ช่วงเดือนสิงหาคมที่ผ่านมาก่อนหน้าวันแม่แค่วันเดียวผมได้มีโอกาสเดินทางกลับไปเยี่ยม่คุณแม่ที่จังหวัดนครราชสีมาครับ
จริงๆเป็นเหตุการณ์ที่ทำปกติทุกทุก 3 เดือนอยู่แล้วครับ
หากเป็นช่วงเมื่อก่อน ก่อนหน้านั้นประมาณสักหกถึงเจ็ดปี ผมคงได้กลับบ้านพร้อมกับ ภรรยามันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก
ทั้งตัวผมทั้งอดีตภรรยาและคุณพ่อคุณแม่ของผมรวมทั้งพ่อแม่ของอดีตภรรยาช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่เรากลมเกลียวกันมาก
แต่หลังจากที่ผมได้หย่าไปแล้ว
แรงบันดาลใจในการกลับบ้านมัน
หดหายลงไปเยอะมากเลยครับ
การกลับบ้านแต่ละครั้งในช่วงเวลา 7 ปีที่ผ่าน
มาผมสลัดตัวเองไม่เคยหลุดเลย
มาปีนี้ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น
จะไม่เอาหน้าเศร้าเศร้าๆไปให้คุณพ่อคุณแม่เห็น
ว่าแล้วก็เดินทางกลับบ้านครับ
งบประมาณ จำกัดเวลาจำกัดก็เลยแวะที่ฟู้ดแลนด์ซื้อของไปให้คุณพ่อกับคุณแม่ทาน
แวะซื้อพวงมาลัยไปไหว้คุณพ่อคุณแม่ เป็นพวงมาลัยกล้วยไม้ซื้อที่เทสโก้โลตัสปากช่องก็สวยดีอีกแบบครับ
หิวด้วยนิดหน่อยก็เลยแวะทานพิซซ่าก่อนเดินทางต่อครับ
ถึงแม้เราจะได้ ไปเรียนต่างประเทศหรือไปทำงานต่างประเทศหรือไปอยู่ที่อื่นอื่นแต่พอกลับบ้านเห็นท้องไร่ท้องนาทำให้รู้เลยว่ารากฐานของครอบครัวของผมนั้นเกิดมาจากครอบครัวชาวนาเกิดมาจากเกษตรกรรมเห็นที่ไรก็รู้สึกมีพลังอบอุ่นและ อยากทำอะไรให้ดีขึ้น
กลับมาถึงบ้านเซอร์ไพรส์มากครับไม่มีคนอยู่บ้านเพราะว่าแม่ติดทำงานแล้วก็ไปดูลูกศิษย์ที่เข้าค่ายอยู่ในโรงเรียนสวนคุณพ่อผมก็ยังอยู่ที่ท้องไร่ท้องนา ผมไปถึงบ้านค่อนข้างจะดึกแล้ว
สิ่งแรกที่ทำก็คือทำความสะอาดบ้านให้พ่อให้แม่ หวังว่าเขาจะชอบและก็อยู่แบบสะอาดสะอาดหน่อยเพราะว่าผู้สูงอายุอยู่กันสองคน ไม่ค่อยทำงานบ้านเลยครับบอกตามตรงแต่ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาจัดเก็บบ้านให้มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย และผมได้ซักรีดเสื้อผ้าให้กับพ่อแม่จนหมดด้วย
ทั้งชุดใส่ ลำลองและชุดทำงานของทั้งคุณพ่อคุณแม่ด้วยปริมาณเยอะมากพอสมควร
เสร็จแล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าคันนี้แหละครับรถเกษตรน้อยประจำบ้าน ไปหาคุณพ่อและช่วยคุณพ่อเก็บมันกลับบ้านครับ
อันนี้ก็เป็นโรงเห็ดเล็กๆที่ทำร่วมกับคุณพ่อครับ 2 3 เดือนจะมาดูหนหนึ่งงวดนี้ก็ได้ผลผลิตที่ดีพอสมควรช่วยกันเก็บขายในตอนเช้า
วันที่ผมไปตอนนั้นฝนตกดีครับตื่นเช้าเลยไปจับปลาได้ปลามา ทำอาหารและทำส้มตำทานกัน แล้วสายนั้นก่อนที่แม่จะเริ่มยุ่งในการดูแลเด็กที่โรงเรียนก็เลยนำปลาและอาหารไปฝากคุณแม่
ปีนี้ทำหน้าทำตาสดใสไปไหว้คุณแม่ทันวันแม่พอดี
