การที่เราชอบถ่ายรูป... มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ

สวัสดีครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม..ถ้าผิดพลาดอะไรยังไงขออภัยด้วยนะครับ

  ผมก็เปนคนนึงแหละครับที่มีความฝัน ความชอบ งานอดิเรกเหมือนคนปกติเขา ความฝันของผมคือ การได้เปิดธุระกิจอะไรสักอย่างให้กับตัวเอง(ประเภทรักอิสระน่ะ) พ่อแม่ผมก็เห็นด้วยกับความคิดของผม และสนับสนุนผม จนมาว่านึงพ่อผมให้ผมทำความรู้จัก เกี่ยวกับ " กล้อง " มันทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองชอบ แนวทางของชีวิตผมไปด้านไหน ผมเลยหัดถ่ายครับ หัดตั้งแต่อายุ 7 ปี จนถึงปัจจุบัน ผมอายุ 23 ปีแล้ว แต่เส้นทางก็ไม่สวยหรูเสมอไปเมื่อเข้ามหาลัย ผมอยากเรียน เกี่ยวกับเส้นทางนี้ ผมว่าผมเรียนได้ดีกว่า แต่พ่อแม่ผมเขาไม่ยอมครับ ผมเลยต้องจำใจเรียนคณะที่ตัวเองไม่ชอบในมหาลัยแห่งหนึ่ง และสุดท้ายทางก็มาสะดุดอีกครับ นั้นคือ ผมเรียนไม่จบ ทำให้พ่อแม่ผมเขาไม่พอใจมาก ตัดผมจากสิ่งที่ผมชอบทุกอย่าง เส้นทางเกี่ยวกับ "กล้อง" ของผม ได้ดับลง ผมทำงานกะพ่อครับ พอดีพ่อผมเปิดบริษัท แต่ผมก็ได้รับงานถ่ายรูปต่างๆมามากมาย ผมรู้สึกว่าการที่ผมถ่ายออกมาแล้วมีคนชอบมันมันทำให้ผมมีความสุข ผมสามารถหาเงินได้กับการถ่ายรูป แต่มันก็ไม่มีใครชอบทั้งหมดหรอกครับ พ่อผมตั้งแต่ถ่ายมา เขาไม่เคยชอบมันเลย แถมยังว่าด้วยว่า "ทำอย่างงี้ มันไม่มีวันหาเลี้ยงตัวเองได้หรอก" มันเป็นคำพูดที่ทำให้ผมหมดกำลังใจไปเลยครับ เขาพยายามให้ผมเลิกหลายรอบครับ แต่ผมก็ไม่เลิก แต่มันก็ดีอยู่อย่างนะครับที่คำพวกนี้มันทำให้ผมต้องการพิสูจให้เขาเหนว่าเราต้องทำให้เขาเห็นให้ได้..

   สุดท้ายนี้ผมอยากแค่ระบายเฉยๆ..... ไม่มีไรมาก ขอบคุณที่รับฟังผมนะครับ

นี่คือผลงานผมครับ  ......   https://www.facebook.com/WANNA-525878584204490/