ กราบขออภัย ณ ที่นี้ด้วย
"No Drama"
กราบสวัสดีทุกๆ นักอ่านพันทิปนะคะ //กราบ
นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนพันทิป แต่ว่านี้ไม่ใช่รหัสของจขกท. (ยืมพี่สาว) เพราะจขกท. ได้ลืมรหัสอันเก่าไปแล้ว RIP....
เป็นคนเขียนอะไรก็ดูน่าเบื่อไปหมด แต่ก็อยากเขียนเรื่องราวของตัวเองเก็บไว้ เป็นความทรงจำ.........ที่แสนเจ็บปวดละมั้ง(?)
ชื่อย่อ พ. ตอนนี้อายุราวๆ 14-15 ปี มีพี่สาวหนึ่งคน ชื่อย่อ พ1. (ชื่อจริงๆ มี พ เหมือนกัน) อายุ 17 ปี บริบรูณ์
เราสองคนได้มาเรียนเมืองนอก ณ ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ 3 ปี ก่อน เพราะแม่แต่งงานใหม่
ตอนมาแรกๆ ดีใจโลกสั่นสะท้านมากกกกกกก!! >< คุยกับเพื่อนตลอดว่า จะซื้อโน่นนี่กลับไปฝาก, จะกลับไทยทุกปี
ช่วงแรกๆ มาถึง ก็ยังชิวๆ ทำตัวเหมือนตอนอยู่ไทย อย่าง นอน เล่นคอม อ่านนิยาย(ขนมาด้วย 55) กิน จนถึงวันหนึ่งพ่อเลี่ยง คุณ ด. ทนไม่ไหว เขาบ่นเราสองคน ว่า ขี้เกียจ ไม่ตั้งใจทำอะไร ไม่ช่วยแม่ทำงานบ้าน(กราบขอโทษคุณแม่จริงๆ...) ไม่อ่านหนังสือเรียนฝรั่งเศส
เขาเลย ปุ๊ป! ถอนสายเน็ตออก พ. และ พ1 อดเล่นโซเชียลไปเต็มๆ 1 อาทิตย์
ตอนนั้นโกรธมากก โกรธแบบ พูดออกไปเลยว่า 'กูจะกลับเมืองไทย!' ร้องไห้ทั้งคืน
ต่อมา...แม่ก็เลยมาคุยด้วยว่า 'ทนๆ ไปเถอะนะ ถ้ากลับไทย ปู่ย่าก็ต้องลำบากส่งเราเรียน ทนเรียนจบม.ปลายก่อนนะ' เราเลยเปลี่ยนใจ ลบความคิดบ้าๆ ไป ตั้งใจเรียน "อย่างหนัก" มาก! วันๆ อ่านแต่หนังสือ เวลาครูบอก อาทิตย์หน้าสอบ ก็จะอ่านหนังสือเตรียมล่วงหน้าหนึ่งอาทิตย์ เรียนมาตลอด.... เรากับพี่ เหนื่อยมากๆ แต่หลังๆ เริ่มพูด อ่าน เขียนฝรั่งเศสได้ดี การเรียนดูงานไปหมด >W< พวกเรามักจะเป็นท๊อปของห้องตลอด (อวดดด) เรียนง่ายมากกก คณิต เคมี ชีวะ ก็เรื่องเดียวกับเด็กไทยเรียนนะ แต่มันให้ฟิวแบบว่า "สบายใจ" อยากถามไรก็ถาม ไม่ต้องอาย ครูที่นี้เหมือนเพื่อนของเด็กๆ อ่ะ รับฟัง พูดคุย แต่ก็ต้องเคารพเหมือนกัน ชอบมากกก!
จนทุกอย่างมันก็ผ่านไปด้วยช่วงเวลาที่....ค่อนข้างจะดีมั้ง
เพราะคุณ ด. เนี่ยยดิ เป็นคนแบบ ขี้จุกจิก ขี้บ่น เจ้าระเบียบ จัดโคตรรรร!
ทำอะไรคุณเจ้าต้องวิชาการไปหมด แค่ตักข้าวเกิน 150 เม็ด ยังบ่นน (ล้อเล่น)
บ้าน คือสถานที่ที่เครียดและน่ากลัวที่สุด (ในความคิด) เป็นที่ๆ พ. จะหาความสุขไม่ได้ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ระแวง เบื่อ
คุณ ด. บ่นตลอด บางทีเราก็ร้องไห้ ร้องเพราะอะไรเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ แต่ละครั้งเราก็คิดไม่เหมือนกัน บางครั้งก็นึกถึง ครอบครัวที่ไทย นึกถึงสิ่งที่ตังเองทำ
บางทีที่พ.ร้องไห้หนักมาก จะหายใจแทบไม่ออกเลย หูอื้อไปหมด ตาลายมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่รู้ว่าพ.เป็นโรคอะไรรึเปล่า.....
ดีใจที่ได้มาเมืองนอก แต่เสียใจอย่างมากที่ฉันต้องอยู่ที่นี้......