ควรจะเดินหน้าไปต่อหรือควรพอแค่นี้

นี้เป็นกระทู้แรกของเรา เรามเรื่องจะมาเล่าไห้ฟังค่ะ ซึ่งเราชื่อเนม(นาสมมุติ) เราได้เขาไปคุยกะรุ่นพี่คนหนึ่ง รุ่นพี่เขาเป็นทอมค่ะ  ซึ่งพี่เขาชื่อเน(นามสมมุติ) เขาเรียนอยู่มหาลัยปี 4 เราได้รู้จักพี่เขาจากเพื่อนๆ เพื่อนๆได้แนะนำให้รู้จัก ซึ่งตอนแรกยอมรับนะว่าไม่ได้สนใจอะไรเขาเลย ผ่านไปสักระยะเพื่อนเราได้ยุให้ทักไปคุยกะพี่เขา เราจึงตัดสินใจทักไปคุย เราเริ่มคุยกันวันที่ 28 เมษา คุยกันครั้งแรกเราไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเลย กะว่าคุยเล่นๆ ไม่จิงจัง แล้วบทสนทนาของเราวันนั้นก็จบลงด้วยคำว่า"คร้าปป " หลังจากนั้นมาไม่กี่วันพี่เขาก็ทักมาคุย เลยได้คุยกันยาวขึ้น เริ่มรู้สึกว่าพี่เขาก็น่ารักดีนะ เฟรนลี่ดี เริ่มติดพี่เขา เริ่มคุยกันทุกวัน เริ่มมีคำหวานๆ เริ่มมีการคอลหากัน หลังจากคุยกันไม่ถึงเดือนมหาลัยพี่เขาได้ปิดพอดี เขาเลยลงมาหาแม่พอดีที่ประจวบ เราเลยได้นัดเจอกันน การเจอกันครั้งแรกได้ผ่านไปด้วยดี ครั้งที่สองเราได้ทะเลาะกันหนัก ทะเลาะกันอยู่ 7 วัน ซึ่งยอมรับว่าเราผิด หลังจากนั้นพี่เขาก็กลับมาคุยกับเราเหมือนเดิม พอเข้าเดือนที่ 2พี่เขาก็บอกเราว่า แนนไปลดน้ำหนักมานะ ถ้าลดได้พี่จะคบด้วย(เราไม่ไช่คนอ้วนนะ เราแค่เป็นร่างใหญ่) เราจึงพยายามไม่กินข้าวเย้น พยายามทำอะไรในหลายๆอย่าง พอดีวิทลัยที่เราเรียนอยู่ก็เปิด พอดีมีรุ่นพี่ชวนเราไปต่อยมวย เราก็เลยตัดสินใจไปต่อยมวย ซ้อมมวยทุกๆวัน จนเราลดได้ 8 โล เราก็ไปบอกพี่เขา แต่เหมือนพี่เขาไม่ได้สนใจอะไรเลย เข้าเดือนที่ 3 พี่เขาก็บอกกับเราว่า "เนม เนมยังอยากคุยกับพี่อยู่ไหม" เราก็เขาไปว่า"อยากคุยสิ" พี่เขาก็บอกเราว่า"ถึงเราจะคุยไปกันเป็นปี สองปี ความสัมพันธ์ของเราของเราก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงหรอกนะ" คำพูดของเขาทำให้เรารู้สึกแบบความตั้งใจที่ทำมาพังอะ พังหมดอะ เราเอาคำพูดของเขามาคิดทุกวัน คิดทบทวนทุกอย่างว่าเรา ไม่มีไรดีเลยหรอ ทำไม ทั้งๆที่เราก็ดีทุกอย่าง ร้องไห้ทุกวัน ไปซ้อมมวยบ้างบางวัน ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เขาไม่สนใจ หลังจากที่เขาพูดมาพี่เขาก็ยังโทมาคุยกะเราทุกวัน