สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉันค่ะ ใช้ภาษาไม่ถูกต้องหรือพิมพ์ถูกพิมผิด ก็ต้องขออภัยไว้ก่อนนะค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า ฉันกับแฟนคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้วค่ะ ตลอดระยะเวลาที่ฉันเคยมีแฟนเค้าเป็นแฟนที่ฉันรักมากที่สุดเลยค่ะ ฉันกับแฟนเรียนอยู่คนละจังหวัด แต่เป็นคนจังหวัดเดียวกัน และเค้าก็เป็นญาติทางสามีของป้าฉัน เค้าเรียนที่เทคนิคในเมืองและพักหอ เวลาที่ฉันว่างๆหรือไม่มีเรียนติดกันสามวันขึ้นไป หรือวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แม้แต่ช่วงที่เรียนซัมเมอร์ ฉันก็จะมาหาเค้าตลอด แต่เค้าไม่ชอบไปหาฉันเพราะเค้าบอกว่ามันไกล ขี้เกลียดนั่งรถและเมารถ ฉันก็เลยต้องเป็นฝ่ายมาหาเค้าตลอด ตลอดระยะเวลาที่เราคบกัน เราเป็บแบบคบๆเลิกๆกันตลอด เค้าจะเป็นฝ่ายบอกเลิกฉันทุกครั้ง จนคำว่าเลิกมันดูไม่มีความหมายสำหรับฉันไปซะแล้ว ตอนแรกๆฉันก็จะเป็นฝ่ายง้อเค้าตลอด ไม่ว่าจะถูกหรือผิดแต่พักหลังๆมาฉันไม่ค่อยจะง้อสักเท่าไหร่เหมือนมันเริ่มชินไปแล้ว เค้าเป็นคนที่ปากเสีย ปากไม่ตรงกับใจ เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เอาความคิดตัวเองเป็นหลัก เป็นคนติดเกมด้วย (แม่เค้าเลี้ยงเค้ามาแบบตามใจ) ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น ตอนแรกที่เค้าเลิกกับฉันเพราะว่าฉันชอบเที่ยวกลางคืน (แต่ฉันไม่เคยมั่วผู้ชายนะ) ด้วยความที่ฉันกลัวเสียเค้าไปฉันยอมโดดเรียนแล้วนั่งรถมาง้อเค้า (นั่งรถตั้ง 4 ชม. ) โทรหาเค้าก็ไม่ยอมรับสายแล้วยัง บล็อคเฟสเราอีกด้วย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ฉันนั่งรถมากับน้ำตา คิดอยู่ในใจตลอดว่าจะต้องเสียเค้าไปจริงๆ (ลืมบอกว่าฉันไม่เคยง้อใคร) พอมาถึงก็ค่ำแล้วฉันให้เพื่อนมารับและไปนั่งดื่มกันที่ร้านเหล้า จนถึงตี 2 ที่ฉันไม่รีบไปง้อเค้าเพราะฉันไม่รู้จะง้อยังไง เลยต้องไปดื่มเหล้าเผื่อจะคิดวิธีออกและก็กล้าที่จะไปง้อเค้า หลังจากออกจากร้านเหล้าฉันก็มาหาเค้าที่หอแต่เค้านอนไปแล้ว ฉันยืนเคาะห้องเรียกเค้าให้มาเปิดประตูอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าเค้าจะยอมเปิด พอเค้าเปิดประตูฉันก็ได้แต่ร้องไห้แล้วแล้วขอคืนดี เค้าบอกว่าไม่!!! แล้วไล่ฉันออกไปจากห้อง ฉันก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนอีกอย่างเพื่อนก็คงจะนอนกันหมดแล้ว ฉันก็เลยเดินออกมานั่งร้องไห้อยู่หน้าหอ จนถึงตี 3 เค้าก็ออกมาหาเราแล้วบอกให้เรากลับเข้าไปในห้องแล้วหลังจากนั้นมาเราก็คืนดีกัน (เราเป็นคู่รักที่เวลาดีกันจะรักกันจนเพื่อนๆอิจฉา จนเพื่อนไม่อยากให้เลิกกัน) ต่อมาอีกประมานสี่เดือน เราก็เลิกสวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉันค่ะ ใช้ภาษาไม่ถูกต้องหรือพิมพ์ถูกพิมผิด ก็ต้องขออภัยไว้ก่อนนะค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า ฉันกับแฟนคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้วค่ะ ตลอดระยะเวลาที่ฉันเคยมีแฟนเค้าเป็นแฟนที่ฉันรักมากที่สุดเลยค่ะ ฉันกับแฟนเรียนอยู่คนละจังหวัด แต่เป็นคนจังหวัดเดียวกัน และเค้าก็เป็นญาติทางสามีของป้าฉัน เค้าเรียนที่เทคนิคในเมืองและพักหอ เวลาที่ฉันว่างๆหรือไม่มีเรียนติดกันสามวันขึ้นไป หรือวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แม้แต่ช่วงที่เรียนซัมเมอร์ ฉันก็จะมาหาเค้าตลอด แต่เค้าไม่ชอบไปหาฉันเพราะเค้าบอกว่ามันไกล ขี้เกลียดนั่งรถและเมารถ ฉันก็เลยต้องเป็นฝ่ายมาหาเค้าตลอด ตลอดระยะเวลาที่เราคบกัน เราเป็บแบบคบๆเลิกๆกันตลอด เค้าจะเป็นฝ่ายบอกเลิกฉันทุกครั้ง จนคำว่าเลิกมันดูไม่มีความหมายสำหรับฉันไปซะแล้ว ตอนแรกๆฉันก็จะเป็นฝ่ายง้อเค้าตลอด ไม่ว่าจะถูกหรือผิดแต่พักหลังๆมาฉันไม่ค่อยจะง้อสักเท่าไหร่เหมือนมันเริ่มชินไปแล้ว เค้าเป็นคนที่ปากเสีย ปากไม่ตรงกับใจ เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เอาความคิดตัวเองเป็นหลัก เป็นคนติดเกมด้วย (แม่เค้าเลี้ยงเค้ามาแบบตามใจ) ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น ตอนแรกที่เค้าเลิกกับฉันเพราะว่าฉันชอบเที่ยวกลางคืน (แต่ฉันไม่เคยมั่วผู้ชายนะ) ด้วยความที่ฉันกลัวเสียเค้าไปฉันยอมโดดเรียนแล้วนั่งรถมาง้อเค้า (นั่งรถตั้ง 4 ชม. ) โทรหาเค้าก็ไม่ยอมรับสายแล้วยัง บล็อคเฟสเราอีกด้วย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ฉันนั่งรถมากับน้ำตา คิดอยู่ในใจตลอดว่าจะต้องเสียเค้าไปจริงๆ (ลืมบอกว่าฉันไม่เคยง้อใคร) พอมาถึงก็ค่ำแล้วฉันให้เพื่อนมารับและไปนั่งดื่มกันที่ร้านเหล้า จนถึงตี 2 ที่ฉันไม่รีบไปง้อเค้าเพราะฉันไม่รู้จะง้อยังไง เลยต้องไปดื่มเหล้าเผื่อจะคิดวิธีออกและก็กล้าที่จะไปง้อเค้า หลังจากออกจากร้านเหล้าฉันก็มาหาเค้าที่หอแต่เค้านอนไปแล้ว ฉันยืนเคาะห้องเรียกเค้าให้มาเปิดประตูอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าเค้าจะยอมเปิด พอเค้าเปิดประตูฉันก็ได้แต่ร้องไห้แล้วแล้วขอคืนดี เค้าบอกว่าไม่!!! แล้วไล่ฉันออกไปจากห้อง ฉันก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนอีกอย่างเพื่อนก็คงจะนอนกันหมดแล้ว ฉันก็เลยเดินออกมานั่งร้องไห้อยู่หน้าหอ จนถึงตี 3 เค้าก็ออกมาหาเราแล้วบอกให้เรากลับเข้าไปในห้องแล้วหลังจากนั้นมาเราก็คืนดีกัน (เราเป็นคู่รักที่เวลาดีกันจะรักกันจนเพื่อนๆอิจฉา จนเพื่อนไม่อยากให้เลิกกัน) ต่อมาอีกประมานสี่เดือน เราก็เลิกกันอีกเหตุผลคือ ฉันชอบจู้จี้จุกจิก ชอบบ่นให้เค้า เค้าเลยบอกเลิก ซึ่งฉันก็ต้องนั่งรถเป็นเวลา 4 ชม.