เมื่อปีก่อน เราเคยเป็นเด็กกิจกรรมเราพยายามทำทุกอย่าง ทุกชมรมที่มี เพราะคิดว่าสนุก ได้หัวเราะ ได้รู้จักคนใหม่ๆ มุมมองโลกใหม่ๆ ซึ่งเราไม่เคยได้รู้
เรารู้สึกว่านี่เเหละคือชีวิต ชีวิตที่รายล้อมด้วยเพื่อนมากมาย
เเต่ไม่รู้ทำไม วันนึงตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเบื่อเรื่องที่เคยรู้สึกชอบมาก อยากอยู่คนเดียวมากขึ้น ความสัมพันธ์กับคนอื่นกลายเป็นเรื่องยาก เรารู้สึกว่า เราไม่สามารถทนกับการมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้นาน เรารู้สึกอึดอัดในใจ ที่จะปั้นเเต่งบทสนทนาที่สนุกสนาน เหมือนว่า ทุกสิ่งในตัวเรามันเเตกสลายลงไป มันเเตกละเอียดพังยับเยิน เรารู้สึกว่าจะจำ จะนึกอะไรได้ช้า มันดูเหมือนเราหมดเเรงตลอดเวลาทำอะไรเลื่อนลอย ไม่รูสึกมีชีวิตชีวา จนคนที่บ้านก็ทักว่า ทำไมเดินช้าขนาดนี้คือเราก็รู้สึกว่ามันช้าเเต่เราไม่สามารถเดินให้เร็วกว่านี้ได้ เหมือนว่าจะรู้สึกเหนื่อยมากอะไรเเบบนั้น
จนวันนึง
เรามากับความคิดว่าอยากฆ่าตัวตาย
รู้สึกอยากตายให้พ้นๆ
วันนึงคิดเรื่องนี้เปน10-20หน
ถ้าตายเเล้วความเจ็บปวดนี้จะหายไปไหม?
เเละบางครั้งก้อร้องไห้โดยเเทบไม่มีสาเหตุ คือมันมีเหตุเเหละเเต่มันคล้ายว่าเราเซนซิทิฟมาก เราเปราะบางมากๆ
จนบางครั้งมีคนมาพูดกระทบนิดหน่อยความอยากตายก้อพุ่งพล่าน เราเริ่มคิดถึงคนอื่นๆที่จะเติบโตมากกว่าเรา เเต่เรากลับทำตัวไร้ค่า ไร้ประโยชน์ เหมือนความมั่นใจที่เคยมีมันหายไปหมด เราไม่กล้าเเม้กระทั่งอยากออกจากห้อง
การทำสิ่งใหม่กลายเป็นเรื่องยากมากขึ้น เราออกจาก comfort zone ไปไม่ได้
เรารู้สึกว่า เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง มีดีเเต่พูดเรื่องโง่ๆตลอดเวลา เราสังเกตุกิริยาท่าทางของคนที่เราคุยมากขึ้น รูสึกถึงเเววตาที่ผิดหวังเเละเบื่อหน่าย เราเริ่มหัวเราะกับทุกสิ่งตลอดเวลาจนรำคาญตัวเอง
เเละ เศร้ากับเพื่อนๆที่เริ่มหายไป หรืออาจจะเพราะเราที่หมกตัวอยู่คนเดียวเเละทำอะไรคนเดียวมากขึ้น
คือ
บางวันมันก็ไม่ได้เป็นเเบบนี้หรอกบางวันมันก็ดี เราพยายามเปลี่ยนทัศนคติตัวเอง อ่านหนังสือให้กำลังใจตัวเอง มันดีขึ้นเเต่ไม่กี่วันความเศร้าก้อโถมเข้าหาเราอีก เราเจ็บปวด อยากตะโกน
ให้ความเศร้ามันจางหายไป เเต่จะทำยังไงเราก็ยังคงเศร้าอยู่
อยากปรึกษาค่ะว่าควรทำยังไง?