ทำให้เราเริ่มไม่ค่อยคิดมาก หลังจากนั้นเราได้เจอกันบ่อยขึ้น บ่อยมาก จนไปที่บ้านเขา ไปหาเขาไปหาน้องเขา จนคิดว่าเราคงสนิทพอที่จะขอเขาเป็นแฟน แต่แล้วเราจึงตัดสินใจขอเขาเป็นแฟน แต่สุดท้ายคำตอบที่ได้คือ เขาเหมือนไม่สนใจเปลี่ยนคำถาม จนเราแบบเออ คงจะยังไม่ดีพอมั้ง เลยพยายามทำทุกอย่าง เขาอยากได้ไรไห้บอก อยากไปไหนบอก อยากกินไรบอก แนนให้เขาได้หมด เรายอมปฏิเสธทุกคนมี่เข้ามา มีน้องคนหนึ่งซึ่งน้องดีมากเราก็ได้ปฏิเสธไปเพราะเพียงเหตุผลว่ากลัวพี่เขาจะโกดเราที่เราหนีไปมีแฟนทั้งๆที่คุยกะเขาทุกวัน เราทำอะไรเราก็คิดถึงพี่เขาเป็นคนแรก นึกถึงพี่เขาเป็นคนแรก เรารักเขามากๆจิงๆ รักกว่าทุกคนที่เคยผ่านมา เขาเป็นคนที่ทำให้เรามีน้ำตามีเสีงหัวเราะมีรอยยิ้ม เขาเหมือนอะไรทุกๆอย่างในชีวิต จนพี่เขาขึ้นไปเรียน  เขาขึ้นไปเรียนเขาก็ยังทักมาคุย โทมาคุย วิดีโอคอลมาคุย ทำไห้เราไม่รู้จะตัดใจยังไง ตลอด3เดือที่ผ่านมา เนมยอมพี่เขาทุกอย่าง เนมโพสถึงพี่เขาทุกโพส แต่พี่เขากับทำตรงกันข้ามกับเรา เขาโพสถึงคนอื่น เขาไม่สนใจความรู้สึกเรา เราได้แต่เก็บมาร้องไห้ น้อยใจ ไม่มีทางไป ไปเล่าไห้เพื่อนฟังเพื่อนก็ได้แต่ด่ากลับมาบางคนบอกว่าพอเถอะนะ เหนื่อยแทน บางคนก็บอกว่ามันพยายามคุยเรื่องเราไห้พี่เขาฟังแต่พี่เขาเฉยใส่ จนทุกวันนี้เรากับพี่เขาก็ยังคุยกันอยู่ เรายังไม่อยากปล่อยพี่เขาไป ยังอยากคุย ยังอยากดูแลพี่เขา เราอยากเป็นอะไรในหลายๆให้กับพี่เขา ล่าสุดเลยค่ะ พี่เขาโพสถึงรูปในไอจี เพ้อถึงคนอื่น เราเห็นนี้แบบน้ำตาล่วงเลยค่ะ เราก็พยายามทำใจอยู่ทุกวันนี้ มันอยากอยู่กะเพื่อนตลอดเวลาไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่คนเดียวคิดมาก เรารักพี่เขามากเกินไปจิงๆ เราคิดอยู่นะว่าเราควรหยุดหรือไปต่อ เราได้แต่คิดไม่ก้าทำ ทำตัวปกติทุกวันแต่กลับบ้านไปร้องไห้ทุกวัน เรานะอยากไห้พี่เขารักเราบ้าง เพ้อถึงเราบ้าง อยากเป็นคนในใจเขาบ้าง อยากถามพี่เขาอะไรในหลายๆอย่าง ได้แต่คิดไม่ก้าถาม ยังอยากเดินหน้าไปต่อนะ แต่ใจมันไม่ไหวแล้วจิงๆ อยากยอมแพ้มาก เรายอมเปลี่ยนตัวเองแล้ว เรายอมทำทุกอย่างแล้ว พี่เขาก็ไม่เคยทำตามสันยาจิงๆ คิดมากจนป่วย จนโทรม เราควรตัดใจจากเขาแล้วจิงๆไช่ไหม??