HEAVEN IN HER ARMS by Alex Cherry
‘แม่อยากจะให้พายรู้จักยายจ้ะ’ แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้กับพาย
...
ปีที่ยายจากเราไปด้วยโรคมะเร็ง แม่ใช้เวลาเงียบๆนั่งนิ่งอยู่คนเดียว แม่มักจะกอดรูปของยายไว้ที่อก เหมือนแม่นั่งคิดอะไรอยู่นานเป็นชั่วโมง
พายคิดว่าแม่รู้สึกดีขึ้นบ้างหลายปีหลังนั้น แต่จริงๆแล้วแม่ไม่เคยทำใจได้เลย ผู้หญิงทุกคนมีส่วนหนึ่งที่เป็นเบื้องลึกของจิตใจที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ไม่ แม้แต่ตัวเราเอง
เวลาแม่คิดถึงยาย แม่เล่าให้ฟังว่า แม่จะจับปากกาเขียนบันทึกขึ้นมาถึงตัวเอง สมุดบันทึกแต่ละหน้า แม่จะเรียบเรียงความทรงจำถึงสิ่งที่แม่มีต่อยาย
...
‘ แต่พายยังอ่านไม่ได้นะ ห้ามเปิดเชียว ’ … อ้าว เป็นงั้นไป
แล้วแม่ก็ไม่เคยเอ่ยถึงสมุดบันทึกเล่มนั้นอีก
...
‘...เดือนนี้เครียดอ่ะแม่ ต้นเค้าไม่ค่อยมีเวลาให้พายเลย พักนี้เค้าเหมือนจะมีแต่โลกของเค้า งานที่พายทำก็ไม่สนุกเหมือนเดิม ทำท่าจะไปไม่รอดซักอย่าง เบื่อออ เซ็งงง ’ พายบ่นๆกับแม่ตอนกลับถึงบ้าน
แม่สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มลงอ่านหนังสือต่อ
‘ ฟังแม่นะพาย ชีวิตคนเราส่วนใหญ่ถูกกำหนดไว้แล้วนะลูก ตอนที่พายเป็นเด็ก แม่โชคดีที่มียายเป็นกระจกสะท้อนให้มองเห็นตัวเอง ทำให้แม่เข้าใจชีวิตมากขึ้น ทำให้แม่เข้าใจว่า ความเศร้าไม่ได้นิยามอยู่แค่การสูญเสียของคนที่จากไป แต่คือพลังในการหล่อหลอมให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ คนที่เรารัก คนที่เราอยากให้ค้นพบความหวังอีกครั้งกับชีวิต ’
‘ อะไรอ่ะแม่ วันนี้มาแนวไหน อำพายเล่นเหรอ ’ พายถามแบบงงงง
‘ เปล่าจ้ะ’ จำได้มั้ย สมุดบันทึกที่แม่เขียนให้พายน่ะ
‘ แม่กำลังเล่าบางสิ่งที่แม่เขียนไว้ให้พายฟัง ’
...
พายเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ปีนั้นที่ยายเสีย เป็นปีเดียวกันที่แม่รู้ตัวเองว่า แม่กำลังป่วยเป็นมะเร็ง
...
แม่ทราบมาก่อนหน้านั้นแล้วว่าแม่กำลังเผชิญกับโรคเดียวกันที่พรากยายไปจากแม่ แต่สิ่งที่แม่ทำ กลับไม่ใช่อย่างที่พายคิด แม่ไม่ได้ท้อแท้ ไม่แสดงออก ความซึมเศร้าของแม่คือเกราะกำบังตัวเองจากโลกภายนอกของเวลา แม่นั่งคิด นั่งเขียน แม่คิดถึงสิ่งที่ทำให้แม่ที่อ่อนแอ แม่คิดว่าแม่จะทำอย่างไรที่จะเป็นแม่ที่เข้มแข็งที่สุด แม่ใช้เวลาที่แม่อ่อนแอที่สุดมาคิดว่าแม่จะทำอะไรให้พาย ถ้าวันนึงจะต้องมีสิ่งๆหนึ่งที่เกิดขึ้นกับพาย สิ่งที่พายต้องสูญเสีย เหมือนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับแม่ เหมือนยายที่กำลังจะจากแม่ไป
...
‘ ยายเค้าไม่ได้จากเราไปไหนนะลูก.. ยายเค้าอยู่บนฟ้า ’ แต่คนบนฟ้ากลับมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ ถ้าเราคิดถึง ถ้าเราพร้อมจะปล่อยให้คนนั้นซึมเข้ามาในจิตใจเรา
‘ แล้วพอหายคิดถึง หายเหนื่อยเมื่อไหร่ เราก็เงยหน้า สู้กับชีวิตอีกที ‘
...
‘ แล้วแม่เขียนอะไรอีกคะ สมุดบันทึกเล่มนั้นน่ะ ให้พายเปิดอ่านได้รึยัง ’
แม่ได้แต่ยิ้ม.. แล้วพูดว่า
‘ พายคิดว่าถึงเวลาของแม่แล้วหรือยังล่ะ ’
อยู่.. แต่ไม่เคยมองเห็น ตอนที่ 5 “ คนบนฟ้า ”
HEAVEN IN HER ARMS by Alex Cherry
‘แม่อยากจะให้พายรู้จักยายจ้ะ’ แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้กับพาย
...
