ผมขอบอกก่อนเลยน่ะครับว่าความรักของผมเป็นแบบ ชาย รัก ชาย

ผมกับแฟนคบกันมาได้ 4 ปีกว่า ซึ่งมันทำให้ผมมั่นใจแล้วว่า คนเนี่ยแหละคู่ชีวิต

ผมและเขาเป็นเพื่อนกันตอนเรียนมหา'ลัยครับ ตกลงใจกันตอนอยู่ปี 2 ความรักช่วงนั้นดีมากครับก็คงเป็นช่วงป๊อปปี้เลิฟที่ใครๆก็มีกัน

พอคบกันไปช่วงหนึ่ง มันก็มีแหละครับที่ทะเลาะกัน งอนกัน หรือแม้กระทั้งเลิกกัน แต่เราก็ยังประคับประครองความรักของเราจะเรียนจบมหาลัย

พอจบเราก็ต่างคนต่างทำงาน แยกกันอยู่คนละจังหวัดโดยที่ยังไปหากันตลอด เจอกันตลอด ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน

จนวันหนึ่งเข้าเข้าเดือนที่ครบรอบ 4 ปีที่คบกัน เราไม่ได้มีโอกาสเจอกัน แต่ก็คุยๆบอกว่าวันนี้ครบรอบน่ะ แต่เขาเฉยมาก เริ่มแปลกใจ แต่ก็คิดว่าเขาคงทำงานหนัก เอออ ลืมบอกไป เขาเพิ่งเริ่มทำงานในที่ทำงานใหม่ จากนั้นมาเขาก็คุยกับผมน้อยลง เงียบบ้าง หายบ้าง จนเริ่มไม่เป็นปกติ เลยถามไปตรงๆ แต่ก็ได้คำตอบว่า ไม่ได้มีอะไร ไม่ได้เป็นอะไร

จนมาถึงวันนี้ เขาขอโทรคุย อยากคุยด้วย ก็เลยโทรหา เขามาบอกว่า เขาอยากอยู่คนเดียว เขาอยากประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน อยากดูแลแม่ เราก็งงเลยสิ อยู่ดีๆก็อยากอยู่คนเดียว

ซึ่งผมก็โอเคเพราะถ้าจะขอร้องให้กลับมารักกัน หรือคุยกันเหมือนตอนเป็นแฟนกันมันไม่มีทางหรอก ก็เลยยอมเจ็บอยู่คนเดียว

มันยากมากครับที่คนหนึ่งยังรักอยู่ แต่อีกคนไม่มีใจแล้ว ผมวาดฝันที่จะทำอะไรกับเขาอีกเยอะมากมาย แต่ทุกอย่างต้องดับไป เสียใจครับ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย เจ็บอยู่คนเดียว เหงาอยู่คนเดียว ปรึกษาใครก็ไม่ได้ เพราะไม่ได้เปิดเผยใคร

ยังรักอยู่ ยังคิดถึงอยู่ แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป ผมจะพยายามทำให้ชีวิตเป็นปกติ อยู่เพื่อคนรอบข้าง เวลาน่าจะเป็นยารักษาผมเป็นอย่างดี ผมจะเก็บความทรงจำดีๆไว้ในใจตลอดไปครับ ยังรักเขาเหมือนเดิม