มีใครเคยรู้สึกเศร้าไหมเวลาที่จะศึกษาอะไรจริงๆ แล้วต้องพิมพ์ภาษาอื่นเพื่อค้นหา

ผมเพิ่งคุยกับคนที่ผมเจอในบอร์ดต่างประเทศคนหนึ่งจบหลังจากที่เขาจับได้ว่าผมมันเป็นพวกมือใหม่ที่ต้องการทำอะไรเกินตัว ซึ่งใช่ มันจริง ผมไม่โกรธเขา แล้วเขาก็ขนเอาลิงค์แบบฝึกสอนกับข้อมูลมาให้ แล้วก็เตือนว่าถ้าคุณจะทำอะไรสักอย่างคุณต้องเริ่มให้ถูกจุด แต่ผมเป็นคนไทย หาเจออะไร ก็อ่านไว้ก่อนทำไว้ก่อนไง มันอาจดูไม่มีอะไรแต่จริงๆ มันมีนะครับ เคยถามตัวเองแล้วรู้สึกน้อยใจเล็กๆ ว่า ทำไมเวลาจะเรียนอะไรจริงจังต้องพิมพ์เป็นภาษาอื่นทุกที ถ้าไม่พิมพ์ก็รู้เท่าที่อาจารย์สอน เพราะบทความทางการศึกษามันน้อย แล้วบางที พอถึงจุดๆ หนึ่งอาจารย์ของคุณจะไม่สามารถสอนคุณได้ เพราะคุณไปไกลกว่าเขาเรียบร้อยแล้ว รุ่นพี่ก็พึ่งไม่ได้เพราะพวกนี้ส่วนใหญ่ไม่เคยตั้งคำถาม แล้วแบบ... นี่มันอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ ไหนบอกประเทศเราเจ๋งไง เห็นพูดกันทุกวันแต่กับอีแค่บทความที่จะใช้ในการแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ยังไม่มี พอตั้งกระทู้ถามก็ไม่มีคนตอบ (จริงๆ นะ เท่าที่สังเกตุถ้าเป็นกระทู้ด้านการศึกษาคนจะไม่ค่อยตอบ) แล้วสุดท้ายก็ต้องไปถามในบอร์ดเฉพาะทาง หรือพวกเรดดิตแล้วก็ ปล.ไว้ว่า ขอโทษสำหรับภาษาอังกฤษที่ห่วยแตกของผม แต่อย่างน้อยผมก็ยังเข้าใจภาษาอังกฤษไง ยังอ่านแล้วเข้าใจทันทีไม่ต้องเปิดดิกค์ แต่พวกที่ไม่เข้าใจจะทำไง ลองคิดดูครับ พวกที่ฉลาดๆ แต่อ่านภาษาอังกฤษไม่ออกนี่เหมือนโดนกะลามาครอบไว้เลยนะ คือถ้าไม่พยายามจริงๆ นี่ ไม่มีทางรู้อะ แล้วคือ... ทำไมใครสักคนต้องลำบากขนาดนั้นเพื่อความรู้ที่ทุกคนควรจะมีสิทธิ์ได้เรียนรู้อยู่แล้ว

ปล. ผมเสียใจจริงๆ ครับ บอกเลย รู้สึกท้อเล็กๆ เลย