สวัสดีทุกสมาชิกทุกคน เรามีเรื่องอยากปรึกษาทุกคน เรื่อง "สิ่งที่ทุกคนเรียกว่ารัก"
ไอ้ความรักของเรา มักมีจุดจบอย่างเดียวกันคือ การจากลา จากลาเพราะการกระทำของผทเอง รักครั้งเเรกในมัธยมต้น ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อ พลอย เราสนิทกันเเบบเพื่อนสนิท เพราะเธอคิดว่าผมเป็นตุ๊ด เธอเลยสนิทกับผม 55 เพราะผมทั้งอ่อนปวกเปียก ผมมันอ่อนเเอ ซึ่งขัดกับตัวผมโดยสิ่นเชิง ทั้งกลม ตาตี๋ สายตาสั่น เเต่โชคยังเข้าข้างผมที่ยังพอมีจุดดีอยู่บ้าง เพราะผมขาว ผิวได้เเม่มาเต็มๆ ส่วนมากหน้าที่ประจำของผมคือ คอยกันไแ้พวกหัวงูทั้งหลายที่มาจีบเธอ ตแนดเรกก็ไม่คิดอะไรหรอห เเต่หลังๆเริ่มรุ้สึกจริงจังขึ้นมารู้สึหึงหวง รู้สึกมีความสุขที่ได้ใกล้ วันเวลาผ่านไปจนผมขึ้นม.3 ซึ่งเป้นจุดที่พีคมาก คือเธอความลับว่าผมไม่ได้เป็นตุ๊ด เเละผมก็เเอบชอบเธอ เราเลยตกลงคบกัน555 โคตรรรดีใจเลยตอนนั้น ส่วนมากผมจะไม่ค่อยทำหน้าที่เเฟนที่ดีเท่าไรหรอกเพราะเธอจะทำเเทบทั้งหทด ทั้งพาเดท เลี้งข้าว ไปเที่ยว ในตอนนั้นทั้ง ร ร ฮือฮามาก คือ ดาวร.ร อย่างเธอ มาคบกะไอ้อ้วนตี๊อย่างผม ตลกอ่ะ จนผมบอกเลิกเธอ ที่เลิกเพราะรักมาก ผมรุ้เธอไม่เเคร์สายตาคนอื่น เเต่ผมมันไม่มีค่าอะไรเลย ไม่อยากทำให้เธอเสียหาย ผมตัดสินใจอยู่นาน จึงบอกเลิกไป โดยอ้างว่า ผมมีคนใหม่ นั่นก้คือเพื่อนสนิทผมอีกคนที่ผมเอามันมาอ้าง.......คุณรุ้ไหมสิ่งที่น่าเสียใจที่สุดคือการเห้นคนที่เรารักที่สุดต้องมาเสียใจ...เพราะเรา
ผมนั่งร้องไห้บนสะพานลอยหน้า ร ร นั่งมองเธอร้องไห้โดยมีเพื่อนๆเเละไอ้พี่ประธานชมรมสี ที่ตามจีบเธอ ช่างเหมาะสม ที่ดาวกับเดือนจะคู่กัน ก้อนเมฆอย่างผมก้ต้องเสียสละ ไม่อยากบดบังดาว....เเละชีวิตผมก็ต้องเปลี่บนไป เพราะ
นั่น มันชื่อเเม็ก(นามสมมุติ) มันเป้นนักเลงประจำ ร.ร เป้นทั่งเพลบงย์บอย สาวๆนี้กนี๊ดตรึม มันอยู่ห้องเดียวกับพลอย (ห้องรวมดาวเดือน) มันชอบเเกล้งผม ชอบใช้กำลัง มันยุบ้านใกล้ผม ทุกวันผมจะกลับพร้อมมันต้องรอทันซ้อมบาสนี้เปนอีกเหตุผลหนึ่งที่ ผมไม่ค่อยมีเวลาให้
