จัดการความรู้สึกอย่างไร กับรักที่อยากให้เป็นรักที่ไม่ต้องการอะไรจากอีกฝ่าย

เมื่อก่อนเพื่อนผมเคยพูดว่าเวลาที่เกลียดใครทำไมกล้าพูดว่าเกลียด แล้วเวลาที่รักใครชอบใครทำไมไม่กล้าพูด ทำให้ผมค่อนข้างชัดเจนในความรู้สึกของตัวเอง ตอนนี้ผมชอบคนๆนึง แต่เรามีจุดยืนที่เข้าใจร่วมกันถึงแม้ว่าจะชอบกันแค่ไหนเราจะไม่ให้ก้าวเกินกว่าคำว่าเพื่อน(ขออนุญาตไม่อธิบายนะครับ สรุปเลยคือคบกันไม่ได้)  เราปฏิบัติต่อกันและกันไม่ต่างจากความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่บางครั้งมันก็มีอารมณ์หึง หวง คิดถึง ต้องการให้เขาสนใจเท่านั้น ต้องการความมากกว่าเพื่อน ทำให้บางทีผมดูเป็นคนงี่เง่า ผมไม่ชอบคนงี่เง่าน่ารำคาญแต่ไอ้ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้ผมกลายเป็นคนที่ผมไม่ชอบ เพื่อนๆพี่ๆจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้ยังไงครับ คิดไปในทางไหนให้ใจสงบ ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่ต้องการอะไรจากเขานอกจากเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน สนุกสนานด้วยกัน ดูแลกันเหมือนพี่น้องหรือเพื่อนรัก จะบอกให้ผมตัดใจถอยออกมานั้นไม่ได้แน่นอนเพราะเรามีกิจกรรมประจำกลุ่มกันเสมอครับ ไอ้อารมณ์ความรู้สึกเหล่านี้มักทำให้ผมเหน็ดเหนื่อยกับมันเสมอต้องคอยข่มใจตัวเองเวลาหวงหรือหึงว่าไม่ใช่แฟนเรา ไม่ใช่ของเรา อึดอัดชอบกล

ปล.ไม่ใช่แอบชอบนะครับเพราะผมพูดต่อหน้าเลยว่าผมชอบ และไม่เคยปิดโอกาสตัวเองสำหรับคนอื่นๆ
ปล.2 ผมเชื่อว่าความรักไม่ได้ผูกมัดกับคนเพียงคนเดียว ผมอาจจะรักคนสิบคนแต่ถ้าเลือกคบใครผมจะทุ่มเทให้เฉพาะคนที่เลือกส่วนคนอื่นก็ให้ได้แค่ความรู้สึกดีๆเท่านั้น
ปล.3 ผมไม่ได้ต้องการเลิกที่จะชอบเขา แต่อยากทราบถึงวิธีที่จะชอบเขาให้เราไม่อึดอัดและเสียใจ