เพื่อที่จะมาหาเค้าอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ก็เกือบจะไม่สำเร็จ ฉันก็ให้เพื่อนมารับอีกเช่นเคย ฉันไปหาเค้าที่หอแต่ปรากฏว่าเพื่อนเค้ามากินเหล้าที่ห้องประมาน 7 คน ฉันบอกเพื่อนเค้าให้เรียกเค้าออกมาข้างนอกบอกว่าฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยแต่เค้าก็ไม่ยอมออกมา จนเพื่อนเค้าต้องว่าให้เค้าๆถึงจะยอมออกมา เราคุยกันไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจกัน ฉันก็ได้แต่ถามเค้าว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? เค้าก็ได้แต่ปฎิเสธและไล่ฉันอย่างกับหมูกับหมา ฉันอารมณ์ขึ้นอย่างแรงเลยจ้า ฉันเลยตบหน้าเค้าสามครั้งแรงๆ แล้วถีบเค้าสองครั้ง แล้วฉันก็ร้องไห้แล้ววิ่งออกไปหน้าหอ ก็ไปเจอเพื่อนเค้าอีกคนฉันก็เล่าทุกอย่างให้เพื่อนเค้าฟังจนเพื่อนเค้าทนไม่ไหวเลยเรียกให้เค้ามาเคลียกันอีกทีแล้วเราก็ยื่นข้อเสนอต่อกัน ว่าฝ่ายไหนทำผิดข้อเสนอที่ให้ไว้ก็ต้องเป็นฝ่ายไป เราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเวลาที่เราทะเลาะกัน หรือเวลาที่ฉันพูดไม่รู้เรื่องเค้าก็จะใช้กำลังกับฉันตลอด เค้าชอบตบตีฉัน (หรืออาจจะเป็นเพราะเค้าแค้นที่ฉันตบหน้าและถีบเค้าในครั้งนั้น) ฉันก็ทนมาทุกครั้ง ทนจนถึงเหตุการณ์ล่าสุด เราทะเลาะกันก่อนที่ฉันจะมาหาเค้าฉันบ่นให้เค้าเพราะว่าเค้าไม่ยอมบอกว่าอยู่ไหน ทำอะไรทั้งๆที่ฉันโทรปลุกเค้าไปเรียนตอน 9 โมง แล้วฉันบอกว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรก็บอกด้วยนะซึ่งปกติเค้าอยู่ไหนทำไรจะแชทบอกตลอด แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ฉันโทรปลุก 9 โมงเค้าไปเรียน 10 โมง ช่วง 11 โมงฉันยังเห็นเค้ามากดไลค์สเตตัสฉันอยู่เลย มีเวลาเล่นเฟสบุคแต่พิมพ์มาบอกฉันไม่ได้ว่าอยู่ไหน ทำไร เรื่องนี้จึงกลายเป็นประเด็นที่ทำให้ฉันต้องมาบ่นให้เค้า แล้วเราก็ทะเลาะกันเค้าก็ตบตีฉันเหมือนเดิมแล้วบอกฉันว่าทนไม่ไหวก็เก็บเสื้อผ้าออกไป ฉันก็เก็บเสื้อผ้าออกไปจริงๆค่ะ ตอนฉันเก็บเสื้อผ้า แล้วเหลือเสื้อชิ้นสุดท้ายจะยัดใส่กระเป๋า เค้าก็มาจับแขนฉัน กอดคอฉัน เหมือนไม่อยากให้ฉันไป แต่ในหัวฉันตอนนั้นมันสั่งว่าต้องไป ฉันบอกเขาว่าฉันทนมานานแล้ว ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง แล้วฉันก็มาอยู่บ้านป้าในเมืองซึ่งห่างจากหอเค้าประมาน 4 กม. หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ฉันบล็อกเฟส ไลน์ เค้าทั้งหมดยกเว้นเบอร์โทร ต่อมาอีก 2 วันเพื่อนฉันโทรมาขอไฟล์งานส่งอาจารย์ซึ่งไฟล์งานดันไปอยู่ที่โน้ตบุคเค้า ฉันเลยตัดสินใจให้เพื่อนไปส่งไปที่หอเค้า (ลึกๆในใจฉันก็อยากเห็นหน้าเค้าเหมือนกัน) เพื่อนฉันมันรีบกลับบ้านมันเลยได้แค่ไปส่งแต่ไม่ได้อยู่รอ ฉันก็คิดว่าเค้าคงใจดีไปส่งฉันมาบ้านป้าอยู่หรอกมั้งโทสัพฉันดันมาแบตหมดอีก จำเบอร์ใครก็ไม่ได้ พอฉันส่งงานให้เพื่อนเสร็จ ก็ไปขอร้องเค้าให้ส่งมาบ้านป้า เค้าปฎิเสธทุกอย่าง แล้วยังบอกให้ฉันเดินกลับอีก (มันสมควรไหม? ใจจืดใจดำมาก) ฉันร้องไห้แล้วเดินไปเคาะห้องเพื่อนเค้าให้ส่งมาบ้านป้า และแล้วเพื่อนเค้าก็เป็นคนมาส่งฉัน ตอนนี้ฉันสับสนมากว่าจะยอมอดทนอีกต่อไปหรือจะหยุดแค่นี้ คือข้อดีของเค้าก็มีหลายอย่าง ข้อเสียของเค้าที่ฉันรับไม่ได้คือชอบใช้กำลัง เวลาอยู่กับเค้าฉันมีความสุขมาก เรา2 คนรักกันมากแค่ไม่ชอบนิสัยของกันและกันในบางเรื่องและเราก็เคยพยายามจะเปลี่ยนแต่ก็เปลี่ยนไม่ได้ ที่ฉันเลือกที่จะออกไปจากชีวิตเค้าเพราะฉันคิดว่าต่อให้กลับไปคบกันอีกก็เป็นเหมือนเดิมแต่อีกใจก็ลังเลเพราะรักเค้ามาก ฉันไม่รู้จะทำไงดี? (เรื่องราวที่เล่ามาทั้งหมดเป็นแค่บางส่วนความจริงมีอีกเยอะ) อีกเหตุผลคือ ฉันชอบจู้จี้จุกจิก ชอบบ่นให้เค้า เค้าเลยบอกเลิก ซึ่งฉันก็ต้องนั่งรถเป็นเวลา 4 ชม.เพื่อที่จะมาหาเค้าอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ก็เกือบจะไม่สำเร็จ ฉันก็ให้เพื่อนมารับอีกเช่นเคย ฉันไปหาเค้าที่หอแต่ปรากฏว่าเพื่อนเค้ามากินเหล้าที่ห้องประมาน 7 คน ฉันบอกเพื่อนเค้าให้เรียกเค้าออกมาข้างนอกบอกว่าฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยแต่เค้าก็ไม่ยอมออกมา จนเพื่อนเค้าต้องว่าให้เค้าๆถึงจะยอมออกมา เราคุยกันไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจกัน ฉันก็ได้แต่ถามเค้าว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? เค้าก็ได้แต่ปฎิเสธและไล่ฉันอย่างกับหมูกับหมา ฉันอารมณ์ขึ้นอย่างแรงเลยจ้า ฉันเลยตบหน้าเค้าสามครั้งแรงๆ แล้วถีบเค้าสองครั้ง แล้วฉันก็ร้องไห้แล้ววิ่งออกไปหน้าหอ ก็ไปเจอเพื่อนเค้าอีกคนฉันก็เล่าทุกอย่างให้เพื่อนเค้าฟังจนเพื่อนเค้าทนไม่ไหวเลยเรียกให้เค้ามาเคลียกันอีกทีแล้วเราก็ยื่นข้อเสนอต่อกัน ว่าฝ่ายไหนทำผิดข้อเสนอที่ให้ไว้ก็ต้องเป็นฝ่ายไป เราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเวลาที่เราทะเลาะกัน