จริงๆ บ้าน จขกท (เชียงใหม่) เชื้อสายเป็นคนกรุงเทพ พ่ออยู่บางเขน แม่เป็นมอญพระประแดง แต่ย้ายมาเชียงใหม่ก่อน จขกท เกิด ร่วมๆ 40 ปี ที่แล้ว

ทีนี้ พอพ่อหรือแม่กลับไปเยี่ยมบ้าน จขกท ก็ไปด้วย สมัยนั้นนั่งรถทัวร์ไป ตอนอายุราวๆ 5-6 ขวบ คงเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ากรุงเทพ ก็เห็นความเจริญในเมืองกรุง ก็เลยเก็บมาคิดไว้ในใจว่า โตขึ้น ตูจะไปอยู่ กทม. ให้ได้วะ และพอสักอายุ 11-12 ก็บอกที่บ้านแบบนี้ว่าจะไปอยู่บางกอกให้ได้ ก็ไปกรุงเทพเยี่ยมญาติเป็นระยะๆ

ไปๆมาๆ ตอนอายุสัก 15-16 (ราวๆปี 35-36) ไปกรุงเทพ ทำไมร้อนจังวะ ทำไมตอนเด็กๆเราไม่ร้อนแบบนี้

จากนั้นมา รักเชียงใหม่ขึ้นเยอะเลย จากที่เคยคิดจะไปอยู่กรุงเทพ หมดความคิดโดยสิ้นเชิง เพราะรู้สึกไม่ใช่ที่ที่เราควรอยู่

แต่ถ้าให้ไปแอ่วบ้าง ไปทำทัวร์บ้าง (จขกท เป็นไกด์) ก็ยินดี แต่ให้ไปเป็นคนกรุงเทพเลยนั้นไม่เอา คงจะเพราะจุดเปลี่ยนตอนอายุ 15 ที่ว่าล่ะมั้งนะ แต่เพื่อนของ จขกท หลายคน ก็ไปอยู่และทำงานที่กรุงเทพกันเยอะ บางคนก็ไปแต่งงาน ก็ต้องอยู่ต่อ แต่บางคน เป็นคนแพร่ คนลำปาง อยู่กรุงเทพมาหลายปี ก็กลับบ้านก็มีเหมือนกัน

มีลูกทัวร์ชาวสเปนคู่นึง อยู่ และทำงานที่มาดริด แต่เป็นคนอันดาลูเซีย จขกท ก็ถามเค้าว่า คถณจะอยู่มาดริดไปตลอดหรือเปล่า เค้าก็เซย์โน บอกว่าวันนึงก็ต้องกลับบ้านนั่นแหละ

จขกท เลยมาตั้งกระทู้สนทนากันเล่นๆว่า ใครเคยมีโมเมนต์แบบ จขกท หรือเปล่า ที่ตอนแรก ออกตัวแรงว่าอยากไปอยู่ กทม. แต่ที่สุดแล้ว ไม่ยอมไปไหนเลย


ป.ล. มีเพื่อนคนนึง เป็นคนนครศรีธรรมราช อยู่เชียงใหม่นานเกิน จนตอนนี้ หลงรักเชียงใหม่สุดๆ พอไปเยี่ยมบ้านที่นครฯ กลายเป็นว่าไม่รู้สึกว่าคือบ้านเสียงั้น