เรากับแฟนคบกันมาจะ 6 ปีแล้วค่ะ
แต่ปัญหามันคือตอนนี้เราทะเลาะกันและฝ่ายชายบอกเลิกเรา (พูดโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจเราไม่รู้นะ) และตอนนี้เราก็ไม่ได้คุยกันจะ 1 อาทิตย์แล้ว ซึ่งเรื่องที่เราทะเลาะกันมันเริ่มจากเราว่าเขาเรื่องไลน์มาทำไมถึงอ่านแล้วไม่ตอบ เขาก็บอกว่าแม่เรียกจึงรีบลงไปหาแต่เปิดไลน์ค้างเอาไว้ คือมันก็เป็นเรื่องเล็กนะ อาจจะเล็กมากสำหรับบางคนแต่สำหรับเรามันไม่อ่ะ ทุกครั้งที่เราส่งไลน์ถ้าไม่อ่านเลยเราไม่โกรธนะ แต่ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบมันรู้สึกไม่ดีบอกไม่ถูก กลัวเขาจะเป็นอะไรไป แบบใจมันคิดไปเอง แต่มันคงเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับเขา ทีนี้เราก็บ่นๆตามประสาไป....เรื่องก็เริ่มแรงขึ้นตอนที่เราว่าเขาไปไหนไม่บอกเรา เราเป็นห่วงนะ เขาเลยย้อนเอาเรื่องที่เราชอบไปไหนแบบปุบปับมาพูดในตอนที่เรากำลังว่าเขา คือเข้าใจฟิวไหมอ่ะ มันเหมือนเขาเถียงเราและไม่ฟังที่เราพูดเลย กลับเอาความผิดของเรามาพูดในตอนนั้นคือมันก็ไม่ใช่ไหมอ่ะ (อันนี้ในความคิดเรานะ) คือเราเป็นคนที่ถ้าเขาทำผิดหรือไม่โอเคเราจะพูดทันที แต่แฟนเราเขาไม่ชอบพูดตอนที่เราทำผิดอ่ะ บอกแต่ว่าไม่เป็นอะไร ไม่ได้โกรธ แต่จะชอบเอาเรื่องที่เราทำผิดมาเถียงกับเราตอนที่เรากำลังโมโหเขา มันจึงเป็นประเด็นการที่เราโดย "บอกเลิกครั้งนี้"
.
.
.
ซึ่งตอนนี้เราไม่ได้ร้องไห้กับการเลิกครั้งนี้เลยนะ รู้สึกชีวิตปกติบอกไม่ถูก รู้สึกตัวมันโล่งๆและมีความคิดว่าต่อไปนี้จะทำอะไรก็สบายขึ้น ไม่ต้องรอใครอนุญาติ (เราชอบเที่ยว และคิดจะไปเที่ยวคนเดียวซึ่งแฟนเราไม่โอเค เลยชอบทะเลาะเรื่องนี้ด้วย) แต่มันก็มีความรู้สึกอยากรู้ว่าเขาทำไรอยู่นะ เล่นเกมส์หรือดูหนังอยู่ แอบดูเฟสเขาไลน์เขาว่ามีอะไรเปลี่ยนไปไหม แต่ก็ไม่ได้ร้อนรนอะไร
.
.
.