แล้วบอกแม่ว่าขอโทษที่ผม เป็นรูปที่ทำให้แม่มีความทุกข์มาตลอดช่วง 6 7 ปีที่ผ่านมา และผมยังพ้นจากบ่วงของความทุกข์ทั้งหมดไม่ได้
แม่ก็บอกว่า ถึงแม้ว่าเราจะสร้างครอบครัวที่เราต้องการไม่สำเร็จ ก็ขอให้อย่าหมดหวังในการที่จะทำสิ่งที่ดีๆ ถ้าตั้งใจที่จะอยู่
ให้ชีวิตมีความสุขก็ขอให้ทำทุกวันให้ดีที่สุด เป็นสิ่งและคำแนะนำที่แม่ให้กับผมไว้
ผมบอกว่าชีวิตผมไม่เคยเหงาผมมีพ่อแม่ที่ดีที่สุดมีอดีตภรรยาที่ดีมาก
จนชีวิตผมติดค้าง อดีตภรรยาจนไม่รู้จะบอกอย่างไรเธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตผม
จนไม่มีอะไรมาทดแทนได้
ทุกครั้งที่ชีวิตเจ็บปวดมันจะสอนความ รู้ใหม่ให้กับเราให้เราได้เรียนรู้จากความผิดพลาดและทำชีวิตต่อไปให้มันดีขึ้น
นั่นคือข้อคิดที่ได้ก่อนจะ ลาจากคุณแม่และเดินทางกลับ
ก่อนกลับก็แวะไปดูวัวที่เลี้ยงไว้อีกหมีพีมันเป็นอย่างดีครับ
ก็ต้องฝากหน้าท่ีให้พอช่วยดูแลบัวให้ผมเหมือนเคยอีก 2-3 เดือนอย่างไรจะเดินทางกลับมา อีกครั้งนึง
ก่อนกลับบ้านได้ซื้อประกันให้พ่อกับแม่เอาไว้แม้จะมูลค่าไม่มากได้เป็นของฝากเล็กๆน้อยๆและ ตัวแทนก็น่ารักมากครับเขาบอกว่าช่วงนี้
ประกันขายยากก็เลยให้ของฝาก เอาไว้ให้กับผม บอกว่าเอาติดรถไว้เผื่อจะได้ใช้ประโยชน์ เป็นกระเป๋าติดท้ายรถไว้ใส่ของได้ตรับ
และเขาสะท้อนภาพให้ฟังว่าเศรษฐกิจช่วงนี้ ขายของยากกินอยู่ลำบากแต่ถ้าเราไปอย่างน้อยเราอยู่ได้เสมอ
ขอเพียงทำหน้าที่ให้ดีที่สุดและซื่อกินไม่หมดคดกินไม่นานครับ
ตัวแทนประกันชีวิตที่ผมติดต่อได้เล่าให้ฟังไว้อย่างน่าสนใจทีเดียว
อันนี้เป็นผัดเห็ดครับ
ทำเองทานเองขอเป็นปิ่นโตกลับบ้านระหว่างทางกลับกรุงเทพด้วย
เส้นทางที่ก้าวไปข้างหน้าของแต่ละคนไม่เหมือนกันบางคนมีความสุขบางคนมีความทุกข์บางคนมีความเจ็บปวด บางคนไม่สูญเสียบางคนสูญเสีย ชีวิตมีเรื่องให้ค้นหาเยอะแยะครับ มันอาจจะเป็นชีวิตที่สมหวังมากหรืออาจจะเป็นชีวิตที่ทุกข์ทรมาน ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่เราไม่สมควรสิ้นหวังกับทุกทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้แล้วว่าผมอาจจะตาบอดในความคิดเห็นกับความทุกข์ในช่วง 7 ปีที่ผ่านมาแต่ผมเชื่อว่าความสุขในชีวิตผมจะสร้างให้มันดีขึ้นกว่านี้ได้ผมเชื่อว่าทุกๆคนที่มีความทุกข์อยู่ในตัวเราจะต้องหาทางออกให้กับตัวเองอยู่เสมอว่าเราคิดคำตอบบางครั้งแม้มันจะไม่ออกมาในตอนนี้แต่ผมเชื่อว่าคำตอบอยู่ที่ความพยายามและการลงมือทำขอให้ทุกคนมีครอบครัวที่มีความสุขมีความรักที่สมหวังมีอนาคตที่ดีรอ
ขอบคุณที่ให้เกียรติติดตามนะครับ และขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามอ่านกระทู้จนจบขอบคุณมากครับผมอาจจะเรียบเรียงได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ก็พยายามเขียนจากความรู้สึกและจากประสบการณ์ตรงมาหวังว่าจะเป็นประโยชน์บ้างขอบคุณอีกครั้งครับ