หรือเวลาที่ฉันพูดไม่รู้เรื่องเค้าก็จะใช้กำลังกับฉันตลอด เค้าชอบตบตีฉัน (หรืออาจจะเป็นเพราะเค้าแค้นที่ฉันตบหน้าและถีบเค้าในครั้งนั้น) ฉันก็ทนมาทุกครั้ง ทนจนถึงเหตุการณ์ล่าสุด เราทะเลาะกันก่อนที่ฉันจะมาหาเค้าฉันบ่นให้เค้าเพราะว่าเค้าไม่ยอมบอกว่าอยู่ไหน ทำอะไรทั้งๆที่ฉันโทรปลุกเค้าไปเรียนตอน 9 โมง แล้วฉันบอกว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรก็บอกด้วยนะซึ่งปกติเค้าอยู่ไหนทำไรจะแชทบอกตลอด แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ฉันโทรปลุก 9 โมงเค้าไปเรียน 10 โมง ช่วง 11 โมงฉันยังเห็นเค้ามากดไลค์สเตตัสฉันอยู่เลย มีเวลาเล่นเฟสบุคแต่พิมพ์มาบอกฉันไม่ได้ว่าอยู่ไหน ทำไร เรื่องนี้จึงกลายเป็นประเด็นที่ทำให้ฉันต้องมาบ่นให้เค้า แล้วเราก็ทะเลาะกันเค้าก็ตบตีฉันเหมือนเดิมแล้วบอกฉันว่าทนไม่ไหวก็เก็บเสื้อผ้าออกไป ฉันก็เก็บเสื้อผ้าออกไปจริงๆค่ะ ตอนฉันเก็บเสื้อผ้า แล้วเหลือเสื้อชิ้นสุดท้ายจะยัดใส่กระเป๋า เค้าก็มาจับแขนฉัน กอดคอฉัน เหมือนไม่อยากให้ฉันไป แต่ในหัวฉันตอนนั้นมันสั่งว่าต้องไป ฉันบอกเขาว่าฉันทนมานานแล้ว ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง แล้วฉันก็มาอยู่บ้านป้าในเมืองซึ่งห่างจากหอเค้าประมาน 4 กม. หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ฉันบล็อกเฟส ไลน์ เค้าทั้งหมดยกเว้นเบอร์โทร ต่อมาอีก 2 วันเพื่อนฉันโทรมาขอไฟล์งานส่งอาจารย์ซึ่งไฟล์งานดันไปอยู่ที่โน้ตบุคเค้า ฉันเลยตัดสินใจให้เพื่อนไปส่งไปที่หอเค้า (ลึกๆในใจฉันก็อยากเห็นหน้าเค้าเหมือนกัน) เพื่อนฉันมันรีบกลับบ้านมันเลยได้แค่ไปส่งแต่ไม่ได้อยู่รอ ฉันก็คิดว่าเค้าคงใจดีไปส่งฉันมาบ้านป้าอยู่หรอกมั้งโทสัพฉันดันมาแบตหมดอีก จำเบอร์ใครก็ไม่ได้ พอฉันส่งงานให้เพื่อนเสร็จ ก็ไปขอร้องเค้าให้ส่งมาบ้านป้า เค้าปฎิเสธทุกอย่าง แล้วยังบอกให้ฉันเดินกลับอีก (มันสมควรไหม? ใจจืดใจดำมาก) ฉันร้องไห้แล้วเดินไปเคาะห้องเพื่อนเค้าให้ส่งมาบ้านป้า และแล้วเพื่อนเค้าก็เป็นคนมาส่งฉัน ตอนนี้ฉันสับสนมากว่าจะยอมอดทนอีกต่อไปหรือจะหยุดแค่นี้ คือข้อดีของเค้าก็มีหลายอย่าง ข้อเสียของเค้าที่ฉันรับไม่ได้คือชอบใช้กำลัง เวลาอยู่กับเค้าฉันมีความสุขมาก เรา2 คนรักกันมากแค่ไม่ชอบนิสัยของกันและกันในบางเรื่องและเราก็เคยพยายามจะเปลี่ยนแต่ก็เปลี่ยนไม่ได้ ที่ฉันเลือกที่จะออกไปจากชีวิตเค้าเพราะฉันคิดว่าต่อให้กลับไปคบกันอีกก็เป็นเหมือนเดิมแต่อีกใจก็ลังเลเพราะรักเค้ามาก ฉันไม่รู้จะทำไงดี? (เรื่องราวที่เล่ามาทั้งหมดเป็นแค่บางส่วนความจริงมีอีกเยอะ)