คือเรา เป้น คนนึงนะ ที่ไม่เคยโดนพ่อเเม่หรือเพื่อน ตบ มาก่อน ยิ่งเป้นพ่อเเท้ๆ นี้ยิ่งไม่มีทาง เเต่คราวนี้ มันเกิดขึ้น ..
อ่อ ลืมบอกว่า เราไม่มีเเม่ เสียตั้งเเต่อยู่ป.6 เป้นมะเร็ง บอกตามตรงว่า รู้สึกไม่ดีกับพ่อ รู้ว่าเป้นห่วงเเต่ หนูไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับตัวหนูเอง เราเป้นคนชอบอยู่คนเดียว ตั้งเเต่เเม่เสียไป พอๆ เราต่อ ตอนนั้นพ่อบอกให้เปิดเฟสบุ๊ก ให้ดู เเต่เรากลัว เพราะ รู้ว่าตัวเองทำผิดมาก พอเปิดเท่านั้นละ ทำให้พ่อเสียใจมาก (คือพ่อเราเป้นคนที่ตลก เเต่ถ้าโมโห คงไม่รอด) พ่อก้อทำสีหน้า โกรธมาก ตอนเเรกนึกว่าจะเล่นๆ ที่ไหนได้ เอื้อมมือ จะตบ ความรู้สึกเเรกคือ อยากให้เเม่อยู่ด้วยณ ตอนนั้น ตอนพ่อตบหน้า คือใจไปอยู่ตรงตาตุ้มเเล้ว ตบมากว่า4รอบ ที่นับได้นะ ตบจนเเก้มบวม เเล้วก้อถามว่า โทรศัพท์ ทำไมไม่รับ เหตุผลคือ ไม่คอยติดโทรศัพท์ เเล้วเเบตมันชอบเสื่อม เเต่บอก อะไรคงไม่ฟังเเล้วละ ณ ตอนนั้น เเล้วต้องออกไปข้างนอก เราก้อไม่กล้าออก มีเเต่คนถามว่า ไปโดนอะไรมา เราก้อเงียบ ณ ปัจจุบัน ณ วันนี้ คือก้อรุ้ใช่ปะว่า เราไม่ชอบ เล่นกะโทรสับ พ่อโทรมาหาน้อง บอกว่า ถ้าไม่รับโทรสับ จะเป้นเรื่องนะ เเต่ให้ทำไงได้ละ โทรสับเเบตหมด เเต่คงไม่ฟัง อีกเช่นเคย คราวนี้อยาก จะตบ ก้อเชิญนะ เริ่มจะชินละ คือเสียใจ + อีกหลายๆเรื่องด้วย ทั้งการเรียน งาน ยิ่งการเรียนนะ เเทบไม่ได้นอนเรยตอนกลางคืน ต้องตื่นตอนตี5 ออกจากบ้านประมาณ6โมง กว่าจะถึง .... คือเราเสียใจจนเเทบไม่รู้สึกเเล้วด้วยว่า ตัวเองจะมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ไหม
***ขอถามความคิดเห้นหน่อยนะค่ะ***
เราควรทำไงดี ควรขอโทษพ่อ หรือ ยังไง?? เเต่เราเป้นคนไม่กล้าเเสดงออกง่ะ ทามมไงดี
พ่อ ตบลูก ครั้งเเรก เเต่มีเหตุผลนะ
อ่อ ลืมบอกว่า เราไม่มีเเม่ เสียตั้งเเต่อยู่ป.6 เป้นมะเร็ง บอกตามตรงว่า รู้สึกไม่ดีกับพ่อ รู้ว่าเป้นห่วงเเต่ หนูไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับตัวหนูเอง เราเป้นคนชอบอยู่คนเดียว ตั้งเเต่เเม่เสียไป พอๆ เราต่อ ตอนนั้นพ่อบอกให้เปิดเฟสบุ๊ก ให้ดู เเต่เรากลัว เพราะ รู้ว่าตัวเองทำผิดมาก พอเปิดเท่านั้นละ ทำให้พ่อเสียใจมาก (คือพ่อเราเป้นคนที่ตลก เเต่ถ้าโมโห คงไม่รอด) พ่อก้อทำสีหน้า โกรธมาก ตอนเเรกนึกว่าจะเล่นๆ ที่ไหนได้ เอื้อมมือ จะตบ ความรู้สึกเเรกคือ อยากให้เเม่อยู่ด้วยณ ตอนนั้น ตอนพ่อตบหน้า คือใจไปอยู่ตรงตาตุ้มเเล้ว ตบมากว่า4รอบ ที่นับได้นะ ตบจนเเก้มบวม เเล้วก้อถามว่า โทรศัพท์ ทำไมไม่รับ เหตุผลคือ ไม่คอยติดโทรศัพท์ เเล้วเเบตมันชอบเสื่อม เเต่บอก อะไรคงไม่ฟังเเล้วละ ณ ตอนนั้น เเล้วต้องออกไปข้างนอก เราก้อไม่กล้าออก มีเเต่คนถามว่า ไปโดนอะไรมา เราก้อเงียบ ณ ปัจจุบัน ณ วันนี้ คือก้อรุ้ใช่ปะว่า เราไม่ชอบ เล่นกะโทรสับ พ่อโทรมาหาน้อง บอกว่า ถ้าไม่รับโทรสับ จะเป้นเรื่องนะ เเต่ให้ทำไงได้ละ โทรสับเเบตหมด เเต่คงไม่ฟัง อีกเช่นเคย คราวนี้อยาก จะตบ ก้อเชิญนะ เริ่มจะชินละ คือเสียใจ + อีกหลายๆเรื่องด้วย ทั้งการเรียน งาน ยิ่งการเรียนนะ เเทบไม่ได้นอนเรยตอนกลางคืน ต้องตื่นตอนตี5 ออกจากบ้านประมาณ6โมง กว่าจะถึง .... คือเราเสียใจจนเเทบไม่รู้สึกเเล้วด้วยว่า ตัวเองจะมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ไหม
***ขอถามความคิดเห้นหน่อยนะค่ะ***
เราควรทำไงดี ควรขอโทษพ่อ หรือ ยังไง?? เเต่เราเป้นคนไม่กล้าเเสดงออกง่ะ ทามมไงดี