หวัดดีคะ เราชื่อย่อว่า A นะ เราก็พึ่งมาตั้งกระทู้ครั้งแรก เรามีความในใจมากมายทีอยากพูดถึงคัยคนนั้น เราคิดถึงเค้ามากจนไม่รู้จะบรรยายยังไง ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยคะ
เข้าเรื่องเลยนะคะ ปี 2556 เราได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดใกล้เคียง เรียน 2 ปี เราได้รู้จักเพื่อนคนหนึ่งชือย่อว่า P เค้าเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆผอมๆ เค้าเป็นคนน่ารักในสายตาเรา เวลาทำกิจกรรมรับน้องเกือบทุกวันเราจะยืนใกล้ๆเค้า เพราะความสูงเรากับเค้าใกล้เคียงกัน เราก็ได้พูดคุยกัน มีเบอร์ มีเฟส เวลาก่อนทำกิจกรรมต่างๆเราต้องแวะไปห้องเค้าให้ทำผมทำนั่นทำนี่ให้ เค้าเป็นคนน่ารัก บางคนอาจจะมองว่าเค้าหยิ่ง เราชอบเค้ากลัวเค้าจะกลัวหรือปฎิเสธ ทุกคืนเราจะแอบทักแชทไปหาเค้าทุกวัน คุยกันทุกวัน เรามีความสุขมากที่ได้คุยกับเค้าเราก็ไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรแต่เราก็ดีใจมากที่ได้คุยกับเค้าทุกคืน เราคุยกับเค้าบ่อยมากมีครั้งหนึ่งที่เค้าปิดแชทเรา เราก็ไม่รู้หรอกแต่แอบดูในเฟสเพื่อนเห็นเค้าขึ้นออนเป็นสีเขียวๆแต่ของเราไม่ขึ้น เราก็คิดว่าเค้าไม่เล่นเฟสเราก็เลยไม่กล้าทักไป เราก็แอบกลัวกลัวว่าเค้าจะรังเกลียดเรา หลังจากนั้นเราก็ไม่กล้าทักเค้าไปอีกเลย หลังจากนั้นเรียนไปประมาณครึ่งเทอมไม่รู้เราได้กลับมาคุยกับเค้าอีกเพราะอะไร สนิทกันมากขึ้น เราก็ได้ไปเล่นห้องเค้าเกือบทุกวัน บางวันก็นอนด้วยเลย เค้าเป็นทุกอย่างสำหรับเรา เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ และเป็นทั้งแฟนในทุกๆเวลา การที่มีเค้าเข้ามาในชีวิตถือเป็นเรื่องที่ดีแต่ก่อนเราเคยเกเร เที่ยว กินเหล้ากับเพื่อนทุกคืน ทุกเช้าตื่นไม่ทันไปเรียน แต่ P นี่แร่ะจะคอยบอกทุกอย่าง คอยดุเหมือนแม่เรย เค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเราเค้ามีความคิดที่ดี หลังจากนั้นทุกๆวันเราก็จะไปเรียนพร้อมกัน ช่วงเวลานั้นไม่ไปกับเพื่อนเลยเหมือนโลกนี้มีแค่เรา 2 คน กินข้าวก็กินยุห้อง เวลาทำงานกลุ่มถ้าเราทำเสดก่อนเราก็จะมาเตรียมอุปกรณ์ทำกับข้าวไว้ เราก็ไปทำงานต่อพอ P เสดงานก็จะมาทำกับข้าวแร้วโทรเรียกเรามากิน ช่วงเวลานั้นแฮปปี้ที่สุด หลังจากนั้นคุยกันได้ประมาณ 3-4 เดือน เราก็ได้ย้ายห้องเข้ามาอยู่ด้วยกันกับ P ประหยัดค่าห้องด้วย หลังจากนั้นก็มีอะไรให้ระแวง P เป็นคนน่าตาดีก็จะมีผู้ชายเข้ามาจีบมาคุยด้วย เราก็ขี้หึงมาก เราก็กลัว P จะทิ้งมาก พูดบ่อยไปเค้าก็อาจลำคาญยุบ้าง ด้วยความขี้หึงของเราบางครั้งอาจมีปากเสียงกัน แต่เค้าก็เปนคนน่ารักที่ไม่คุยกับคนอื่นอยู่ข้างเราเสมอ ถึงแม้บางคนอาจจะมองว่าไม่ปกติหรือวิปริตอะไร แต่เค้าก็พร้อมจะอยู่ข้างเราเสมอ................