เราก็แบบงงๆกับตัวเอง ว่าเราควรทำไงต่อไปดีกับชีวิตตอนนี้ เราควรอดทนรอให้เขากลับมาหาเราเอง หรือเราจะเป็นคนไปหาเขาเอง หรือเราควรตัดใจจากรักครั้งนี้และเดินจากไปดี เราเหนื่อยนะกับการที่เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆมาจะ 6 ปี (แต่มันก็ดีที่เราไม่ทะเลาะกันเรื่องใหม่นะ) แต่มันรู้สึกผูกพันธ์มากเลยอ่ะ เราสองคนผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมากกกกก แฟนเราเขาเป็นคนดีนะไม่เคยนอกใจ ไม่เที่ยว ไม่กินเหล้าถ้าไม่มีเราอยู่ และอีกหลายๆอย่าง อยู่ด้วยแล้วสบายเป็นตัวเองได้ 100% เราเลยคิดว่าเราควรมองข้ามมันไปดีไหมเพราะข้อดีแฟนเรามันเยอะกว่าข้อเสียนะ แต่เราก็ต้องยอมรับการทะเลาะแบบนี้ต่อไปหรอมันจะเหนื่อยไหม เราสับสนกับตัวเองมากเลยตอนนี้
เราควรเดินออกมา หรือ อยู่ต่อไป
แต่ปัญหามันคือตอนนี้เราทะเลาะกันและฝ่ายชายบอกเลิกเรา (พูดโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจเราไม่รู้นะ) และตอนนี้เราก็ไม่ได้คุยกันจะ 1 อาทิตย์แล้ว ซึ่งเรื่องที่เราทะเลาะกันมันเริ่มจากเราว่าเขาเรื่องไลน์มาทำไมถึงอ่านแล้วไม่ตอบ เขาก็บอกว่าแม่เรียกจึงรีบลงไปหาแต่เปิดไลน์ค้างเอาไว้ คือมันก็เป็นเรื่องเล็กนะ อาจจะเล็กมากสำหรับบางคนแต่สำหรับเรามันไม่อ่ะ ทุกครั้งที่เราส่งไลน์ถ้าไม่อ่านเลยเราไม่โกรธนะ แต่ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบมันรู้สึกไม่ดีบอกไม่ถูก กลัวเขาจะเป็นอะไรไป แบบใจมันคิดไปเอง แต่มันคงเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับเขา ทีนี้เราก็บ่นๆตามประสาไป....เรื่องก็เริ่มแรงขึ้นตอนที่เราว่าเขาไปไหนไม่บอกเรา เราเป็นห่วงนะ เขาเลยย้อนเอาเรื่องที่เราชอบไปไหนแบบปุบปับมาพูดในตอนที่เรากำลังว่าเขา คือเข้าใจฟิวไหมอ่ะ มันเหมือนเขาเถียงเราและไม่ฟังที่เราพูดเลย กลับเอาความผิดของเรามาพูดในตอนนั้นคือมันก็ไม่ใช่ไหมอ่ะ (อันนี้ในความคิดเรานะ) คือเราเป็นคนที่ถ้าเขาทำผิดหรือไม่โอเคเราจะพูดทันที แต่แฟนเราเขาไม่ชอบพูดตอนที่เราทำผิดอ่ะ บอกแต่ว่าไม่เป็นอะไร ไม่ได้โกรธ แต่จะชอบเอาเรื่องที่เราทำผิดมาเถียงกับเราตอนที่เรากำลังโมโหเขา มันจึงเป็นประเด็นการที่เราโดย "บอกเลิกครั้งนี้"
.
.
.
ซึ่งตอนนี้เราไม่ได้ร้องไห้กับการเลิกครั้งนี้เลยนะ รู้สึกชีวิตปกติบอกไม่ถูก รู้สึกตัวมันโล่งๆและมีความคิดว่าต่อไปนี้จะทำอะไรก็สบายขึ้น ไม่ต้องรอใครอนุญาติ (เราชอบเที่ยว และคิดจะไปเที่ยวคนเดียวซึ่งแฟนเราไม่โอเค เลยชอบทะเลาะเรื่องนี้ด้วย) แต่มันก็มีความรู้สึกอยากรู้ว่าเขาทำไรอยู่นะ เล่นเกมส์หรือดูหนังอยู่ แอบดูเฟสเขาไลน์เขาว่ามีอะไรเปลี่ยนไปไหม แต่ก็ไม่ได้ร้อนรนอะไร
.
.
.
เราก็แบบงงๆกับตัวเอง ว่าเราควรทำไงต่อไปดีกับชีวิตตอนนี้ เราควรอดทนรอให้เขากลับมาหาเราเอง หรือเราจะเป็นคนไปหาเขาเอง หรือเราควรตัดใจจากรักครั้งนี้และเดินจากไปดี เราเหนื่อยนะกับการที่เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆมาจะ 6 ปี (แต่มันก็ดีที่เราไม่ทะเลาะกันเรื่องใหม่นะ) แต่มันรู้สึกผูกพันธ์มากเลยอ่ะ เราสองคนผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมากกกกก แฟนเราเขาเป็นคนดีนะไม่เคยนอกใจ ไม่เที่ยว ไม่กินเหล้าถ้าไม่มีเราอยู่ และอีกหลายๆอย่าง อยู่ด้วยแล้วสบายเป็นตัวเองได้ 100% เราเลยคิดว่าเราควรมองข้ามมันไปดีไหมเพราะข้อดีแฟนเรามันเยอะกว่าข้อเสียนะ แต่เราก็ต้องยอมรับการทะเลาะแบบนี้ต่อไปหรอมันจะเหนื่อยไหม เราสับสนกับตัวเองมากเลยตอนนี้