พลอย. ตอนนั่นผมจำได้ผมนั่งมองพลอยร้องให้ จนเธอขึ้นรถกลับ พอรู้ตัวอีกทีก็มีคนมาตบหัวดังป๊าบ! พอหันไปนี้ถึงกะตั้งสติเลย ไอ้เเม็กนี้เอง มันมายืนทำเก็กมองผมพร้อมโยนกระเป๋าใส่ผม ซึ่งนั่นก้คือ หน้าที่ผม มันบอกว่า "ถือดินั่งเฮียยไร" คือกุเศร้ายุ ผมจำต้องถือ กลับมาบ้านเจอเเม่สวดเลย เพราะถึงสามทุ่ม ปกติเลิก บ่ายสามครึ่ง ... นับตั้งเเต่วันนั้น ชีวิติผมก้เปลี่ยนไป มันเเปลกๆตรงที่ มันเริ่มทำเฮียกับผม เเบบไม่ให้ใครเเตะเลย คือ มันบอกว่าผมคือเดกมัน มันเเสดงออกว่ามันหวงผมเเคร์ผม จนผมรุ้สึกเเปลก เเละเริ่มเข้าใจความรุ้สึกตัวเอง เเต่ไม่เเสดงออก มันชัดเจนมาก เราเปนอย่างนี้ไปเกือบ สองปี คือต่างคนต้างรุ้สึกเเต่ไม่พูด ... ไม่มีคำว่ารัก ออกมาจ่กปสกใคร มีเเต่คำด่าเเละฝามือออกมาจากมัน ผมนี้ขินเลยเเต่มีความสุข เวลาใครเข้าใกล้มันผมนี้โคตรหึงเลย มันก้ยิ้มกวนๆให้...จนนาทีสุดท้าย ผมเลือกเดินออกมาจากชีวิตมัน เพราะเหตุผลเดิม ผมรักมันมาก เเต่ ผมไม่กล้าพออที่จะฝืนตัวเอง ผมกับมันก้ผุ้ชายทั้งคู่ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดผมกลัวจะทำให้มันมืดมนเพราะหมอกอย่างผม ครอบครัวมันคงรับไม่ได้ ผมก้เช่นกัน ไหนจะชื่อเสียงมันอีก ผมเลือกออกมาทั้งน้ำตา ย้ายมาอยู่กรุงเทพ เเละ จนได้พบกับไอ้โหด เฮ้ออชีวิตผมหนีไม่พ้นจริงๆ ผมกับไอ้นี้เปนคู่กัดกันเปนคู่เเข่งกัน เเต่ผมจะรองทันเสทอขนาดเลขที่ผมยังรองมันเลย มันเลขที่1ผมเลขที่2 มันชอบทำถ่อยใส่ผม ชอบเเกล้ง ชอบหาเรื่อง ผมละอยากเกลียดมันจริงๆจน เวลาผ่านไป สิ่งๆนั้นเริ่มก่อตัวในใจผมอีกครั้งเเต่ครั้งนี้ มันยิ่งกว่าครั้งก่อน ผมรุ้สึกรักมันใ่ายเดียว บางทีมันก้เหมื่อนจะรุ้สึกเเบบเดียวกับผมนะ เเต่มันมีเเฟนยุเเร้ว เวลาผ่านไป ปีนี้ มันเริ่มเเปลกๆมันเริ่มเเสดงออกที่ละนิด บางทีมันก้บหลอกเเต๊ะอั้งผม ซึ่งผมไม่ชอบทะลึ่งมันเเกล้งบอกชอบผมต่อหน้าเพื่อน ผมก้เขินนเเต่เกบอาการ มันเล่นบ่อยมากช่วงนี้ ผมเริ่มรุ้สึกมีหวัง ผมอยากรุ้เเค่ว่า มันพุดจริงหรือเล่น เเต่มีเพียงเเววตาเท่านั้นที่ดูจริงจัง...ผมอยากให้มันคิดเเบบผมผมอย่ากให้มันหันมองผมบ้าง......เเต่มันมีเเฟนยุเเร้วสวยด้วยผมคงสู้คนของเขาไท่ไหวหรอกตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่บนเเปลงตัวเองเพื่อมัน เริ่มลดหุ้น กินยา ต่างๆคือผมจะไม่ปล่อยมือเหมื่อนคนก่อนๆเเน่ ผมจะไม่ขี้ขลาดอีกเเล้ว ขอเเค่มันชัดเจนให้ผมเหน เเต่ผมไม่อยากเสียใจ ผมกลัวเหลือเกินการจากลา ...ตอนนี้ผมเข้าใขตัวเองเเล้วว่าเป้นอะไรใครจะมองก้ช่าง....ผมจะเปลี่บนเเปลงตัวเอง ให้ดูดีให้ได้ ในปีนี้ ผมควรทำอย่างไรดีครับ จะเดินต่อหรือถอย...... ชอกำลังใจคำปรึกษา หน่อยว่าผมควรทำอย่างไร
