ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ระบายด้วยนะครับ
สมัยเรียนเคยโดนอาจารย์เรียกไปด่าและดูถูกอย่างรุนแรงว่า "ชีวิตคุณไม่ประสบความสำเร็จหรอก ถ้าประสบความสำเร็จมาบอกผมได้เลย"
คำๆ นี้อยู่ในใจตลอด และไม่คิดว่าอาจารย์ที่เราเคารพจะพูดคำนี้ให้ เพราะเหตุผลที่ผมทำงานออกมาไม่ดี
แม้แต่พ่อ คนใกล้ตัวที่สุดก็ไม่เข้าใจ
ครอบครัวมีลูกทั้งหมด 3 คน ผมเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชายและน้องสาว แม่ผมเสียแล้ว พี่และน้องมีครอบครัวแล้ว ทั้คู่จบการศึกษาระดับต่ำกว่า ม.6
ส่วนผมเนื่องจากทางบ้านมีฐานะยากจน แต่ผมมีความอดทนสูงมาก ทำงานส่งตัวเองเรียนเอง โดยไม่ขอตังค์ทางบ้านเลย (ถึงขอก็ไม่มี) แม้แต่ตอนเรียนผมทำงานได้เงิน กลับบ้านทุกครั้งถ้าผมพอมีเงินบ้างผมก็จะให้ทางบ้านไว้ใช้ ครั้งละห้าร้อย ครั้งละพัน แม้ตนเองขณะเรียนหลายครั้งต้องยืมเงินเพื่อน บางครั้งไม่ได้กินข้าวเพราะไม่อยากรบกวนคนอื่น ก็ต้องรอเงินกู้ กยศ. ออก
ผมตั้งใจเรียนมาก เพื่อหวังจะมีงานดีๆ ทำ เลี้ยงครอบครัว ลบคำสบประมาทของใครๆ ในหัวมีแต่ต้องทำให้ทางบ้านสบาย จนจบปริญญาตรี หลังจากจบผมก็เป็นคนทำงาน ส่งทางบ้าน ของใช้ รถยนต์ บ้าน ผมก็เป็นคนส่งเงินให้ซื้อทั้งหมดคนเดียว เป็นหนี้ผมก็ใช้ให้ เงินแต่งงานไหม่ผมก็ให้ทั้งหมด ทำงานได้เงินมาเท่าไรผมหักค่ากินอยู่ของผมรายเดือน นอกนั้นทุกบาททุกสตางค์ส่งทางบ้านหมดทำให้ผมทำงานมาเกือบสามปี ไม่มีตังค์เก็บส่วนตัว โดยที่พี่และน้องไม่ต้องมารับผิดชอบอย่างนี้
ปัจจุบันผมลาออกจากงาน มาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 เดือน โดยใช้เงินเดือนสุดท้ายที่เหลือเพื่อใช้จ่าย ค่ากับข้าว ผมก็ต้องซื้อเข้าบ้าน ระหว่างรองาน สมัครงาน มีหลายที่ผมไปสัมภาษณ์ แต่ไม่ได้ ผมก็ไม่ย่อท้อ ตั้งหน้าตั้งตาสมัครงานใหม่ ระหว่างอยู่บ้านผมมักมีปัญหากับพ่อ เพราะท่านเป็นคนที่ค่อนข้างจุกจิกทุกเรื่อง จนล่าสุดทะเลาะกัน ผมทนไม่ไหวจนได้โต้เถียงท่านไปบ้าง ทำให้ท่านไล่ผมออกจากบ้าน (ทั้งๆ ที่ที่ดิน และบ้านผมเป็นคนส่งตังค์ซื้อ และสร้างคนเดียวทั้งหมด) และท่านยังบอกว่า ที่ผมตกงานแบบนี้เพราะผมเป็นคนแบบนี้ ชอบเถียง ไม่กตัญญู (ทั้งๆ ที่ผมไม่ค่อยพูดเลยด้วยซ้ำ ) หลายครั้งที่ผมต้องเก็บปัญหาไว้คนเดียว ไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้ หลายครั้งคิดอยากฆ่าตัวตาย ปัญหาขอผมจะได้จบ
ขอบคุณที่พันทิพมีพื้นที่ให้ระบาย ผมเขียนไม่เก่ง
และขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ
