จขกท.อยากมาเล่าเรื่องราวในชีวิตให้ใครก็ตามได้อ่าน ถือว่าเป็นการระบายเถอะค่ะ
เราเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง มีชีวิตทั่วๆไป แต่ความผิดปกติก็เกิดขึ้นในวันหนึ่ง เราล้มป่วยลงไปมีคนที่ให้กำลังใจคือพ่อแม่โดยเฉพาะแม่
เราต้องดรอปและมาเรียนใหม่จนจะจบม.6 โรคของเราก็ยังคงต้องไปหาหมอทุกสามเดือนเพื่อตรวจดูอาการและรับยา
ระหว่างนั้นทุกๆอาทิตย์ก็เราจะมีอาการนู่นนี่มากมาย จนเรียกได้ว่าขี้โรค
ถ้าถามว่าเคยคิดอยากตายไหม บอกได้เลยค่ะว่าวันละหลายรอบโดยเฉพาะตอนที่อาการนู่นนี่เริ่มถามหา
แต่กลัวไหม ก็ตอบได้เหมือนกันค่ะว่าเพราะกลัวนี่แหละถึงได้มีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
และกำลังใจที่ดีที่สุดของเรา"แม่"
วันนี้ที่เรามาเล่าเรื่องราวก็เพราะอาการเริ่มถามหา เลยรู้สึกอยากจะระบายให้มีใครสักคนได้อ่าน ได้ช่วยแชร์ความเจ็บปวดจากโรคภัยไปจากเราที
ไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ คำนี้เมื่อก่อนได้ฟังก็ยังคิดว่าจะใช่หรอ ทุกวันนี้เชื่อหมดใจแล้วล่ะค่ะ
ชีวิตของฉัน
เราเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง มีชีวิตทั่วๆไป แต่ความผิดปกติก็เกิดขึ้นในวันหนึ่ง เราล้มป่วยลงไปมีคนที่ให้กำลังใจคือพ่อแม่โดยเฉพาะแม่
เราต้องดรอปและมาเรียนใหม่จนจะจบม.6 โรคของเราก็ยังคงต้องไปหาหมอทุกสามเดือนเพื่อตรวจดูอาการและรับยา
ระหว่างนั้นทุกๆอาทิตย์ก็เราจะมีอาการนู่นนี่มากมาย จนเรียกได้ว่าขี้โรค
ถ้าถามว่าเคยคิดอยากตายไหม บอกได้เลยค่ะว่าวันละหลายรอบโดยเฉพาะตอนที่อาการนู่นนี่เริ่มถามหา
แต่กลัวไหม ก็ตอบได้เหมือนกันค่ะว่าเพราะกลัวนี่แหละถึงได้มีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
และกำลังใจที่ดีที่สุดของเรา"แม่"
วันนี้ที่เรามาเล่าเรื่องราวก็เพราะอาการเริ่มถามหา เลยรู้สึกอยากจะระบายให้มีใครสักคนได้อ่าน ได้ช่วยแชร์ความเจ็บปวดจากโรคภัยไปจากเราที
ไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ คำนี้เมื่อก่อนได้ฟังก็ยังคิดว่าจะใช่หรอ ทุกวันนี้เชื่อหมดใจแล้วล่ะค่ะ