[CR] Chiang Rai: เดินเล่นริมทุ่งนาหน้าฝน | A Remarkable Journey |

หน้าฝนแบบนี้ จะไปเที่ยวไหนได้ เที่ยวไปก็คงไม่สนุก
ฉันเคยคิดอย่างนั้น แต่พอนานวันเข้า ความสุขจากการเดินทางมันสอนว่า จะร้อน ฝน หนาว หิมะตก ถ้าใจเราพร้อม และไม่คาดหวัง ปล่อยไปตามวิถีของการเดินทาง เราก็จะสนุกกับมัน

ส่งใบลาพักร้อนล่วงหน้า แล้วจองตั๋วเครื่องบินซึ่งก็ลเอกอยู่พักใหญ่ จะไปที่ไหนดี
ลงใต้ไปดำน้ำดูปลา หรือจะไปวิ่งเล่นในนาข้าวทางเหนือ
ในที่สุด ตั๋วเครื่องบินไปกลับ กรุงเทพ-เชียงราย ก็ส่งเข้ามาทางอีเมล์เสร็จสรรพ


ไปเชียงรายแบบคนขับรถไม่เป็น จะทำยังไง?
เพื่อนร่วมทางขับรถได้ แต่ใบขับขี่สากลหมดอายุพอดี ทำไงดีล่ะ?

เรื่องนี้ไม่ยาก เพราะที่เชียงรายมีบริการเช่ารถพร้อมคนขับอยู่มากมาย หาข้อมูลเพิ่มเติมได้ในพันทิปและgoogle
เราตกลงเช่ารถ 2วันครึ่งในราคาที่ไม่ต้องต่อรอง 3800 บาท ราคานี้รวมทุกอย่าง คนขับและน้ำมัน เที่ยวได้ตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึง 1 ทุ่มหรือจะเร็วกว่านั้นตามสภาพของคนเดินทางเอง (เหนื่อยมากก็กลับเร็ว) ราคารวมขึ้นพระตำหนักดอยตุงด้วยแล้ว
สนนราคากันเอง บริการประทับใจ ติดต่อได้ที่คุณพัท  (Line ID: pat_asia) รับรองไม่ผิดหวัง

สำหรับคนที่อยากเช่ารถขับเอง ก็ใช้บริการเช่ารถได้หลากหลายเจ้า แต่ว่าแนะนำไม่ได้ เพราะไม่ได้ใช้บริการเอง คงต้องดูจากรีวิวท่านอื่นๆที่ใช้บริการมาแล้วนะคะ





เพราะไม่อยากตื่นเช้า แล้งรีบๆๆๆๆ เลยจองตั่วรอบ 11:20 ให้ถึงเชียงรายตอน 12:40
ตื่นมาเตรียมพร้อม กินข้างเช้าชิลๆก่อนไปสนามบิน อาจเพราะเป็นวันศุกร์ คนมาทำงานกันหมด ถนนวิภาวดีเลยโล่งมาก ใช้เวลาปีบเดียว ถึงสนามบินแล้ว
มาถึงก่อนเวลามากโข ก็ต้องฆ่าเวลาด้วยการอ่านหนังสือ ส่วนมือถือตัวเองโดนเพื่อนร่วมทางยึดเอาไปเดินจับโปเกม่อนทั่วสนามบิน

ขึ้นเครื่องไม่เท่าไหร่ ก็หลับเป็นตาย ตื่นอีกทีก็ตอนที่พนักงงานต้อนรับบนเครื่องบิน ประกาศว่าใกล้จะถึงแล้วนั่นแหละ
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงรายโดยสวัสดิภาพ



ที่สนามบินเชียงราย มีเด็กๆใส่ชุดทางเหนือออกมาร่ายรำต้อนรับนักท่องเที่ยวที่เพิ่งลงจากเครื่อง น่ารักดีค่ะ เสียงเพลงก็ทำให้เราสบายอกสบายใจ รู้สึกได้ถึงบรรยากาศการพักผ่อนอย่างจริงจัง

คุณพัธ คนขับของเรามารอรับอยู่แล้ว โดยประโยคแรกๆคุณพัทบอกกับเราคือ

"ก่อนอื่น หิวกันรึยังครับ?"