หลังจากนั้นประมาณ 2 เดือน เป็นช่วงจะออกฝึกงานเราก็แอบหวั่นกลัวเค้าจะมีคัยคนใหม่เข้ามาจีบ เราก็ให้เค้าสัญญาว่าจะไม่คุยกับใคร เราด้วย หลังจากแยกกันไปฝึกงานตามจังหวัดของตัวเองเราก็คุยกันเกือบทุกวัน บางวันก็คุยแชท คิดถึงกันมาก บางวันเค้าทำงานหนักก็ไม่ค่อยได้คุยกัน เค้าก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เราก็แอบระแวงว่าเค้าจะมีคนใหม่ แต่สุดท้ายเราเองเป็นฝ่ายที่เผลอไปคุยกับคนอื่น P ก็เหนภาพที่พี่เขาถ่ายกันเป็นภาพกอดกัน หอมแก้มเรากับพี่ที่ฝึกงาน เค้าบิกเลิกเราเรยเสียใจมาก ร้องไห้ทุกคืน นั่งทำงานน้ำตาก็ไหล เค้าก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเรา แต่เค้าก็ยังนั่งร้องไห้และพับดาวให้เราเป็นหลายร้อยดวง เพื่อให้ในวันคล้ายวันเกิดเรา  เราก็ขอโทษเค้าสำหรับทุกอย่างที่ทำผิดไป เราก็คิดว่าคุยเล่นๆแก้เหงาเวลาที่รอ P ว่าง หลังจากที่กลับมาแต่ฝึกงานเราก็คุยกันเหมือนเดิม แต่เค้าก็ระแวงบ้าง เราก็เสียใจกับสิ่งที่ำลงไป เค้าก็พร้อมที่จะให้โอกาสเรา ...............หลังจากจบ 2 ปี ก็แยกกันไปทำงาน เราก็ไปหาเค้ายุบ้านเกือบทุกเดือน แร้วเราก็กลับมาเรียนด้วยกันอีกครั้งในการเรียนต่อ ป.ตรี เสา อาทิต มันอาจจะไม่แฮปปี้มากเหมือนตอนที่อยู๋ด้วยกัน แต่เราก็ไม่ได้คุยกับใครไม่ได้มีใครใหม่ เค้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องว่าที่ต้องระแวง ที่ต้องพูดเรื่องเดิมๆ ระยะเวลา 2 ปีที่เรียน ป.ตรี เราก็มีความสุขมาก เราก็รัก P หมดใจไปแล้ว เราจนไม่อยากคิดจะเริ่มคุยกับใครใหม่ .............หลังจากเรียนจบ 2 ปี เรากับ P ก็เลิกกันเราไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรหรือเรื่องเดิมๆตอนไปฝึกงาน มันก็ผ่านมาแล้วอยากให้ลืมมันไปแต่เทอก็ไม่เคยคิดที่จะลืม เราเสียใจมาก ร้องไห้ทุกคืน บางวันก็นอนไม่หลับจนถึงทุกวันนี้เราก็ยังมีแต่ P เราแค่อยากขอโอกาสจากเค้าสักครั้งให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมสักครั้ง เรายังทักไปหาเค้าเหมือนเดิมแต่เค้าก็ไม่อ่านไม่แชทเรากลับ เราก็คิดว่าทำไมเค้าทิ้งเราได้ลงคอ แต่ก่อนเรารักกันมากขนาดไหน อยากให้เค้าคิดถึงสิ่งดีๆที่มีให้กัน ไม่ใช่คิดถึงแต่ตอนที่ระแวงกัน หรือความเสียใจ เราอยากให้เค้ากลับมาคุยกับเราเหมือนเดิม ไม่เฉยชาใส่เราแบบนี้ เราคิดถึงเทอมากนะ เรารู้ว่าเราเป็นคนไม่เอาไหนจะทำอะไรจะพูดอะไรไม่คิดก่อน ไม่เป็นผู้ใหญ่พอ เราอ้วนเทอเคยบอกให้เราลดน้ำหนักสัก 5 โล เราก็ทำไม่ได้ เราถึงอยากให้เทออยู่ข้างๆเราแบบนี้ตลอดไง ตอนเป็นไข้ไม่สบายเราก็ดูแลกันได้ P คอยเช็ดตัวให้บังคับให้กินยา เราอยากเป็นเหมือนเดิมอีกสักครั้ง แต่เทอบอกเราว่าเทอทรมาน ไม่อยากฝืนใจตัวเอง และเราเป็นคนไม่ปกติเหมือนคนทั่วไป เราเป็นคนปกตินะ ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก เราเสียใจมากทีได้ยินคำพูดแบบนี้จากคนที่เรารักมากที่สุด P คือคนแรกทีเราคบด้วยนานที่สุด ถึงเราจะเปนคนนิสัยแย่ๆ  แต่เทอก็ทน ยอมเราทุกอย่าง ในบางครั้งที่เหนือย อ่อนล้า ท้อแท้ แค่มีเทอยุข้างๆเราก็มีความสุขแล้ว พ่อแม่ก็โอเคไม่ได้ว่าไร เราแค่อยากให้เทอลองให้โอกาสเราอีกสักครั้งกลับมาคบกันใหม่จะได้ไหม ตอนนี้เราทำอะไรๆมันก็ดูไม่ดีไปหมด ..........