ปีที่แล้วผมได้มีโอกาสเข้าไปดูทีมชาติไทยแข่งที่สนามราชมังคลาฯ 2 นัด คือนัดที่เจอกับอิรักและไต้หวัน ยอมรับเลยว่าบรรยากาศในสนามมันเป็นอะไรที่สุดๆจริงๆครับ ต่างกับดูที่บ้านมาก ซึ่งจากที่สังเกตุในสนามจะมีกองเชียร์กลุ่มใหญ่ๆอยู่ประมาณ 3-4 กลุ่ม โดยแต่ละกลุ่มจะร้องเพลงเชียร์จนแทบจะคอแหบคอแห้ง (ขอนับถือจากใจจริงๆครับ)
แต่จากทั้ง 2 ครั้งที่ผมได้ไปดู มีจุดนึงที่ผมรู้สึกคือเวลาที่กองเชียร์แต่ละกลุ่มจะเชียร์ ไทยแลนด์ ไทยแลนด์ ไทยแลนด์ นั้นมักจะไม่เชียร์พร้อมกัน คือบางทีกลุ่มนึงเชียร์ไทยแลนด์ๆ อีกกลุ่มยังร้องเพลงอยู่ หรือบางทีเชียร์ไทยแลนด์ๆ เหมือนกันก็ดันจังหวะไม่ตรงกันอีก (ผมนั่งโซน E3 ค่อนไปทางโซน S ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องระยะทางของเสียงหรือเปล่า ถ้าใช่จะเป็นไปได้มั้ยที่จะใช้สัญลักษณ์อื่นเช่นการชูมือ) อย่างตอนที่ไทยกำลังบี้กับอิรักช่วงท้ายนี่บรรยากาศสุดๆจริงๆครับ แต่ผมกลับไม่สามารถตะโกนเชียร์ร่วมได้ เพราะจับจังหวะไม่ได้จริงๆ
สื่งที่ผมพูดมานี้เป็นความเห็นของแฟนบอลตัวเล็กๆคนนึงที่อยากได้ยินเสียงและมีส่วนร่วมเชียร์ไทยแลนด์ๆ เพื่อส่งกำลังใจไปให้นักฟุตบอลในสนาม ซึ่งถ้าแฟนบอลทั้ง 50,000 กว่าคนสามารถตะโกนเชียร์พร้อมกันได้ (โดยไม่ต้องใช้ไมค์เหมือนบางประเทศที่ไม่อยากเอ่ยถึง) รับรองว่าทั้งแฟนบอล นักฟุตบอลไทย และคู่แข่งขนลุกแน่ๆครับ
ไทยแลนด์ ปู้นๆ
สิ่งที่อยากจะเห็นจากกองเชียร์ในสนามราชมังคลาฯ
แต่จากทั้ง 2 ครั้งที่ผมได้ไปดู มีจุดนึงที่ผมรู้สึกคือเวลาที่กองเชียร์แต่ละกลุ่มจะเชียร์ ไทยแลนด์ ไทยแลนด์ ไทยแลนด์ นั้นมักจะไม่เชียร์พร้อมกัน คือบางทีกลุ่มนึงเชียร์ไทยแลนด์ๆ อีกกลุ่มยังร้องเพลงอยู่ หรือบางทีเชียร์ไทยแลนด์ๆ เหมือนกันก็ดันจังหวะไม่ตรงกันอีก (ผมนั่งโซน E3 ค่อนไปทางโซน S ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องระยะทางของเสียงหรือเปล่า ถ้าใช่จะเป็นไปได้มั้ยที่จะใช้สัญลักษณ์อื่นเช่นการชูมือ) อย่างตอนที่ไทยกำลังบี้กับอิรักช่วงท้ายนี่บรรยากาศสุดๆจริงๆครับ แต่ผมกลับไม่สามารถตะโกนเชียร์ร่วมได้ เพราะจับจังหวะไม่ได้จริงๆ
สื่งที่ผมพูดมานี้เป็นความเห็นของแฟนบอลตัวเล็กๆคนนึงที่อยากได้ยินเสียงและมีส่วนร่วมเชียร์ไทยแลนด์ๆ เพื่อส่งกำลังใจไปให้นักฟุตบอลในสนาม ซึ่งถ้าแฟนบอลทั้ง 50,000 กว่าคนสามารถตะโกนเชียร์พร้อมกันได้ (โดยไม่ต้องใช้ไมค์เหมือนบางประเทศที่ไม่อยากเอ่ยถึง) รับรองว่าทั้งแฟนบอล นักฟุตบอลไทย และคู่แข่งขนลุกแน่ๆครับ
ไทยแลนด์ ปู้นๆ