บรรยากาศการกลับบ้านไปไหว้แม่ช่วงวันแม่เดือนสิงหาคมที่ผ่านมาและประสบการณ์ที่ดีๆ
จริงๆเป็นเหตุการณ์ที่ทำปกติทุกทุก 3 เดือนอยู่แล้วครับ
หากเป็นช่วงเมื่อก่อน ก่อนหน้านั้นประมาณสักหกถึงเจ็ดปี ผมคงได้กลับบ้านพร้อมกับ ภรรยามันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก
ทั้งตัวผมทั้งอดีตภรรยาและคุณพ่อคุณแม่ของผมรวมทั้งพ่อแม่ของอดีตภรรยาช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่เรากลมเกลียวกันมาก
แต่หลังจากที่ผมได้หย่าไปแล้ว
แรงบันดาลใจในการกลับบ้านมัน
หดหายลงไปเยอะมากเลยครับ
การกลับบ้านแต่ละครั้งในช่วงเวลา 7 ปีที่ผ่าน
มาผมสลัดตัวเองไม่เคยหลุดเลย
มาปีนี้ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น
จะไม่เอาหน้าเศร้าเศร้าๆไปให้คุณพ่อคุณแม่เห็น
ว่าแล้วก็เดินทางกลับบ้านครับ
งบประมาณ จำกัดเวลาจำกัดก็เลยแวะที่ฟู้ดแลนด์ซื้อของไปให้คุณพ่อกับคุณแม่ทาน
แวะซื้อพวงมาลัยไปไหว้คุณพ่อคุณแม่ เป็นพวงมาลัยกล้วยไม้ซื้อที่เทสโก้โลตัสปากช่องก็สวยดีอีกแบบครับ
หิวด้วยนิดหน่อยก็เลยแวะทานพิซซ่าก่อนเดินทางต่อครับ
ถึงแม้เราจะได้ ไปเรียนต่างประเทศหรือไปทำงานต่างประเทศหรือไปอยู่ที่อื่นอื่นแต่พอกลับบ้านเห็นท้องไร่ท้องนาทำให้รู้เลยว่ารากฐานของครอบครัวของผมนั้นเกิดมาจากครอบครัวชาวนาเกิดมาจากเกษตรกรรมเห็นที่ไรก็รู้สึกมีพลังอบอุ่นและ อยากทำอะไรให้ดีขึ้น
กลับมาถึงบ้านเซอร์ไพรส์มากครับไม่มีคนอยู่บ้านเพราะว่าแม่ติดทำงานแล้วก็ไปดูลูกศิษย์ที่เข้าค่ายอยู่ในโรงเรียนสวนคุณพ่อผมก็ยังอยู่ที่ท้องไร่ท้องนา ผมไปถึงบ้านค่อนข้างจะดึกแล้ว
สิ่งแรกที่ทำก็คือทำความสะอาดบ้านให้พ่อให้แม่ หวังว่าเขาจะชอบและก็อยู่แบบสะอาดสะอาดหน่อยเพราะว่าผู้สูงอายุอยู่กันสองคน ไม่ค่อยทำงานบ้านเลยครับบอกตามตรงแต่ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาจัดเก็บบ้านให้มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย และผมได้ซักรีดเสื้อผ้าให้กับพ่อแม่จนหมดด้วย
ทั้งชุดใส่ ลำลองและชุดทำงานของทั้งคุณพ่อคุณแม่ด้วยปริมาณเยอะมากพอสมควร
เสร็จแล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าคันนี้แหละครับรถเกษตรน้อยประจำบ้าน ไปหาคุณพ่อและช่วยคุณพ่อเก็บมันกลับบ้านครับ
อันนี้ก็เป็นโรงเห็ดเล็กๆที่ทำร่วมกับคุณพ่อครับ 2 3 เดือนจะมาดูหนหนึ่งงวดนี้ก็ได้ผลผลิตที่ดีพอสมควรช่วยกันเก็บขายในตอนเช้า
วันที่ผมไปตอนนั้นฝนตกดีครับตื่นเช้าเลยไปจับปลาได้ปลามา ทำอาหารและทำส้มตำทานกัน แล้วสายนั้นก่อนที่แม่จะเริ่มยุ่งในการดูแลเด็กที่โรงเรียนก็เลยนำปลาและอาหารไปฝากคุณแม่
ปีนี้ทำหน้าทำตาสดใสไปไหว้คุณแม่ทันวันแม่พอดี
แล้วบอกแม่ว่าขอโทษที่ผม เป็นรูปที่ทำให้แม่มีความทุกข์มาตลอดช่วง 6 7 ปีที่ผ่านมา และผมยังพ้นจากบ่วงของความทุกข์ทั้งหมดไม่ได้
