เคยบอกเลิกแฟนบ่อยๆ จนอยู่ดีๆเค้าไปจริงแล้วเราทำใจไม่ได้ไหม

ผมเคยมีแฟนเมื่อตอนผมอยู่ ม 5 คนนึงครับ (ขอบอกก่อนเลยว่าเธอเป็นแฟนคนแรกของผมเลย) เราคบกันมาประมาณ 1 ปี กว่าๆ ช่วงแรกผมจะเป็นคนที่ไม่ค่อยจะติดแฟนเท่าไหร่ ค่อนข้างจะติดเพื่อนเอามากๆ เราคบกันไปได้ประมาณ 3เดือนกว่าผมรู้สึกว่า ผมเริ่มจะ รักเธอมากขึ้น เราเป็นคู่รักที่ไม่เหมือนคู่อื่นเท่าไหร่ เพราะว่าตอนนั้นพ่อผมไม่ให้เอารถมาโรงเรียน เพื่อนส่วนใหญ่ก็จะเอารถมารับแฟน บางทีผมก็คิดว่าตัวเองดีพอสำหรับเธอไหม เธอจะน้อยใจป่าว แต่เธอก็บอกผมว่าไม่จำเป็นหรอก ทุกเย็นผมก็นัดเจอเธอที่ ที่ดินของจังหวัด ซึ่งมันจะอยู่ ระหว่างรร.ชาย กับ รร. หญิง พอดี ทุกครั้งที่ไปผมก็จะไปนั่งตรงม้าหินอ่อน  ถามอะไรเรื่อยเปื่อย เราก็นัดเจอกันตรงนี้เป็นประจำทุกๆเย็น มันอาจจะเป็นข้อดี ของคู่เราด้วยมั้งที่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะ กว่าคู่อื่น พอคุยเสร็จผมก็จะพาเธอเดินไปขึ้นรถโดยสาร สิ่งที่ทำให้ผมเรื่ม รักเธอคงเป็นเพราะเธอเป็นคน ห่วงความรู้สึกคนอื่นมั้งครับ เธอจะถามผมตลอดว่า กินนี่ไหม ไปนี่ไหม ส่วนใหญ่ผมจะค่อนข้างปฏิเสธเธอตลอดครับ จนเริ่มเข้าเดือนที่ 7-8 เธอพาผมไปเจอพ่อกับแม่เธอที่บ้าน ผมรู้สึกว่าตัวเองสำคัญมากขึ้น + รักเธอมากขึ้นด้วย ช่วงนั้นน่าจะเป็นช่วงที่เรารักกันมากที่สุด เพราะว่าเราก็คบกันในสายตาผู้ใหญ่ ระหว่างทาง ที่เราคบกันก็มีทะเลาะกันบ้าง เขาบอกเลิกบ้าง ผมบอกเลิกบ้าง แต่ทุกครั้งที่ผ่านมาผมเป็นคนข้างมีเหตุผลนะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาผ่านไป ผมไม่เคยรักเธอน้อยลงเลย พอเวลาผ่านมาถึงช่วงที่เราเตรียวตัวเพื่อเข้ามหาลัย ช่วงนั้น เราสองคนห่างกันมาก ผมรู้สึกเลยว่า ผมคิดถึงเธอมาก เธอต้องเตรียมตัวเพื่ออ่านหนังสือ ส่วนผมนะหรอ ผมตั้งใจจะเรียนเอกชนอยู่แล้ว เลยไม่เครียดเท่าไหร่ ผมหาเรื่องทะเลาะตลอด ว่าทำไมไม่ค่อยมีเวลาให้ผมบ้าง ทำไมอยู่แต่กับเพื่อน ผมยังสำคัญอยู่ไหม อาจจะเพราะว่าก่อนหน้านี้ ที่เราก็ผลัดกันบอกเลิกกันเป็นประจำอยู่แล้วด้วย ผมเลยเพลอพูดกับเธอว่า ถ้าแกเป็นแบบนี้เราก็ยอมวะ เธอพยายามเหมือนให้ผม พูดคำนั้นออกมา เธอบอกว่าแล้วทำไม แล้วทำไม ย้ำอยู่อย่างนั้น "โอเคงั้นเราก็เลิกกันเหอะ" ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นคำสุดท้ายที่ผมได้พูดกับเธอ ผมคิดว่ามันก็จะเหมือนทุกครั้งที่พอเราหายดีกันทั้งคู่ เราก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ไม่เลยครั้งนี้ผมรู้สึกได้ว่าไม่เหมือนครั้งก่อน เขาไม่โทรมา ผมพยายามติดต่อ แต่เธอปิดเครื่องผมเริ่มรู้ว่าผมผิดเอง แต่ก็ทำไรไม่ได้ เพราะว่า ตอนนั้นเธอ ไปติวหนังสือที่ กทม ผมได้มีโอกาส อธิบายกับเธออีกครั้งแต่มันก็สายไปแล้วเธอบอกว่า เธอไม่ทนแล้ว  ผมมาเริ่มรู้สึกว่าผมชาดเธอไม่ได้ พยายามทำทุกอย่างทุกทาง เพื่อให้เธอกลับมา เหมือนผมยังไม่ได้เตรียมใจที่จะเลิกเลย แต่ เธอเตรียมใจมันมาก่อนแล้ว ผมโครตเจ็บ ถึงขนาดเคยคิดสั้น แต่ผมก็มีครอบครัวที่คอยอยู่ข้างๆผม หลังจากนั้นมาผมก็เลยกลัวความรักไปเลย และไม่คิดว่าจะมีใครดีเท่าเธอแล้ว จนตอนนี้ผมอยู่ปี 4 ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ผมทำตอนนั้นมันโครตเด็กเลย ผมทำแบบนั้นกับเธอได้ไง ตอนนี้ ผมก็ยังลืมเธอไม่ได้เลย ทุกคืน ภาพเธอจะวนอยู่ในหัวผมตลอด แล้วเพื่อนๆละครับ มีใครเคยเป็นไหม


... มันเจ็บนะครับ เลิกกัน ทั้งที่เรายังไม่ได้เตรียมใจ อะไรเลย