ผมสังเกตุมาหลายนัดแล้ว พอช่วงไหนบอลไทยชนะโชว์ฟอร์มดี แฟนบอลขาอวยจะเข้ามาอวยเต็มบอร์ด มีความเชื่อมั่นในนักเตะสูง ตั้งความหวังไว้สูง แล้วนัดต่อมาก็จะผิดหวังบอลแพ้เล่นไม่ค่อยดี หลังจากนั้นก็จะเป็นเวลาของแฟนบอลขาด่าเข้ามาเต็มบอร์ดเช่นกัน เข้ามาถล่มเต็มที่ หลังจากนั้นนัดต่อมากลับเล่นดีขึ้นผิดหูผิดตาเอาชนะอย่างสวยหรู แล้วแฟนบอลขาอวยก็จะมารับไม้ต่อ เป็นวงจรอย่างนี้เรื่อยไป
มันเป็นการbalanceที่ลงตัวอย่างสวยงามระหว่างแฟนบอลขาอวยกับขาด่า เหมือนหยินกับหยาง
ถ้ามีแต่เฉพาะกลุ่มแฟนบอลขาด่า ด่าอย่างเดียว นักฟุตบอลก็คงหมดกำลังใจ แต่ถ้ามีเฉพาะกลุ่มแฟนบอลขาอวย อวยอย่างเดียว ขนาดแพ้เล่นไม่ดียังอวย ก็คงจะแพ้ไปเรื่อยๆ
สีสันของฟุตบอลทีมชาติไทย เกิดจากการbalanceที่ลงตัวระหว่างแฟนบอลขาอวยกับขาด่า
มันเป็นการbalanceที่ลงตัวอย่างสวยงามระหว่างแฟนบอลขาอวยกับขาด่า เหมือนหยินกับหยาง
ถ้ามีแต่เฉพาะกลุ่มแฟนบอลขาด่า ด่าอย่างเดียว นักฟุตบอลก็คงหมดกำลังใจ แต่ถ้ามีเฉพาะกลุ่มแฟนบอลขาอวย อวยอย่างเดียว ขนาดแพ้เล่นไม่ดียังอวย ก็คงจะแพ้ไปเรื่อยๆ