ยากนัก รักเนี้ย
ไอ้ความรักของเรา มักมีจุดจบอย่างเดียวกันคือ การจากลา จากลาเพราะการกระทำของผทเอง รักครั้งเเรกในมัธยมต้น ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อ พลอย เราสนิทกันเเบบเพื่อนสนิท เพราะเธอคิดว่าผมเป็นตุ๊ด เธอเลยสนิทกับผม 55 เพราะผมทั้งอ่อนปวกเปียก ผมมันอ่อนเเอ ซึ่งขัดกับตัวผมโดยสิ่นเชิง ทั้งกลม ตาตี๋ สายตาสั่น เเต่โชคยังเข้าข้างผมที่ยังพอมีจุดดีอยู่บ้าง เพราะผมขาว ผิวได้เเม่มาเต็มๆ ส่วนมากหน้าที่ประจำของผมคือ คอยกันไแ้พวกหัวงูทั้งหลายที่มาจีบเธอ ตแนดเรกก็ไม่คิดอะไรหรอห เเต่หลังๆเริ่มรุ้สึกจริงจังขึ้นมารู้สึหึงหวง รู้สึกมีความสุขที่ได้ใกล้ วันเวลาผ่านไปจนผมขึ้นม.3 ซึ่งเป้นจุดที่พีคมาก คือเธอความลับว่าผมไม่ได้เป็นตุ๊ด เเละผมก็เเอบชอบเธอ เราเลยตกลงคบกัน555 โคตรรรดีใจเลยตอนนั้น ส่วนมากผมจะไม่ค่อยทำหน้าที่เเฟนที่ดีเท่าไรหรอกเพราะเธอจะทำเเทบทั้งหทด ทั้งพาเดท เลี้งข้าว ไปเที่ยว ในตอนนั้นทั้ง ร ร ฮือฮามาก คือ ดาวร.ร อย่างเธอ มาคบกะไอ้อ้วนตี๊อย่างผม ตลกอ่ะ จนผมบอกเลิกเธอ ที่เลิกเพราะรักมาก ผมรุ้เธอไม่เเคร์สายตาคนอื่น เเต่ผมมันไม่มีค่าอะไรเลย ไม่อยากทำให้เธอเสียหาย ผมตัดสินใจอยู่นาน จึงบอกเลิกไป โดยอ้างว่า ผมมีคนใหม่ นั่นก้คือเพื่อนสนิทผมอีกคนที่ผมเอามันมาอ้าง.......คุณรุ้ไหมสิ่งที่น่าเสียใจที่สุดคือการเห้นคนที่เรารักที่สุดต้องมาเสียใจ...เพราะเรา
ผมนั่งร้องไห้บนสะพานลอยหน้า ร ร นั่งมองเธอร้องไห้โดยมีเพื่อนๆเเละไอ้พี่ประธานชมรมสี ที่ตามจีบเธอ ช่างเหมาะสม ที่ดาวกับเดือนจะคู่กัน ก้อนเมฆอย่างผมก้ต้องเสียสละ ไม่อยากบดบังดาว....เเละชีวิตผมก็ต้องเปลี่บนไป เพราะ
พลอย. ตอนนั่นผมจำได้ผมนั่งมองพลอยร้องให้ จนเธอขึ้นรถกลับ พอรู้ตัวอีกทีก็มีคนมาตบหัวดังป๊าบ! พอหันไปนี้ถึงกะตั้งสติเลย ไอ้เเม็กนี้เอง มันมายืนทำเก็กมองผมพร้อมโยนกระเป๋าใส่ผม ซึ่งนั่นก้คือ หน้าที่ผม มันบอกว่า "ถือดินั่งเฮียยไร" คือกุเศร้ายุ ผมจำต้องถือ กลับมาบ้านเจอเเม่สวดเลย เพราะถึงสามทุ่ม ปกติเลิก บ่ายสามครึ่ง ... นับตั้งเเต่วันนั้น