แม่บังคับเรามากเกินไปบังคับแม้กระทั่งทางฝันและอนาคตเราและเราถูกเลี้ยงด้วยคำหยาบมาตั้งแต่เด็กๆ

ขอโทษนะเราไม่ไหวจริงๆเราขอพูดตรงๆเราเป็นเด็กในกรอบเชื่อฟังแม่ทุกอย่างทนฟังคำด่าแม่ทุกอย่างตั้งแต่เกิดมา18ปีเราไม่เคยได้รับถ้อยคำดีๆและคำให้กำลังใจสักประโยคเดียวกับปากผู้เป็นแม่เราเลยแกมีแต่ด่าๆทั้งๆที่เราไม่เคยออกไปไหนงานบ้านเรารับผิดชอบตลอดใช้ไปไหรเราก็ไปเวลาแกระบายอารมณ์ที่หงุดหงิดเราก็ยอมให้แก่ด่า แกวีนใส่ตลอดแกบอกไม่ให้ไปเราก็ไม่ไป เวลาเราล้มเราไม่เคยได้รับกำลังใจนอกใจซะว่า คำว่าตายสะ สมน้ำหน้าเมิง แล้วอีกอย่างแกไม่เคยสนใจเรื่องเรียนเราทั้งๆที่ใจเราสู้อยู่แล้วแต่แกมักบอกให้เราลาออกไปเรียนพวกเย็บผ้าแทน แล้วให้พี่ชายเราเรียนสูงๆก็พอ ไม่!ความฝันและอนาคตเราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้!เราอยากเป็นอาจารย์สอนภาษาในมหาวิทยาลัยเราอยากเลือกสถาบันเองเพราะตอนนี้เราอยู่ม.6แล้ว เราอยากเรียนที่เราฝันไว้ถึงจะไม่ใช่มหาวิทยาลัยดังแต่เราก็อยากเข้าไปเรียนแต่แม่เราก็ไม่ให้ไปให้เข้าแต่ที่แก่สั่งไว้แกบอกไว้บังคับเราให้เรียนที่อื่นบังคับเราต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ต้องเป็นเหมือนลูกสาวคนอื่น ต้องเหมือนนั้นนี้ต้องแต่งตัวแบบนั้นแบบนี้ต้องแต่งตัวตามใจแกและอีกอย่างชีวิตเราไม่เคยได้รับประสบการ์ณเลยเพราะแกให้อยู่แต่ในบ้านทุกเรื่องแกจะบังคับเราหมดตอนหน้าเราเป็นสิวแกก็ไม่ยอมให้เราไปหาหมอ แกบีบให้เราจนตอนนั้นหน้าเราพังเต็มเลย แถมผมแกก็ไม่ยอมให้ไปตัดที่ร้าน แกจะตัดให้ตลอด ถ้าเราแอบไปตัดที่อื่นแค่แกจะด่าจะโยนของใส่เราเลยทุกอย่างเรายอมตามใจแม่หมดเราไม่เคยเถียง เราไม่เคยดื้อ แกชอบด่าเราต่อหน้าคนอื่นให้เสียหายที่สุดแล้ววันนั้นถ้าแกได้ด่าเรา แกจะมีความสุข แกไม่ให้เราทำการบ้านจนกว่างานบ้านจะเสร็จไม่ให้เราอ่านหนังสือเวลาเราอ่านแกก็จะเรียกใช้แล้วบอกว่าอย่าอ่านมาทำงานบ้านให้เสร็จแต่เราบอกเลยถึงแม้เราจะยอมแกทุกอย่างแต่เรื่องการเลือกสถาบันตามใจเราเราไม่ยอมแน่ เราคงผูกึอตายแน่ๆถ้าทำตามที่แกบอกเกินไป เราจะบอกแม่อย่างไรดีเราจะทำอย่างไรดีคะจะขอยังไงให้แกยอมให้เราเรียนที่นั้น  ขอร้องช่วยหนูที
ที่สำคัญป้าๆเรามักพูดกับเราว่าเราเป็นเด็กถูกเก็บมาเลี้ยง แล้วพ่อเราทิ้งไปหาครอบครัวอื่น