แม่ก็บอกว่า ถึงแม้ว่าเราจะสร้างครอบครัวที่เราต้องการไม่สำเร็จ ก็ขอให้อย่าหมดหวังในการที่จะทำสิ่งที่ดีๆ ถ้าตั้งใจที่จะอยู่
ให้ชีวิตมีความสุขก็ขอให้ทำทุกวันให้ดีที่สุด เป็นสิ่งและคำแนะนำที่แม่ให้กับผมไว้
ผมบอกว่าชีวิตผมไม่เคยเหงาผมมีพ่อแม่ที่ดีที่สุดมีอดีตภรรยาที่ดีมาก
จนชีวิตผมติดค้าง อดีตภรรยาจนไม่รู้จะบอกอย่างไรเธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตผม
จนไม่มีอะไรมาทดแทนได้
ทุกครั้งที่ชีวิตเจ็บปวดมันจะสอนความ รู้ใหม่ให้กับเราให้เราได้เรียนรู้จากความผิดพลาดและทำชีวิตต่อไปให้มันดีขึ้น
นั่นคือข้อคิดที่ได้ก่อนจะ ลาจากคุณแม่และเดินทางกลับ
ก่อนกลับก็แวะไปดูวัวที่เลี้ยงไว้อีกหมีพีมันเป็นอย่างดีครับ
ก็ต้องฝากหน้าท่ีให้พอช่วยดูแลบัวให้ผมเหมือนเคยอีก 2-3 เดือนอย่างไรจะเดินทางกลับมา อีกครั้งนึง
ก่อนกลับบ้านได้ซื้อประกันให้พ่อกับแม่เอาไว้แม้จะมูลค่าไม่มากได้เป็นของฝากเล็กๆน้อยๆและ ตัวแทนก็น่ารักมากครับเขาบอกว่าช่วงนี้
ประกันขายยากก็เลยให้ของฝาก เอาไว้ให้กับผม บอกว่าเอาติดรถไว้เผื่อจะได้ใช้ประโยชน์ เป็นกระเป๋าติดท้ายรถไว้ใส่ของได้ตรับ
และเขาสะท้อนภาพให้ฟังว่าเศรษฐกิจช่วงนี้ ขายของยากกินอยู่ลำบากแต่ถ้าเราไปอย่างน้อยเราอยู่ได้เสมอ
ขอเพียงทำหน้าที่ให้ดีที่สุดและซื่อกินไม่หมดคดกินไม่นานครับ
ตัวแทนประกันชีวิตที่ผมติดต่อได้เล่าให้ฟังไว้อย่างน่าสนใจทีเดียว
อันนี้เป็นผัดเห็ดครับ
ทำเองทานเองขอเป็นปิ่นโตกลับบ้านระหว่างทางกลับกรุงเทพด้วย
เส้นทางที่ก้าวไปข้างหน้าของแต่ละคนไม่เหมือนกันบางคนมีความสุขบางคนมีความทุกข์บางคนมีความเจ็บปวด บางคนไม่สูญเสียบางคนสูญเสีย ชีวิตมีเรื่องให้ค้นหาเยอะแยะครับ มันอาจจะเป็นชีวิตที่สมหวังมากหรืออาจจะเป็นชีวิตที่ทุกข์ทรมาน ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่เราไม่สมควรสิ้นหวังกับทุกทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้แล้วว่าผมอาจจะตาบอดในความคิดเห็นกับความทุกข์ในช่วง 7 ปีที่ผ่านมาแต่ผมเชื่อว่าความสุขในชีวิตผมจะสร้างให้มันดีขึ้นกว่านี้ได้ผมเชื่อว่าทุกๆคนที่มีความทุกข์อยู่ในตัวเราจะต้องหาทางออกให้กับตัวเองอยู่เสมอว่าเราคิดคำตอบบางครั้งแม้มันจะไม่ออกมาในตอนนี้แต่ผมเชื่อว่าคำตอบอยู่ที่ความพยายามและการลงมือทำขอให้ทุกคนมีครอบครัวที่มีความสุขมีความรักที่สมหวังมีอนาคตที่ดีรอ
ขอบคุณที่ให้เกียรติติดตามนะครับ และขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามอ่านกระทู้จนจบขอบคุณมากครับผมอาจจะเรียบเรียงได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ก็พยายามเขียนจากความรู้สึกและจากประสบการณ์ตรงมาหวังว่าจะเป็นประโยชน์บ้างขอบคุณอีกครั้งครับ