ชีวิติผมก้เปลี่ยนไป มันเเปลกๆตรงที่ มันเริ่มทำเฮียกับผม เเบบไม่ให้ใครเเตะเลย คือ มันบอกว่าผมคือเดกมัน มันเเสดงออกว่ามันหวงผมเเคร์ผม จนผมรุ้สึกเเปลก เเละเริ่มเข้าใจความรุ้สึกตัวเอง เเต่ไม่เเสดงออก มันชัดเจนมาก เราเปนอย่างนี้ไปเกือบ สองปี คือต่างคนต้างรุ้สึกเเต่ไม่พูด ... ไม่มีคำว่ารัก ออกมาจ่กปสกใคร มีเเต่คำด่าเเละฝามือออกมาจากมัน ผมนี้ขินเลยเเต่มีความสุข เวลาใครเข้าใกล้มันผมนี้โคตรหึงเลย มันก้ยิ้มกวนๆให้...จนนาทีสุดท้าย ผมเลือกเดินออกมาจากชีวิตมัน เพราะเหตุผลเดิม ผมรักมันมาก เเต่ ผมไม่กล้าพออที่จะฝืนตัวเอง ผมกับมันก้ผุ้ชายทั้งคู่ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดผมกลัวจะทำให้มันมืดมนเพราะหมอกอย่างผม ครอบครัวมันคงรับไม่ได้ ผมก้เช่นกัน ไหนจะชื่อเสียงมันอีก ผมเลือกออกมาทั้งน้ำตา ย้ายมาอยู่กรุงเทพ เเละ จนได้พบกับไอ้โหด เฮ้ออชีวิตผมหนีไม่พ้นจริงๆ ผมกับไอ้นี้เปนคู่กัดกันเปนคู่เเข่งกัน เเต่ผมจะรองทันเสทอขนาดเลขที่ผมยังรองมันเลย มันเลขที่1ผมเลขที่2 มันชอบทำถ่อยใส่ผม ชอบเเกล้ง ชอบหาเรื่อง ผมละอยากเกลียดมันจริงๆจน เวลาผ่านไป สิ่งๆนั้นเริ่มก่อตัวในใจผมอีกครั้งเเต่ครั้งนี้ มันยิ่งกว่าครั้งก่อน ผมรุ้สึกรักมันใ่ายเดียว บางทีมันก้เหมื่อนจะรุ้สึกเเบบเดียวกับผมนะ เเต่มันมีเเฟนยุเเร้ว เวลาผ่านไป ปีนี้ มันเริ่มเเปลกๆมันเริ่มเเสดงออกที่ละนิด บางทีมันก้บหลอกเเต๊ะอั้งผม ซึ่งผมไม่ชอบทะลึ่งมันเเกล้งบอกชอบผมต่อหน้าเพื่อน ผมก้เขินนเเต่เกบอาการ มันเล่นบ่อยมากช่วงนี้ ผมเริ่มรุ้สึกมีหวัง ผมอยากรุ้เเค่ว่า มันพุดจริงหรือเล่น เเต่มีเพียงเเววตาเท่านั้นที่ดูจริงจัง...ผมอยากให้มันคิดเเบบผมผมอย่ากให้มันหันมองผมบ้าง......เเต่มันมีเเฟนยุเเร้วสวยด้วยผมคงสู้คนของเขาไท่ไหวหรอกตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่บนเเปลงตัวเองเพื่อมัน เริ่มลดหุ้น กินยา ต่างๆคือผมจะไม่ปล่อยมือเหมื่อนคนก่อนๆเเน่ ผมจะไม่ขี้ขลาดอีกเเล้ว ขอเเค่มันชัดเจนให้ผมเหน เเต่ผมไม่อยากเสียใจ ผมกลัวเหลือเกินการจากลา ...ตอนนี้ผมเข้าใขตัวเองเเล้วว่าเป้นอะไรใครจะมองก้ช่าง....ผมจะเปลี่บนเเปลงตัวเอง ให้ดูดีให้ได้ ในปีนี้ ผมควรทำอย่างไรดีครับ จะเดินต่อหรือถอย...... ชอกำลังใจคำปรึกษา หน่อยว่าผมควรทำอย่างไร