จากที่ไม่รู้สึก ก็เริ่มหิวขึ้นมาทันทีเลย เลยรบกวนให้คุณพัธพาเราไปทานอาหารง่ายๆแต่รสชาติดี แน่นอนที่สุดต้องเป็นอาหารขึ้นชื่อของทางเหนือ







ร้านข้างซอยข้างทาง หน้าตาร้านดูธรรมดา แต่ข้าวซอยไม่ธรรมดาเลย น่องไก่อาจจะแข็งไปนิด แต่น้ำข้าวซอยเข้มข้นมาก จนเพื่อนร่วมทางของฉันต้องซดซะเกลี้ยงถ้วย คือมันอร่อยและราคาถูก ถูกปากและถูกใจ สบายกระเป๋า




"ไร่ชาฉุยฟง "

ออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้าไป"ไร่ชาฉุยฟง " ระยะทางจากสนามบิน 36 กิโลเมตร ขับไปแป๊บเดียวเท่านั้นก็ถึง
ระหว่างทางเราก็ตื่นเต้นกับทุ่งนาสีเขียวสองข้างทาง อยากให้จอดรถลงไปวิ่งเล่นซักหน่อย แต่ติดตรงที่เราต้องทำเวลาให้ไปถึงจุดหมายของวัน คือไร่แสงอรุณก่อน 5 โมงเย็น ทางไร่โทรมาถามตั้งแต่นั่งรถมาได้ซักพักว่า ถึงไหนกันแล้ว พร้อมย้ำให้เราไปถึงไร่ก่อน 5 โมงเย็นให้ได้ เพราะหมอกอาจจะลงจัด จะอันตราย










รถขับเข้ามาในบริเวณไร่ชา สุดลูกหูลูกตาคือต้นชานับหมื่นต้น ชูยอดรอให้คนมาเด็ดไป
ที่ไร่ชาวันนี้มีว่าที่บ่าวสาวมาถ่ายรูปpre-wedding ด้วย แดดร้อนไปนิด แต่รอยยิ้มยังคงสดใส
เราลงไปถ่ายรูปไร่ชาพร้อมกับดูกรรมวิธีการเก็บใบชาซักพัก ก่อนกลับเข้ามาจิบชาด้านใน ไม่ลืมซื้อชาติดไม้ติดมือกลับบ้านไปด้วย









ระหว่างทาง และไหว้พระที่พระธาตุผาเงา และขึ้นไปชมวิวริมโขงก่อน





























ออกจากไร่ชา มุ่งหน้าไร่แสงอรุณ ผ่านทุ่งนา เรียบขอบแม่น้ำโขงมาเรื่อยๆ บรรกายาศดีมากๆ





















เราก็มาถึงไร่ที่แสนสงบแห่งนี้จนได้ เนื่องจากครัวจะปิด เลยสั่งอาหารเย็นให้มาส่งที่ห้อง
สงบเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร กบและอึ่งอ่างร้องเล่นกับสายฝนและเสียงฟ้า
ปิ่นโตสีเงินเถาใหญ่ใส่มาในตะกร้าหวาย พร้อมจานช้อนส้อม คืออาหารที่เจ้าหน้าที่นำมาส่งที่บ้านพัก
ฝนตกหนักมาก กะว่าจะทานข้าวตรงระเบียงห้อง แผนก็ล่ม เลยจัดแจงพื้นที่ด้านในห้อง เป็นดินเนอร์รูม เสียงเพลงเปลี่ยนเป็นเสียงฝนแทน 
อาหารอร่อยมากจนแทบไม่เหลือติดเถาปิ่นโตกลับไป
นี่แหละคือการพักผ่อนที่ตามหา ท่ามกลางทุ่งข้าวและอ้อมกอดของแม่น้ำโขง





อากาศยามเช้า ณ ไร่แสงอรุณ

ฝนตกทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หยุด น้ำเลยเยอะเป็นพิเศษ บ้านบึงบัวที่พักของเรา เมื่อวานน้ำยังแห้งๆ แต่เช้านี้ท่วมเกือบถึงบันไดทางลง
ออกมาสูดอากาศเช้าพร้อมฝนโปรยปราย สดชื่นมากๆ
แวะชมทุ่งนาในรีสอร์ต ที่ตอนนี้พี่ๆเริ่มทำงานกันแล้ว ถึงจะมีบ่นบ้างเล็กน้อนว่า ฝนตกก็ยังต้องมาทำงาน
ว่าแต่เราเคยคิดกันไหม ถ้าชาวนาไม่ทำงาน แล้วเราจะเอาข้าวที่ไหนกิน?

นั่งๆยืนๆชมพี่เค้าถอน "ต้นกล้า" ข้าว แล้วมัดกองไว้ เตรียมขนย้ายไปลงปลูกที่นาผืนถัดไป

ไม่ลืมจะขอถ่ายรูป พร้อมบอกให้ "ยิ้มกันหน่อยนะคะ"
ก่อนบอกลาทั้งหมด แล้วสัญญาว่าจะกลับมาใหม่ มาช่วยเกี่ยวข้าวในวันพ่อ

อ้อยอิ่งไม่ค่อยอยากออกจากไร่ เพราะอยู่ที่นี่รู้สึกผ่อนคลายมากๆ แต่เนื่องจากยังมีเป้าหมายของวันอีกเยอะ เลยต้องบอกลาอย่างจริงจัง







































































ไม่อยากกลับจากที่นี่เลย.....

เดี๋ยวกลับมาเล่าต่อนะจ๊ะ

A REMARKABLE JOURNEY
https://www.facebook.com/ARemarkableJourney/