แก้ไข
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันที่21สิงหาคม59
วันที่20ส.ค59 เงินวิกนี้ผมออก3,300เพราะโดนหักเหลือเท่านี้ผมให้เมีย1,500ผม1,800ใช้หนี้แล้วก็เหลือเท่ากัน
ผมลูกกับ2คนซึ่งเป็นลูกชายทั้ง2คน  ผมเริ่มรู้ว่าความรู้สึกที่มีให้กันมันหมดแล้วซึ่งมันเกิดที่ตัวผมเองที่คอยประชดเขาต่างๆนาๆ. แต่ไม่เคยทำจริงๆหรอก
ผมก็เลยเอาตังไปซื้อเค้กมา200฿ เพื่อเป็นการขอโทษกับสิ่งที่แล้วๆมาอยากให้เธอยิ้มและมีความสุขในครอบครัวสักครั้ง 300฿ผมเก็บไว้ใช้ส่วนตัวผม. อีก1,000กะไว้ให้เขาตอนเช้ารุ่งขึ้นยัง1,500ที่ให้เขามันไม่พอหรอกครับครอบครัวผมยากจนไหนจะมีหนี้สินเยอะไหมด.   ถึงเราจะลำบากแต่เราต้องยิ้มสู้ไปด้วยกัน ที่ผมซื้อเค้กนั้นก็เพื่อจัดให้เมียย้อนหลังด้วยและผมก็ได้กิน. ก่อนหน้านั้นลูกเลิกเรียนอาจารย์ตัดเค้กให้กินคนละชิ้นเล็กอีกคนหมดก็แย่งกันเพราะไม่มีใครอิ่มผมปั่นจักรยานไปรับลูกทั้ง2คน3ขวบกับ2ขวบ ผมร้องไห้น้ำตาไหลที่ไม่ซื้อของดีๆให้ลูกกินผมเลยตั้งใจซื้อให้เมียที่หมดผมรักกับลูกๆ ที่ผ่านมาผมทำตัวแย่ๆในสายตาคนอื่นแต่เรื่องในครอบครัวผมละเอียดผมเห็นทั้ง2ไปนั้งดูการ์ตูนหลังบ้านตอนผมหลับผมเผลอหลับไปเพราะผมเข้างานกลางคืนเลิก8โมงเช้าทุกวัน ผมตื่นขึ้นมาหาลูกไม่เจอแต่ไปดูหนังกับคนหลังบ้านที่เรียนรุ่นเดียวกับลูกชายผมยืนน้ำตาไหลผมกลั่นใจซื้อกล่องTvราคา620฿เพื่อให้ลูกดูการ์ตูนไม่ต้องออกไปไหน tvบ้านเป็นหนวดกุ้งดูได้แค่3579  บ้างวันก็ไม่ชัด แต่เมียผมที่หมดรักแล้วนั้นกลับไล่ผมกลับบ้านทั้งที่ผมพยามปรับตัวในวันต่อๆไปเพื่อเมียจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม มันยังไม่ทันเริ่มใหม่เช้าของอีกวันทั้งพ่อตาญาติๆของเขาให้ผมเลิกแยกกันอยู่ความคิดทั้งหมดเมีย
ผมต้องทำยังไงผมกินไม่นอนไม่หลับมา2วันแล้วคิดถึงเมียและลูกๆ