เราเป็นโรคซึมเศร้าไหม (โดยส่วนตัวคิดว่าชัว100%)
จะรักษาได้อย่างไรคะ
เพราะเราอยากกลับไปเป็นเราคนเดิมที่มีความสุขอีกครั้งค่ะ
ซึมเศร้าหรือเราเเค่เครียด?
เรารู้สึกว่านี่เเหละคือชีวิต ชีวิตที่รายล้อมด้วยเพื่อนมากมาย
เเต่ไม่รู้ทำไม วันนึงตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเบื่อเรื่องที่เคยรู้สึกชอบมาก อยากอยู่คนเดียวมากขึ้น ความสัมพันธ์กับคนอื่นกลายเป็นเรื่องยาก เรารู้สึกว่า เราไม่สามารถทนกับการมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้นาน เรารู้สึกอึดอัดในใจ ที่จะปั้นเเต่งบทสนทนาที่สนุกสนาน เหมือนว่า ทุกสิ่งในตัวเรามันเเตกสลายลงไป มันเเตกละเอียดพังยับเยิน เรารู้สึกว่าจะจำ จะนึกอะไรได้ช้า มันดูเหมือนเราหมดเเรงตลอดเวลาทำอะไรเลื่อนลอย ไม่รูสึกมีชีวิตชีวา จนคนที่บ้านก็ทักว่า ทำไมเดินช้าขนาดนี้คือเราก็รู้สึกว่ามันช้าเเต่เราไม่สามารถเดินให้เร็วกว่านี้ได้ เหมือนว่าจะรู้สึกเหนื่อยมากอะไรเเบบนั้น
จนวันนึง
เรามากับความคิดว่าอยากฆ่าตัวตาย
รู้สึกอยากตายให้พ้นๆ
วันนึงคิดเรื่องนี้เปน10-20หน
ถ้าตายเเล้วความเจ็บปวดนี้จะหายไปไหม?
เเละบางครั้งก้อร้องไห้โดยเเทบไม่มีสาเหตุ คือมันมีเหตุเเหละเเต่มันคล้ายว่าเราเซนซิทิฟมาก เราเปราะบางมากๆ
จนบางครั้งมีคนมาพูดกระทบนิดหน่อยความอยากตายก้อพุ่งพล่าน เราเริ่มคิดถึงคนอื่นๆที่จะเติบโตมากกว่าเรา เเต่เรากลับทำตัวไร้ค่า ไร้ประโยชน์ เหมือนความมั่นใจที่เคยมีมันหายไปหมด เราไม่กล้าเเม้กระทั่งอยากออกจากห้อง
การทำสิ่งใหม่กลายเป็นเรื่องยากมากขึ้น เราออกจาก comfort zone ไปไม่ได้
เรารู้สึกว่า เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง มีดีเเต่พูดเรื่องโง่ๆตลอดเวลา เราสังเกตุกิริยาท่าทางของคนที่เราคุยมากขึ้น รูสึกถึงเเววตาที่ผิดหวังเเละเบื่อหน่าย เราเริ่มหัวเราะกับทุกสิ่งตลอดเวลาจนรำคาญตัวเอง
เเละ เศร้ากับเพื่อนๆที่เริ่มหายไป หรืออาจจะเพราะเราที่หมกตัวอยู่คนเดียวเเละทำอะไรคนเดียวมากขึ้น
คือ
บางวันมันก็ไม่ได้เป็นเเบบนี้หรอกบางวันมันก็ดี เราพยายามเปลี่ยนทัศนคติตัวเอง อ่านหนังสือให้กำลังใจตัวเอง มันดีขึ้นเเต่ไม่กี่วันความเศร้าก้อโถมเข้าหาเราอีก เราเจ็บปวด อยากตะโกน
ให้ความเศร้ามันจางหายไป เเต่จะทำยังไงเราก็ยังคงเศร้าอยู่
อยากปรึกษาค่ะว่าควรทำยังไง?
เราเป็นโรคซึมเศร้าไหม (โดยส่วนตัวคิดว่าชัว100%)
จะรักษาได้อย่างไรคะ
เพราะเราอยากกลับไปเป็นเราคนเดิมที่มีความสุขอีกครั้งค่ะ