อยากจะมาแชร์เรื่องราวของตัวเองครับ
ตั้งแต่เกิดมาผมเป็นคนอารมณ์เย็น พูดน้อย แต่ก็ขำขันเฮฮากับทุกๆคน เวลามีปัญหาทุกข์ใจก็ let it go อะไรจะเกิดก็เกิดพร้อมรับและแก้ไขมันเสมอ
ไม่ชอบการทะเลาะเบาะแว้งกับใคร หลีกเลี่ยงเสมอ ไม่ว่าตอนไหนๆ มีปัญหาอะไรก็จะ "ช่างแมร่ง" เพราะแก้ไขอะไรไม่ได้จริงๆจะกังวลไปให้ได้อะไร
เวลาเห็นคนรอบตัวหงุดหงิด วิตกกังวล หรือเครียดกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ได้แต่คิดว่าจะเครียดไปทำไมรอรับมือและแก้ไขกับมันไม่ดีกว่าหรอ
จนเพื่อนๆพี่ๆมองว่าเราเป็นพ่อพระ เลยตั้งฉายาให้เราว่า เต่า เพราะดูเชื่องช้า เย็นชา กับอะไรหลายๆอย่าง
จนตอนนี้ผมอายุ20ปี กำลังขึ้นชั้นปีที่3แล้วครับเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อมิถุนายนปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับคนๆนึงและสนิทกันอย่างไวเพราะเคมีเราตรงกันมาก ไม่นานเราก็ได้คบกัน คบกันสองเดือนเลิกกันสองเดือนและกลับมาคบกันอีกสองเดือนตอนนี้เลิกกันแล้วครับ แฟนคนนี้ผมรักมากๆไม่คิดว่าจะได้เลิกกันเลย และมีแพลนในอนาคตเพียบเลยครับ รู้สึกว่าเรามีอารมณ์รุนแรงตั้งแต่มีความรัก เพราะแฟนเราติดเพื่อน ติดเกม ไม่ค่อยสนใจเรา หรือเราต้องการพื้นที่ของเขามากเกินไปก็ไม่แน่ใจ รู้สึกหงุดหงิดเวลาถูกละเลย จนตอนนี้เลิกกันแล้วผมก็ยังคุยกับเขาอยู่ พยายามเป็นเพื่อนกันให้ได้ แต่ทุกครั้งที่เขาไม่สนใจผม ทำเหมือนผมเป็นนอกผมก็จะหงุดหงิด โมโหจนทะเลาะกัน ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องเลย
เรามองทุกอย่างว่าเขาผิด เพราทิ้งเราไปจนทำให้เราเป็นแบบนี้เขาต้องรับผิดชอบสิ จนตอนอารมณ์เย็นหรือหายโกรธก็จะมองว่าแบบ "เห้ยเราทำไรลงไปวะ
เราอยากคุยกับเขาดีๆไม่ใช่หรอ" ทุกครั้งที่ใจเย็นมันจะมองเหตุการณ์ที่ผ่านมาว่าเราทำไปได้ไง เหมือนกับเป็นคนมีสองบุคคลิก จะดีก็ดีผมคุยกับเขาดีมาก
แต่ผมรู้สึกอ่อนไหวต่อกันเมินเฉยเลยทำให้เครียด วิตกกังวล และสุดท้ายก็จะทะเลาะกับแฟนเก่า (ตอนนี้แฟนเก่ายังไม่มีแฟนใหม่นะครับ)
ผมกุมความลับที่เราเคยคบกันไม่ให้เพื่อนหรือทางบ้านเขารู้ เวลาโมโหก็ขู่นู่นนี่จะบอกคนนั้นคนนี้ จนได้ในสิ่งที่ต้องการมา แต่พออารมณ์เย็นก็เหมือนเดิม
"เราทำอะไรลงไปวะ" เคยสติแตกบอกความลับกับเพื่อนเขาไปรอบหนึ่ง แต่ก็แก้เกมกลับมาให้เป็นเรื่องขำขันได้หลังจากอารมณ์เย็น แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยทำแล้ว
การคุมอารมณ์ไม่ได้ของผมไม่ได้เกิดกับทุกคนครับ จะเกิดขึ้นกับแฟนเก่าผมเท่านั้น แต่กับทุกคนผมใจเย็นและ let it go มากๆพร้อมให้คำแนะนำทุกคนเวลาทุกคนวิตกกังวลอะไร แต่กับตัวเองกลับทำไม่ได้เลย โมโหทีไรหัวชนฝาชนิดที่ว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
แต่ผมก็ไม่เคยใช้ความรุนแรงอะไรนะครับ ที่แรงคงจะเป็นคำพูดมากกว่า และทุกครั้งที่อารมณ์เย็นลง ผมก็จะขอโทษเขาเสมอ เขาก็บอกว่ารำคาญ เบื่อผมเหมือนกัน แต่เขาก็ยืนยันว่าอยากจะเป็นเพื่อนกับผมจริงๆ เพราะก่อนจะคบกันเราเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆในระยะเวลาสั้นๆ
ลองอ่านข้อมูลในเน็ตต่างๆบ้างก็ตรงกับอาการคนสองบุคคลิก บ้างก็ตรงกับโรคซึมเศร้าแต่ก็ไม่เคยไปหาจิตแพทย์เพราะกลัวครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ใครมีอะไรจะแนะนำหรือเล่าเรื่องของตัวเองที่เป็นคล้ายๆผมบ้างครับ