ปีที่ยายจากเราไปด้วยโรคมะเร็ง แม่ใช้เวลาเงียบๆนั่งนิ่งอยู่คนเดียว แม่มักจะกอดรูปของยายไว้ที่อก เหมือนแม่นั่งคิดอะไรอยู่นานเป็นชั่วโมง
พายคิดว่าแม่รู้สึกดีขึ้นบ้างหลายปีหลังนั้น แต่จริงๆแล้วแม่ไม่เคยทำใจได้เลย ผู้หญิงทุกคนมีส่วนหนึ่งที่เป็นเบื้องลึกของจิตใจที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ไม่ แม้แต่ตัวเราเอง
เวลาแม่คิดถึงยาย แม่เล่าให้ฟังว่า แม่จะจับปากกาเขียนบันทึกขึ้นมาถึงตัวเอง สมุดบันทึกแต่ละหน้า แม่จะเรียบเรียงความทรงจำถึงสิ่งที่แม่มีต่อยาย
...
‘ แต่พายยังอ่านไม่ได้นะ ห้ามเปิดเชียว ’ … อ้าว เป็นงั้นไป
แล้วแม่ก็ไม่เคยเอ่ยถึงสมุดบันทึกเล่มนั้นอีก
...
‘...เดือนนี้เครียดอ่ะแม่ ต้นเค้าไม่ค่อยมีเวลาให้พายเลย พักนี้เค้าเหมือนจะมีแต่โลกของเค้า งานที่พายทำก็ไม่สนุกเหมือนเดิม ทำท่าจะไปไม่รอดซักอย่าง เบื่อออ เซ็งงง ’ พายบ่นๆกับแม่ตอนกลับถึงบ้าน
แม่สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มลงอ่านหนังสือต่อ
‘ ฟังแม่นะพาย ชีวิตคนเราส่วนใหญ่ถูกกำหนดไว้แล้วนะลูก ตอนที่พายเป็นเด็ก แม่โชคดีที่มียายเป็นกระจกสะท้อนให้มองเห็นตัวเอง ทำให้แม่เข้าใจชีวิตมากขึ้น ทำให้แม่เข้าใจว่า ความเศร้าไม่ได้นิยามอยู่แค่การสูญเสียของคนที่จากไป แต่คือพลังในการหล่อหลอมให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ คนที่เรารัก คนที่เราอยากให้ค้นพบความหวังอีกครั้งกับชีวิต ’
‘ อะไรอ่ะแม่ วันนี้มาแนวไหน อำพายเล่นเหรอ ’ พายถามแบบงงงง
‘ เปล่าจ้ะ’ จำได้มั้ย สมุดบันทึกที่แม่เขียนให้พายน่ะ
‘ แม่กำลังเล่าบางสิ่งที่แม่เขียนไว้ให้พายฟัง ’
...
พายเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ปีนั้นที่ยายเสีย เป็นปีเดียวกันที่แม่รู้ตัวเองว่า แม่กำลังป่วยเป็นมะเร็ง
...
แม่ทราบมาก่อนหน้านั้นแล้วว่าแม่กำลังเผชิญกับโรคเดียวกันที่พรากยายไปจากแม่ แต่สิ่งที่แม่ทำ กลับไม่ใช่อย่างที่พายคิด แม่ไม่ได้ท้อแท้ ไม่แสดงออก ความซึมเศร้าของแม่คือเกราะกำบังตัวเองจากโลกภายนอกของเวลา แม่นั่งคิด นั่งเขียน แม่คิดถึงสิ่งที่ทำให้แม่ที่อ่อนแอ แม่คิดว่าแม่จะทำอย่างไรที่จะเป็นแม่ที่เข้มแข็งที่สุด แม่ใช้เวลาที่แม่อ่อนแอที่สุดมาคิดว่าแม่จะทำอะไรให้พาย ถ้าวันนึงจะต้องมีสิ่งๆหนึ่งที่เกิดขึ้นกับพาย สิ่งที่พายต้องสูญเสีย เหมือนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับแม่ เหมือนยายที่กำลังจะจากแม่ไป
...
‘ ยายเค้าไม่ได้จากเราไปไหนนะลูก.. ยายเค้าอยู่บนฟ้า ’ แต่คนบนฟ้ากลับมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ ถ้าเราคิดถึง ถ้าเราพร้อมจะปล่อยให้คนนั้นซึมเข้ามาในจิตใจเรา
‘ แล้วพอหายคิดถึง หายเหนื่อยเมื่อไหร่ เราก็เงยหน้า สู้กับชีวิตอีกที ‘
...
‘ แล้วแม่เขียนอะไรอีกคะ สมุดบันทึกเล่มนั้นน่ะ ให้พายเปิดอ่านได้รึยัง ’
แม่ได้แต่ยิ้ม.. แล้วพูดว่า
‘ พายคิดว่าถึงเวลาของแม่แล้วหรือยังล่ะ ’