[กระทู้ขอกำลังใจ] เบื่อชีวิต มีแต่อุปสรรค แม้แต่คนใกล้ตัวที่สุดก็ไม่เข้าใจ
สมัยเรียนเคยโดนอาจารย์เรียกไปด่าและดูถูกอย่างรุนแรงว่า "ชีวิตคุณไม่ประสบความสำเร็จหรอก ถ้าประสบความสำเร็จมาบอกผมได้เลย"
คำๆ นี้อยู่ในใจตลอด และไม่คิดว่าอาจารย์ที่เราเคารพจะพูดคำนี้ให้ เพราะเหตุผลที่ผมทำงานออกมาไม่ดี
แม้แต่พ่อ คนใกล้ตัวที่สุดก็ไม่เข้าใจ
ครอบครัวมีลูกทั้งหมด 3 คน ผมเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชายและน้องสาว แม่ผมเสียแล้ว พี่และน้องมีครอบครัวแล้ว ทั้คู่จบการศึกษาระดับต่ำกว่า ม.6
ส่วนผมเนื่องจากทางบ้านมีฐานะยากจน แต่ผมมีความอดทนสูงมาก ทำงานส่งตัวเองเรียนเอง โดยไม่ขอตังค์ทางบ้านเลย (ถึงขอก็ไม่มี) แม้แต่ตอนเรียนผมทำงานได้เงิน กลับบ้านทุกครั้งถ้าผมพอมีเงินบ้างผมก็จะให้ทางบ้านไว้ใช้ ครั้งละห้าร้อย ครั้งละพัน แม้ตนเองขณะเรียนหลายครั้งต้องยืมเงินเพื่อน บางครั้งไม่ได้กินข้าวเพราะไม่อยากรบกวนคนอื่น ก็ต้องรอเงินกู้ กยศ. ออก
ผมตั้งใจเรียนมาก เพื่อหวังจะมีงานดีๆ ทำ เลี้ยงครอบครัว ลบคำสบประมาทของใครๆ ในหัวมีแต่ต้องทำให้ทางบ้านสบาย จนจบปริญญาตรี หลังจากจบผมก็เป็นคนทำงาน ส่งทางบ้าน ของใช้ รถยนต์ บ้าน ผมก็เป็นคนส่งเงินให้ซื้อทั้งหมดคนเดียว เป็นหนี้ผมก็ใช้ให้ เงินแต่งงานไหม่ผมก็ให้ทั้งหมด ทำงานได้เงินมาเท่าไรผมหักค่ากินอยู่ของผมรายเดือน นอกนั้นทุกบาททุกสตางค์ส่งทางบ้านหมดทำให้ผมทำงานมาเกือบสามปี ไม่มีตังค์เก็บส่วนตัว โดยที่พี่และน้องไม่ต้องมารับผิดชอบอย่างนี้
ปัจจุบันผมลาออกจากงาน มาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 เดือน โดยใช้เงินเดือนสุดท้ายที่เหลือเพื่อใช้จ่าย ค่ากับข้าว ผมก็ต้องซื้อเข้าบ้าน ระหว่างรองาน สมัครงาน มีหลายที่ผมไปสัมภาษณ์ แต่ไม่ได้ ผมก็ไม่ย่อท้อ ตั้งหน้าตั้งตาสมัครงานใหม่ ระหว่างอยู่บ้านผมมักมีปัญหากับพ่อ เพราะท่านเป็นคนที่ค่อนข้างจุกจิกทุกเรื่อง จนล่าสุดทะเลาะกัน ผมทนไม่ไหวจนได้โต้เถียงท่านไปบ้าง ทำให้ท่านไล่ผมออกจากบ้าน (ทั้งๆ ที่ที่ดิน และบ้านผมเป็นคนส่งตังค์ซื้อ และสร้างคนเดียวทั้งหมด) และท่านยังบอกว่า ที่ผมตกงานแบบนี้เพราะผมเป็นคนแบบนี้ ชอบเถียง ไม่กตัญญู (ทั้งๆ ที่ผมไม่ค่อยพูดเลยด้วยซ้ำ ) หลายครั้งที่ผมต้องเก็บปัญหาไว้คนเดียว ไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้ หลายครั้งคิดอยากฆ่าตัวตาย ปัญหาขอผมจะได้จบ
ขอบคุณที่พันทิพมีพื้นที่ให้ระบาย ผมเขียนไม่เก่ง
และขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