จากเคยเป็นคนๆนึงที่ใจเย็นกับทุกๆเรื่อง กลายมาเป็นคนที่คุมอารมณ์ไม่ได้หลังมีความรัก
ตั้งแต่เกิดมาผมเป็นคนอารมณ์เย็น พูดน้อย แต่ก็ขำขันเฮฮากับทุกๆคน เวลามีปัญหาทุกข์ใจก็ let it go อะไรจะเกิดก็เกิดพร้อมรับและแก้ไขมันเสมอ
ไม่ชอบการทะเลาะเบาะแว้งกับใคร หลีกเลี่ยงเสมอ ไม่ว่าตอนไหนๆ มีปัญหาอะไรก็จะ "ช่างแมร่ง" เพราะแก้ไขอะไรไม่ได้จริงๆจะกังวลไปให้ได้อะไร
เวลาเห็นคนรอบตัวหงุดหงิด วิตกกังวล หรือเครียดกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ได้แต่คิดว่าจะเครียดไปทำไมรอรับมือและแก้ไขกับมันไม่ดีกว่าหรอ
จนเพื่อนๆพี่ๆมองว่าเราเป็นพ่อพระ เลยตั้งฉายาให้เราว่า เต่า เพราะดูเชื่องช้า เย็นชา กับอะไรหลายๆอย่าง
จนตอนนี้ผมอายุ20ปี กำลังขึ้นชั้นปีที่3แล้วครับเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อมิถุนายนปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับคนๆนึงและสนิทกันอย่างไวเพราะเคมีเราตรงกันมาก ไม่นานเราก็ได้คบกัน คบกันสองเดือนเลิกกันสองเดือนและกลับมาคบกันอีกสองเดือนตอนนี้เลิกกันแล้วครับ แฟนคนนี้ผมรักมากๆไม่คิดว่าจะได้เลิกกันเลย และมีแพลนในอนาคตเพียบเลยครับ รู้สึกว่าเรามีอารมณ์รุนแรงตั้งแต่มีความรัก เพราะแฟนเราติดเพื่อน ติดเกม ไม่ค่อยสนใจเรา หรือเราต้องการพื้นที่ของเขามากเกินไปก็ไม่แน่ใจ รู้สึกหงุดหงิดเวลาถูกละเลย จนตอนนี้เลิกกันแล้วผมก็ยังคุยกับเขาอยู่ พยายามเป็นเพื่อนกันให้ได้ แต่ทุกครั้งที่เขาไม่สนใจผม ทำเหมือนผมเป็นนอกผมก็จะหงุดหงิด โมโหจนทะเลาะกัน ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องเลย
เรามองทุกอย่างว่าเขาผิด เพราทิ้งเราไปจนทำให้เราเป็นแบบนี้เขาต้องรับผิดชอบสิ จนตอนอารมณ์เย็นหรือหายโกรธก็จะมองว่าแบบ "เห้ยเราทำไรลงไปวะ
เราอยากคุยกับเขาดีๆไม่ใช่หรอ" ทุกครั้งที่ใจเย็นมันจะมองเหตุการณ์ที่ผ่านมาว่าเราทำไปได้ไง เหมือนกับเป็นคนมีสองบุคคลิก จะดีก็ดีผมคุยกับเขาดีมาก
แต่ผมรู้สึกอ่อนไหวต่อกันเมินเฉยเลยทำให้เครียด วิตกกังวล และสุดท้ายก็จะทะเลาะกับแฟนเก่า (ตอนนี้แฟนเก่ายังไม่มีแฟนใหม่นะครับ)
ผมกุมความลับที่เราเคยคบกันไม่ให้เพื่อนหรือทางบ้านเขารู้ เวลาโมโหก็ขู่นู่นนี่จะบอกคนนั้นคนนี้ จนได้ในสิ่งที่ต้องการมา แต่พออารมณ์เย็นก็เหมือนเดิม
"เราทำอะไรลงไปวะ" เคยสติแตกบอกความลับกับเพื่อนเขาไปรอบหนึ่ง แต่ก็แก้เกมกลับมาให้เป็นเรื่องขำขันได้หลังจากอารมณ์เย็น แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยทำแล้ว
การคุมอารมณ์ไม่ได้ของผมไม่ได้เกิดกับทุกคนครับ จะเกิดขึ้นกับแฟนเก่าผมเท่านั้น แต่กับทุกคนผมใจเย็นและ let it go มากๆพร้อมให้คำแนะนำทุกคนเวลาทุกคนวิตกกังวลอะไร แต่กับตัวเองกลับทำไม่ได้เลย โมโหทีไรหัวชนฝาชนิดที่ว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
แต่ผมก็ไม่เคยใช้ความรุนแรงอะไรนะครับ ที่แรงคงจะเป็นคำพูดมากกว่า และทุกครั้งที่อารมณ์เย็นลง ผมก็จะขอโทษเขาเสมอ เขาก็บอกว่ารำคาญ เบื่อผมเหมือนกัน แต่เขาก็ยืนยันว่าอยากจะเป็นเพื่อนกับผมจริงๆ เพราะก่อนจะคบกันเราเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆในระยะเวลาสั้นๆ
ลองอ่านข้อมูลในเน็ตต่างๆบ้างก็ตรงกับอาการคนสองบุคคลิก บ้างก็ตรงกับโรคซึมเศร้าแต่ก็ไม่เคยไปหาจิตแพทย์เพราะกลัวครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ใครมีอะไรจะแนะนำหรือเล่าเรื่องของตัวเองที่เป็นคล้ายๆผมบ้างครับ